Je mag ook gewoon nu gaan.

Ik zit aan mijn bureau en ik moet plassen. Al een tijdje ook als ik eerlijk ben, maar ik wil eerst even deze blogpost afmaken.

Dat is, kort samengevat, hoe het werkt bij mij, haha. Mijn blaas stuurt een seintje, mijn hersens ontvangen het wel, maar besluiten dan dat plassen eigenlijk niet zo urgent is en dat het prima kan wachten tot ik klaar ben met wat ik aan het doen ben. Wat ik aan het doen ben is dan meestal iets heel onbelangrijks of toch iets wat eigenlijk gewoon zonder problemen een minuutje kan onderbroken worden voor een plas.

Singnalen van je lichaam (honger, dorst, vermoeidheid, een volle blaas, …) oppikken heet interoceptie. Bij veel mensen met ADHD werkt dat precies wat minder goed. Niet dat het een kapot systeem is of zo, maar ons brein filtert de signalen weg alsof ze een oninteressant reclameblok zijn bij het bekijken van stories op social media (serieus, wat is dat tegenwoordig met die reclame???).

Dat wegfilteren gebeurt bij mij dus vooral als ik ergens mee bezig ben. Mijn blaas is dan echt een onbelangrijk detail. De boodschappen of gelijk wat er nog op mijn mentale to do-lijst staat zijn wel belangrijk. Dus ik ga boodschappen doen en een pakketje ophalen en dan ook nog de kleine van school halen. En dan zijn we ondertussen soms al drie uur verder voordat ik naar de wc . Ik kan ook gewoon écht héél lang mijn plas ophouden, waardoor het allemaal nog veel minder urgent voelt.

Als ik mij na een avondje lezen of computeren recht zet, voel mij precies als zo’n Sims-ventje met van die rode balkjes. Honger. Dorst. Blaas vol. Waarschijnlijk ook wel een beetje moe.

Het is dan pas als ik aan mijn voordeur naar mijn sleutel aan het graaien ben in mijn schijnbaar bodemloze sjakos (zoals Hermione) of rechtsta uit mijn zetel dat het ineens Heel Dringend is en ik zelfs een dansje moet doen of met een huppeltje moet lopen om niet in mijn broek te doen.

Gisteren besloot ik eens te googelen waarom dat toch is, maar ik ben blijkbaar geen uniek geval. Zoals ik al zei is het een ADHD-dingetje (wat uiteraard niet betekent dat je sowieso ADHD hebt als je je plas ophoudt). Op Reddit las ik in r/ADHD toch veel gelijkgestemde zielen. Het is een beetje triest en ook een beetje grappig, en vooral heel herkenbaar.

Wat ook meespeelt, is dat van activiteit wisselen gewoon lastig is. Het zijn niet per se de afzonderlijke stapjes die moeilijk zijn (zoals bij douchen of een postzegel zoeken), maar wel de overgang naar iets anders en daarna opnieuw de overgang terug naar wat ik aan het do en was. Elke onderbreking voelt als een enorme verstoring.

Omdat het me ook niet supergezond lijkt om mijn plas zo lang op te houden, probeer ik nu beter naar mijn lichaam te luisteren. Vaak gebeurt het uitstellen onbewust, maar soms ook heel bewust. Dan denk ik op het werk: nog drie telefoontjes, en dán ga ik naar de wc. Soms zag ik dat zelfs als een soort beloning voor het afronden van een taak, maar dat wil ik dus niet meer doen. Ik zag laatst op Instagram een filmpje waarin iemand zei: “Je hoeft niet eerst je werk af te hebben om naar de wc te mogen. Je mag ook gewoon nu gaan.”

Dus ik doe mijn best om die signalen niet langer te negeren. Gemakkelijk vind ik het niet, maar ik probeer vaker “gewoon nu” te gaan, in plaats van te blijven uitstellen.

Heb je geen zin om een comment achter te laten, maar wil je wel je waardering tonen?
Klik op het hartje hieronder! ↓
DANKJE! ☻︎