Je mag ook gewoon nu gaan.
Ik zit aan mijn bureau en ik moet plassen. Al een tijdje ook als ik eerlijk ben, maar ik wil eerst even deze blogpost afmaken.
Dat is, kort samengevat, hoe het werkt bij mij, haha. Mijn blaas stuurt een seintje, mijn hersens ontvangen het wel, maar besluiten dan dat plassen eigenlijk niet zo urgent is en dat het prima kan wachten tot ik klaar ben met wat ik aan het doen ben. Wat ik aan het doen ben is dan meestal iets heel onbelangrijks of toch iets wat eigenlijk gewoon zonder problemen een minuutje kan onderbroken worden voor een plas.
Singnalen van je lichaam (honger, dorst, vermoeidheid, een volle blaas, …) oppikken heet interoceptie. Bij veel mensen met ADHD werkt dat precies wat minder goed. Niet dat het een kapot systeem is of zo, maar ons brein filtert de signalen weg alsof ze een oninteressant reclameblok zijn bij het bekijken van stories op social media (serieus, wat is dat tegenwoordig met die reclame???).
Dat wegfilteren gebeurt bij mij dus vooral als ik ergens mee bezig ben. Mijn blaas is dan echt een onbelangrijk detail. De boodschappen of gelijk wat er nog op mijn mentale to do-lijst staat zijn wel belangrijk. Dus ik ga boodschappen doen en een pakketje ophalen en dan ook nog de kleine van school halen. En dan zijn we ondertussen soms al drie uur verder voordat ik naar de wc ga. Ik kan ook gewoon écht héél lang mijn plas ophouden, waardoor het allemaal nog veel minder urgent voelt.
Als ik mij na een avondje lezen of computeren recht zet, voel mij precies als zo’n Sims-ventje met van die rode balkjes. Honger. Dorst. Blaas vol. Waarschijnlijk ook wel een beetje moe.
Het is dan pas als ik aan mijn voordeur naar mijn sleutel aan het graaien ben in mijn schijnbaar bodemloze sjakos (zoals Hermione) of rechtsta uit mijn zetel dat het ineens Heel Dringend is en ik zelfs een dansje moet doen of met een huppeltje moet lopen om niet in mijn broek te doen.
Gisteren besloot ik eens te googelen waarom dat toch is, maar ik ben blijkbaar geen uniek geval. Zoals ik al zei is het een ADHD-dingetje (wat uiteraard niet betekent dat je sowieso ADHD hebt als je je plas ophoudt). Op Reddit las ik in r/ADHD toch veel gelijkgestemde zielen. Het is een beetje triest en ook een beetje grappig, en vooral heel herkenbaar.
Wat ook meespeelt, is dat van activiteit wisselen gewoon lastig is. Het zijn niet per se de afzonderlijke stapjes die moeilijk zijn (zoals bij douchen of een postzegel zoeken), maar wel de overgang naar iets anders en daarna opnieuw de overgang terug naar wat ik aan het do en was. Elke onderbreking voelt als een enorme verstoring.
Omdat het me ook niet supergezond lijkt om mijn plas zo lang op te houden, probeer ik nu beter naar mijn lichaam te luisteren. Vaak gebeurt het uitstellen onbewust, maar soms ook heel bewust. Dan denk ik op het werk: nog drie telefoontjes, en dán ga ik naar de wc. Soms zag ik dat zelfs als een soort beloning voor het afronden van een taak, maar dat wil ik dus niet meer doen. Ik zag laatst op Instagram een filmpje waarin iemand zei: “Je hoeft niet eerst je werk af te hebben om naar de wc te mogen. Je mag ook gewoon nu gaan.”
Dus ik doe mijn best om die signalen niet langer te negeren. Gemakkelijk vind ik het niet, maar ik probeer vaker “gewoon nu” te gaan, in plaats van te blijven uitstellen.
⟡˙⋆
Heb je geen zin om een comment achter te laten, maar wil je wel je waardering tonen?
Klik op het hartje hieronder!
Ik moest vanmorgen rond 9u25 naar de wc net voor een vergadering. Kan natuurlijk prima, maar ik moest eerst nog even dit en dat. En dan die meeting nog en dan nog meer … Ik ging uiteindelijk naar het toilet tijdens mijn middagpauze. Dat was na 13 uur …
Goed voornemen om ook die signalen van mijn lijf niet meer te negeren, ik wil geen boos SIMkarakter zijn.
OMG, zooo herkenbaar! Vooral dat nadien dan SUPERDRINGEND NU ONMIDDELLIJK moeten. Zeker sinds de geboorte geen handige combi, want mijn bekkenbodemspieren zijn ook niet meer wat ze geweest zijn (hoewel ja, ik kan plassen inderdaad soms wel uren negeren…), maar als het dan heel dringend is, dan wordt het wel héél moeilijk om probleemloos op de wc te geraken 🙁
Schouderklopje voor jezelf dat je de signalen van je lichaam minder wilt negeren of uitstellen. En inderdaad, teveel je plas lang ophouden kan lichamelijke gevolgen hebben dus goed dat je eraan wil werken.
Ik moest even lachen bij zo’n Sims-ventje, aangezien ik heel beeldend ben en dus zo’n balkje boven je zie verschijnen en je zie samen kijpen zoals die ook altijd deden, en zwaaien van HOI IK MOETTTTTT.
Dit klinkt wel herkenbaar van Noa. Die zindelijkheid van hem. Hij vond andere dingen belangrijker. Ik ben bezig, ik wil niets missen, maar anders mis ik iets in de les. Uiteindelijk goed gekomen (met heeeeeeel veel frustratie van mijn kant) maar het negeren ervan wordt een gewoonte inderdaad. Goed dat je er bewust van bent en dat je dus nu ook wat meer gaat luisteren ernaar. Belangrijk; ik had dit ook met mijn bekkenbodem na mijn bevalling met plassen. Juist te vaak gaan of een onjuiste houding. Nu soms nog vervelend maar gaat wel al beter.
Thuis heb ik hier geen last van, maar op mijn werk wel. Als we dan een hele morgen vergaderen, bedenk ik niet eens dat ik ook gewoon even tussendoor naar de wc kan gaan, maar ga ik pas na afloop. Terwijl ik dan echt al wel eerder moest. Best stom eigenlijk…
Oei, ik dacht dat dat iets normaals was. Ik kan gerust een hele werkdag denken “eerst nog dit afmaken en dan ga ik”. In het beste geval ga ik dan op mijn weg naar buiten toch nog snel, voor het geval ik onderweg naar huis in een monsterfile zou terechtkomen.
OMG, ik zou dat ook graag kunnen me drie uur ophouden.
Ja, ik zou dat ook graag kunnen.
Thuis lukt dat nog wel maar elders, zeker als ik weet dat er geen wc is. Of op de trein ofzo. Dan kan ik daar toch over stressen (en dat helpt natuurlijk nog minder).
Hier is het eerder omgekeerd: als ik ook maar denk dat ik moet, kan ik het echt niet negeren. Vind het ook gewoon een vervelend gevoel.
Herkenbaar! Ik kan echt nog bij wijze van spreken een halve dag dingen doen nadat ik eigenlijk gesignaleerd heb dat ik moest plassen. Ik vergeet het gewoon weer. Terwijl de meeste mensen die ik ken dan direct, stante pede naar de wc moeten crossen.