Welkom in de club!
Kristien stelde mij deze vraag:
Ontmoet je weleens mensen waarvan je denkt: misschien moet jij ook maar eens bekijken of een diagnose ADHD of ASS jou niet helpt? En zeg je dat dan ook?
Ontmoet ik weleens mensen waarvan ik vermoed dat ze neurodivergent zijn? Regelmatig. Het is niet zo dat ik met een DSM-checklist in mijn hoofd zit en mensen dan stiekem aan het analyseren ben, maar soms voel ik het wel. Dan merk ik het bijvoorbeeld aan de manier waarop iemand voor mij zit of de manier waarop iemand spreekt, of ik maak het op uit wat iemand vertelt en dan denk ik soms wel: jij zit ook in mijn clubje.
Ik heb dat een paar keer op het werk gehad; een keer tijdens een fysiek gesprek en een keer tijdens een telefoontje, en ik bleek dan ook effectief gelijk te hebben.
Ik las ook eens dat je vaak mensen aantrekt die op je lijken en als ik dan naar mijn relaties kijk, moet ik toegeven dat er wel wat mensen zijn die ook een neurodivergent brein hebben of waarvan ik vrij zeker ben dat ze er een hebben. De mensen met wie ik het snelst een klik voel of mij zo op mijn gemak voel dat ik het gevoel heb dat ik mezelf kan zijn,… als ik erover nadenk, blijkt dat toch opvallend vaak om hetzelfde soort brein te gaan. En het is uiteraard niet zo dat ik die mensen bewust opzoek en op mijn voorhoofd plak dat ik autistisch ben en ADHD heb en een vriend zoek, maar het gebeurt gewoon.
Maar eigenlijk, meestal als ik “zo iemand” ontmoet of als vriend heb, ga ik zelf niet zo snel zeggen van “hey, misschien moet je die mogelijkheid eens onderzoeken”. Ik vind dat soms wel een moeilijk vraagstuk. Is het mijn rol om dat aan te kaarten? Soms is mijn rol gewoon mezelf zijn, open zijn, en op die manier mee ervoor zorgen dat iemand zich begrepen of gezien voelt. Met of zonder officieel label. Dat is eigenlijk al best wel veel, denk ik. Maar ik zou het misschien wel aankaarten als ik merk dat iemand echt moeilijkheden ondervindt. Al zou ik dan ook eerder over mijn eigen ervaring delen en dan zeggen dat dat door mijn autisme en ADHD komt en misschien op die manier een potentieel gesprek openen.
Ik deel heel open mijn eigen ervaringen. Ik praat vaak over hoe mijn hoofd werkt en de dingen die goed gaan én de dingen waarbij ik mezelf telkens opnieuw tegenkom. Op Instagram, hier op de blog, tegen mijn collega’s, … Ik doe dat vooral voor mezelf, maar als iemand zich herkent en erover wil praten? Dan sta ik vooraan. Ik ga alleen niet ongevraagd psychiater spelen. Daarvoor heb ik niet lang genoeg gestudeerd. 😉
Ik kijk natuurlijk ook door mijn eigen bril. Ik herken patronen bij iemand anders, omdat ik ze bij mezelf herken. En dat is soms fijn, als je erkenning kunt vinden bij elkaar, maar soms ook wel een valkuil en dat maakt dat ik voorzichtig ben. Want twee mensen met ADHD of ASS kunnen er compleet anders uitzien en het is niet dat iemand ADHD of autisme heeft omdat ik toevallig bepaalde eigenschappen herken.
Voor mij is een label als ADHD of ASS ook geen belediging of zo. Ik schaam mij er niet voor, ik verstop het niet, en ik zou het ook niet erg vinden als iemand het bij mij zou opmerken. Ik zie het als een verklaring voor al mijn chaos, en voor het feit dat ik liever heb dat het lief onze bestelling plaatst op café of dat ik graag op voorhand weet hoe een ruimte eruitziet en dat ik liefst geschreven instructies heb in plaats van enkel mondelinge, voor het feit dat mijn brein nu eenmaal doet wat het doet. Maar ik weet ook dat niet iedereen er zo in staat. Voor sommigen voelt zo’n label nog steeds als een soort oordeel. En daarnaast zit ook niet iedereen op een label te wachten.
Dus ja, of ik het aankaart, hangt een beetje van de situatie af, maar ik ben wel voorzichtig. En dan ben ik wel benieuwd of je het zelf “fijn” zou vinden als iemand tegen je zou zeggen dat je misschien autisme of ADHD hebt (of een andere vorm van neurodivergentie). Hoe sta jij daarin?
Dit is post 23 van 40.
Een vriendin zei me ooit – toen we het hadden over hoe haar tests verlopen waren – dat ze me waarschijnlijk het bedrag van zo’n test kon laten besparen vermits ze veel van zichzelf ook bij mij opmerkt. Ik voel me bij haar steeds op mijn gemak en vond het dan ook helemaal niet erg dat ze me daar op wees. Het zou ook heel wat zaken kunnen verklaren.
