Die oksels en bikinilijn, eh

Zoals je misschien nog weet uit mijn vorige ontharingspost, geef ik niet zoveel om lichaams- of gezichtshaar. Het lijkt alsof dat hier een ding aan het worden is, maar dat is nu gewoon toevallig twee keer dat ik iets te delen heb over (ont)haren. Vorige keer ging het nog om mijn wenkbrauwen en snor, nu over mijn oksels en bikinilijn. Ondanks dat ik er niets tegen heb, betrapte ik mezelf er onlangs op dat ik een waxafspraak had geboekt voor zowel mijn oksels als mijn bikinilijn, omdat ik op vakantie ging.

Enfin, de aanleiding was dus een reis, en daarbij horend ook mijn collectie bikini’s en badpakken die opvallend hoog uitgesneden zijn. De aankoop van die bikini’s en badpakken was zo’n typisch geval van mijn fantasiezelf die dacht dat dat een geweldig plan was en dat ik daar prachtig mee ging zijn. Niet dat ik niet prachtig ben, maar goed ja, in tegenstelling tot die modellen heb ik wel een penske en wat puttekes in mijn billen, dus het ziet er toch enigszins anders uit dan op de foto’s. Maar daar gaat het ook helemaal niet om.

In de praktijk betekent mijn keuze in zwemkledij dus wel vooral dat ik toch iets meer nadenk over wat waar precies zichtbaar zal zijn als ik ze aandoe. Qua haar dan.

Normaal hou ik het vrij simpel: snel scheren (vaak zelfs in de laatste drie minuten voor ik naar het zwembad vertrek, haha) en dan achteraf een beetje vloeken op de irritatie die sowieso ontstaat, en weer door. Ik ben in het algemeen nogal consequent in mijn luiheid, dus het idee om het allemaal eens “grondiger” aan te pakken en er dan op reis niet naar te moeten kijken, klonk aantrekkelijk. Ik zei ook letterlijk tegen de schoonheidsspecialiste: “’t Is voor een groot onderhoud.”

En toch voelde het ergens ook wat bizar, zeker bij mijn oksels. Ik had namelijk mijn okselhaar al weken niet meer geschoren, en op een bepaald moment zelfs bewust de keuze gemaakt om het gewoon te trimmen in plaats van te scheren, omdat ik vond dat het te lang aan het worden was. Ik voelde me daar goed bij, het stoorde me niet. En toch lag ik daar dan op het bedje van mijn schoonheidsspecialiste met mijn armen omhoog, want het was ineens wel vanzelfsprekend dat het weg moest WANT IK GA OP VAKANTIE.

Bij mijn bikinilijn ligt het voor mij nog iets anders, al kan ik het niet helemaal logisch verklaren. Het is niet dat het haar op zich mij stoort, want het is uiteindelijk ook gewoon maar haar en een behaarde foef hebben is nu eenmaal wel normaler dan haarloos zijn, biologisch gezien. Het is eerder het gevoel dat wanneer het zichtbaar is, het plots heel intiem voelt of zo en op de een of andere manier bloter dan wanneer het daar echt bloot is. Ik snap het zelf ook nog niet helemaal.

En wat er ook meespeelt, is hoe hardnekkig het idee blijft dat een haarloos lichaam mooier zou zijn. Terwijl, als je daar even bij stilstaat, dat een vrij vreemd en zelfs gewoon bizar uitgangspunt is. Als we haarloos moesten zijn, dan zouden we ook effectief haarloos zijn, toch? Ook ja, dat hele pedofiele schoonheidsideaal dat je zo haarloos mogelijk moet zijn, is niet per se een beeld waar ik mij comfortabel bij voel of naar wil streven. De enige mensen die haarloos zijn, zijn kinderen. En toch merk ik dat ook ik daar niet volledig los van sta. Het is toch nog een proces, blijkbaar.

Alleszins, ik heb mij dus laten waxen. Ik lag op haar bedje en terwijl ze met haar strips een deel van mijn haar weghaalde, lag ik nogal spijt te hebben van mijn levenskeuzes, want HALLOOO??!!! dat doet gewoon ook keiveel pijn! Wat lag ik daar in godsnaam vrijwillig te doen, alleen maar omdat ik andere mensen DIE OOK GEWOON HAAR HEBBEN OP HUN LIJF misschien niet ongemakkelijk wil laten voelen omdat ik haar heb op mijn lijf en ze dat kunnen zien. De complete idiotie van dat alles sijpelde wel binnen toen.

Dit is dus ook absoluut geen pleidooi om alles te laten staan. Doe wat je wilt, maar het zou mooi zijn als die keuzes wat meer echt bewuste keuzes zijn en vertrekken vanuit hoe we onszelf echt voelen, in plaats van hoe we denken dat we eruit zouden moeten zien. Dat is misschien ook de conclusie: niet per se of we wel of niet iets met ons lichaamshaar “moeten” doen, maar eerder dat het wel interessant is om af en toe eens stil te staan bij waarom we bepaalde keuzes maken en niet maar gewoon de meute volgen, omdat dat nu eenmaal zo hoort.

Ik had eigenlijk het idee om hier een luchtige, grappige post over te schrijven, maar het werd precies toch iets serieuzer. Dat mag misschien ook gewoon eens, eh.