Cool moms club

Via de Substack van Big Little Feelings zag ik een interview met “cool mom” Allie. Leuk om te lezen en toffe vragen! Ik neem ze in deze post over! (heb ze vertaald en er een beetje een draai aan gegeven)

Wat betekent het voor jou om een “cool mom” te zijn?

Voor mij betekent een cool mom zijn vooral niet te serieus zijn. Veel lachen en onnozel doen, meedoen met mijn kind, dingen een beetje anders doen, chill zijn. Veel rekening houden met hem, proberen om niet altijd direct nee te zeggen. (al weet ik niet of hij dat met me eens is 😅)

Wat zorgt ervoor dat je emotioneel gereguleerd bent als moeder?

Me er bewust van zijn dat er een al-dan-niet-grote-emotie klaar zit is stap 1 voor mij. Mijn triggers kennen. Op mijn ademhaling letten. Mijn emoties benoemen en uitleggen aan mezelf (bijvoorbeeld: je bent nu verdrietig omdat je je alleen voelt en moe bent). Denken dat alles weer voorbij gaat. En ook dat emoties er mogen zijn. Eventjes afstand nemen en ook regelmatig tijd voor mezelf nemen. En eens bleiten! Dat kan zo deugd doen en is een perfecte manier voor mij om spanning los te laten.

Laatst stond ik in de keuken te koken en ik kan het echt echt niet verdragen als de kleine vanuit de woonkamer op een bazige manier roept “IK HEB HONGEEER!!!!”. O nee, echt, ik word daar boos van! En ik dacht bij mezelf: “ik ga flippen” en toen “nee, je gaat niet flippen, je gaat kalm blijven” en ik haalde diep adem en bleef kalm. Hoera!

Wat helpt je als je overprikkeld bent?

Een beetje alleentijd nemen door eens te gaan wandelen, in een boek verdwijnen, computeren, muziek luisteren, een dutje doen of zelfs gewoon efkes met mijn ogen dicht in de zetel gaan liggen zonder te dutten, oordopjes insteken, een douche nemen, het kind efkes voor de tv parkeren en mijn ding doen. Kleuren! Blijven ademen en zeggen “ik ben efkes overprikkeld” en dan iets anders gaan doen of aan het lief vragen om mij te helpen. Ik haat de was doen, maar als ik overprikkeld ben is het net een rustgevend taakje (tenzij het zo’n enorme berg is dat ik daar dan ook weer overprikkeld van raak).

Het helpt me om te onthouden dat het oké is om even afstand te nemen, dat maakt me uiteindelijk een betere mama.

Wat vind je het meest zenuwslopende aan moeder zijn?

Dat constante ge-mama. Je hebt je de hele ochtend uitgesloofd om mee te spelen en leuke dingen te doen en dan zit je eens twee minuten neer en is het direct weer “mamaaaa kom eens”. Zucht. Dat is iets “kleins”. Iets groters is dat je elke dag meer en meer moet loslaten en eigenlijk ook steeds meer minder gaat weten over je kind. Vroeger kreeg ik een gedetailleerd verslagje van zijn dag, nu is dat helemaal niet meer het geval en als ik vraag wat hij op school deed weet hij het niet meer, haha. En dat voelt dan soms een beetje als grip verliezen en ik vind dat met momenten best beangstigend.

Wat vind je het coolste aan moeder zijn?

Dat ik een heel nieuwe kant van mezelf heb ontdekt en ook nog blijf ontdekken en vaak kan denken “hell yeah, ik doe dit goed”. Er is meer zelfvertrouwen, er valt een soort laagje van people pleasen weg, of zo. En ook dat je de wereld weer met een heel nieuw paar ogen bekijkt. Alles is terug magisch en soort van nieuw.

En ook wel dat ik in mijn lelijkste legging en T-shirt beneden kan komen en dat er dan nog iemand is die zegt dat ik er mooi uitzie. 😀

Welke drie woorden beschrijven het beste hoe je in het moederschap staat?

Positief. Menselijk. Graag 😉

Op welke grens die je als moeder trok, ben je trots?

Dat we niet roepen tegen elkaar. Dat de kleine geen YouTube mag kijken (werd hij echt een monster van). En dat hij niemand moet knuffelen of kussen als hij dat niet wil. En daarbij horend dat nee nee is.

Hoe ga je om met druk van de maatschappij en “mom guilt”?

Ik volg Allie wel hierin. Het helpt me ook enorm om te rationaliseren. Ik voel me soms wel schuldig als ik tijd voor mezelf neem, maar het is ook héél nodig om een fijn mens te zijn en dat lijkt me het belangrijkste. Ik wil ook gewoon laten zien aan de kleine dat dat mag, dat je voor jezelf mag kiezen, ook als andere mensen (meestal hij dan in mijn geval, haha) er niet content mee zijn.

Van de maatschappelijke druk trek ik me steeds minder aan. Ik probeer zoveel mogelijk te denken: wat maakt het voor ons makkelijker/aangenamer/leuker/…? En dan probeer ik op die manier te beslissen, ook al gaat dat soms in tegen de norm.

Wat kun je delen over je mentale gezondheid als moeder en de reis die je daarin maakte?

Vooral dat het echt een hobbelig parcours is geweest. En nog altijd wel is. Er komen echt veel meer en frequenter emoties bij kijken waar ik soms zelf van schrik, of misschien niet echt op voorbereid ben. Leuke, maar zeker ook zware en het is niet altijd evident om daar mee om te gaan. Het helpt wel om heel open te kunnen praten met mensen en al die (zelf)twijfels, zorgen en worstelingen eens op tafel te gooien.

Het is zo belangrijk om goed voor jezelf te zorgen. En het is ook helemaal niet erg als je in tegenstelling tot het ideale plaatje helemaal geen roze wolk hebt nadat je baby is geboren. Ik dacht altijd dat moederen iets was wat ik gewoon zou doen, alsof dat automatisch direct goed zou gaan als de baby er was, maar dat was niet zo. Mama zijn was een compleet nieuwe rol en die constante onzekerheid in het begin knaagde wel. Eerst vroeg ik me af of ik er wel goed aan deed om hem een dag naar de opvang te brengen, zodat ik een dag voor mezelf had en ineens vond ik mezelf een slechte moeder. Ik weet dan wel dat dat niet zo is, maar ik ben dan echt mijn grootste vijand.

Nu vraag ik mezelf vaker af: wat heb ik nodig om een blije mama te zijn? En dan probeer ik daar iets mee te doen.

Wat is één ding dat je graag zou willen vertellen aan jezelf voordat je moeder was?

Je gaat dat wel kunnen, vertrouw op jezelf, alles komt goed, luister naar je buikgevoel. En ook dat het echt heel tof is en dat er veel zal gelachen worden.

Het is heel cliché, maar het is wel de moeite waard.