Week 44

Afgelopen week was weer een gemixt exemplaar: kak en regenbogen! 💩🌈 Kak omdat ik nog altijd last had van mijn verkrampte rugspieren. Het leek eerst beter te gaan, maar het werd dan uiteindelijk nog erger. Ik kon er niet van slapen waardoor ik erg moe was, had moeite om te werken (door de pijn en moeheid). Enfin, geen pretje. Ik ging eens naar de dokter voor een voorschrift zodat ik naar de kinesist kon en maakte een afspraak bij mijn fasciatherapeut. Daarvoor moet ik wel nog drie weken geduld hebben, maar kom. Bij de kine kan ik maandag al terecht, dus dat brengt hopelijk wat verlichting.

Ook nog kak omdat ik onenigheid had met het lief en hoewel we het weer goed hadden gemaakt, had hij toch nog wat tijd nodig om het los te laten (lees: drie dagen, haha). Ik weet dat hij zelf verantwoordelijk is voor zijn humeur, maar ik voel me toch altijd slecht als hij zich slecht voelt en dan wil ik alles meteen oplossen en dan weer doorgaan alsof er niets aan de hand is. Dat gaat niet natuurlijk en dat is ook niet per se het gezondste. Maar uiteindelijk kwam het gelukkig allemaal goed! Alleen voelde ik me daar dan in combinatie met de constante rugpijn wel een paar dagen door uit mijn hum.

Regenbogen omdat ik eraan had gedacht een joggingbroek mee te nemen naar kantoor en daardoor niet in mijn zeiknatte jeansbroek moest werken doordat ik de laatste minuut in de gietende regen moest fietsen. Toen ik dan in mijn jogging naar huis wilde fietsen viel me op dat ik volledig in het roze gekleed was en dat was misschien wel een beetje too much, maar ik werd er ook vrolijk van. 🩷 En ik zag vrijdagochtend echt mooie ochtendlucht. Echt. Wauw! Dat maakt het moeilijk uit bed geraken dan toch iets minder moeilijker!

En ook omdat ik drie nachten alleen thuis was terwijl lief en kind op jaarlijks verlengd (schoon)familieweekend waren naar de Ardennen. Zo 4 dagen in de Ardennen met de hele bende is altijd leuk (vermoeiend, maar ook leuk), maar ik was ergens ook blij om eens een jaar over te slaan en gewoon rust te hebben. Ik moest wel nog werken, maar dat voelt toch helemaal anders als je ’s avonds dan niet nog moet zorgen dat je nageslacht in leven blijft. Zo zonder die twee extra mensen en twee extra honden in huis bleef het ook gewoon vier dagen heerlijk rommelvrij en proper, er zat geen kleuter constant aan mijn hoofd te kwebbelen (love it eh, maar soms is het ook echt van “kunde nu eens twee minuten uwe kwebbel houden, please???”), er moest geen hond uitgelaten worden, er moest niet kindproof gekookt worden, ik kon gewoon uren na elkaar in mijn boek lezen en eens écht uitslapen op zaterdag en zondag, … HEER-LIJK!

Donderdagavond nodigde ik spontaan ex-collega’s/vriendinnen S en Anja (en Linda ook, maar die kon er helaas niet bij zijn) uit voor frietjes en een film. Aan de film zijn we door het vele babbelen niet toegekomen, maar gezellig dat het was! Vrijdagavond keek ik dan zelf naar The Hobbit en bleef ik misschien iets te lang op, maar dat kon ook gewoon! Ik startte ook aan A Good Girl’s Guide to Murder op Netflix en at zondag pannenkoekjes om mijn laatste uren in mijn eigen gezelschap te vieren. 👌🏻 Top, niets te klagen!

Het weerzien op zondag was ook echt heel fijn. Ik had m’n mannen toch gemist hoor 😉 Het lief had al een paar weken zin in pizza van de Pizza Hut, dus dat haalden we om hun terugkomst te vieren.

Dus ja, een beetje een wisselvallig weekje, maar ik sluit ‘m wel af met een héél positief gevoel en dat is toch uiteindelijk wat telt hé 🙂 En vanaf vandaag begint het normale leven weer.

Hoe was jouw week? Vertel!