Ik heb van alles wat en ben hooggevoelig (HSP). Ook neurodivergent dus. En ja, ik herken het in mensen om me heen. Door mijn werk als woonbegeleider van mensen met ASS en andere problematiek herken ik het snel, ook in mezelf.
Ik benoem mijn vermoedens alleen als mensen er zelf over beginnen. En altijd vanuit mijn eigen perspectief. Men ziet en voelt het bij mij vaak onbewust aan en voelen zich veilig om erover te praten. We kunnen elkaar echt helpen door open en eerlijk te zijn…
Ik vind het heel mooi dat je daar zo open over bent. Dat maakt het toch ook gemakkelijker te bespreken.
Sinds ik thuis zit met mijn burn-out klachten, vind ik dat niet altijd zo gemakkelijk. Vooral als ik iets wil ondernemen en voor mijn gevoel ziek thuis moet zitten. Maar ik merk wel, dat als ik er moet iemand over praat, dat het nooit vervelende reacties oplevert, alleen een hoop begrip.
Ik herken me heel erg in wat je zegt van toen ik zelf een tijdje thuis was met een burn-out. Maar het is net wel goed om dingen te ondernemen!
Ik ben wel pro openheid eigenlijk. Toen ik begin 20 was, vertelde één van mijn vrienden toen dat hij vermoedde dat hij HSP ben, en ik ben hem nog altijd heel erg dankbaar voor dat puzzelstukje! Tegenwoordig zijn er heel veel labels, en mij gaat het niet om het label op zich, maar vooral hoe je jezelf erdoor beter mee kan leren begrijpen.
Bij mij kwam mijn ASS-diagnose ook nadat een toenmalige vriendin mij zei dat ze bij haar eigen traject heel hard aan mij moest denken. Ik ben daar ook nog altijd dankbaar voor!
Daar ga je op een zeer goede manier mee om vind ik.
Tegen mij mag iemand dat zeker zeggen want soms twijfel ik zelf over welke labels een professional op mij zou plakken maar dan wel liefst in een gesprek dat er sowieso over gaat. Niet tijdens een teamvergadering op het werk ofzo.
Haha ja, zo random zou wat raar zijn hé :p
Pas zei een collega tegen me: “Ik ben niet autistisch, maar…” En ik vermoed het al een hele poos bij die collega dat ze wél autistisch is. Op dat moment heb ik dat ook gezegd. Ze was echt zwaar beledigd. Terwijl ik dan denk: je loopt vast, je wilt hulp, ik opper voorzichtig iets wat het zou kunnen zijn. Maar die reactie heeft me dus wel wat voorzichtiger gemaakt.
Verder hangt het bij mij ook af van de situatie of ik het wel of niet zou zeggen dat ik zoiets vermoed.
Begrijpelijk dat je er door die reactie nu voorzichtiger in bent. Misschien heb je wel iets losgemaakt bij die collega en had ze wat tijd nodig om het te laten zakken?
Ik heb nogal geworsteld met een aantal van mijn “labeltjes” (die, voor alle duidelijkheid, geen diagnose zijn), en ik merk dat ik die labeltjes op anderen kan plakken, en dat ik dan meestal wel wat hints geef in die richting.
Maar: het gaat om labels (HSP, introvert), niet over autisme of ADHD. Ik ken twee mensen die heel dicht bij me staan, waarvan ik vermoed dat ze wel ergens op dat autismespectrum zitten. Maar dat zeg ik dan weer niet, omdat ik dat te verregaand vind. Hoewel ik tegelijkertijd weet dat het besef dat ze eventueel op het autismespectrum zitten, hen (of hun ouders) wel zou kunnen helpen. Maar ik vind het te delicaat, te moeilijk.
Ik heb zelf geen label, maar herken me wel in sommige kenmerken. Ik denk weleens zou ik het moeten laten testen, maar dan zie ik er toch weer van af omdat ik denk dat ik het niet ben en bang ben dat de mensen die de test doen me uitlachen. Maar goed, stomme gedachte is dat. Ik denk dat ik het wel fijn zou vinden als iemand het tegen mij zou zeggen, mits het iemand is die ik goed ken. Dus niet iemand die mij zomaar tegenkomt op straat zeg maar. X
Dat denken dat je overdrijft en dat het wel niets zal zijn, is ook iets kenmerkends 😉 Eigenlijk als je twijfelt, betekent het dat je wel reden hebt om het te denken. Als je neurotypisch bent, ga je niet zomaar denken dat je misschien ASS of ADHD hebt. Denk ik dan.
Dat vind ik ook best een lastige kwestie. Ook omdat er al zoveel labeltjes worden uitgedeelt. Misschien zit die persoon helemaal niet op een labeltje te wachten. Ik denk dat ik er zelf niet zou gauw over zou beginnen, tenzij ze er over begint.
Heel erg herkenbaar. Soms zeg ik het wel als ik denk dat het veilig kan maar vaak niet. Ik werk op een lab en dit is een buitengewoon neurodiverse omgeving. Gestructureerd werk trekt toch mensen die daar goed op gaan. Soms vraag ik me af waar de neurotypische mensen zijn want ik kom ze weinig tegen in mijn leven.