Week 34

Haai! 🦈 Afgelopen week hadden we een weekje herfst in de zomer. Rouwig was ik er niet om, dat begrijp je. 😉

D moest naar de opvang maandag en wij weer aan het werk. Dat hele opvangverhaal werd een gigantisch drama, waardoor we zondagavond nog last minute konden regelen dat hij een halve dag bij mijn ouders kon en een halve dag bij mijn schoonouders. Dat lost het probleem van niet graag naar de opvang gaan niet op natuurlijk, maar ik kon het ook niet echt over mijn hart krijgen. Ik werkte, maar ik had mijn minst productieve dag ooit, denk ik. Het lijf voelde ook niet top; ik had wat hoofdpijn en voelde me gewoon heel erg blergh.

’s Avonds maakte ik wel ’s avonds met de kleine de loaded sweet potatoes van Karola’s Kitchen en mensen, dat is echt héél erg lekker.

Dinsdag was het dan weer een opvangdag, weer drama. Ik vond het zo zielig! We spraken af dat ik D tijdens de break in mijn belshift zou ophalen als hij beloofde dat ik daarna nog twee uur in stilte kon werken. Dat was waarschijnlijk wat naïef, maar ik wilde hem wel graag een kans geven. Het afzetten was zeer hartverscheurend, maar toen ik hem dan ’s middags ging halen, had hij zich wel geamuseerd.

Het lief kwam vroeger thuis van zijn werk en nam ons kind mee om te gaan skaten, waardoor dat werken voor mij dan toch in alle rust kon. 🙏🏼 ’s Avonds reden we naar de grote gele M, wat nog een huzarenstukje was, omdat de hoofdweg hier volledig afgesloten is en er daardoor enorme files zijn. Jammer genoeg smaakte het mij niet zo en had ik dan later die avond nog last van mijn darmen. Ik deed wel weer wat spieroefeningen!

Woensdag was ik vrij en bracht ik de dag met mijn kind door. We maakten pompoms en pannenkoeken, sorteerden de Pokémonkaarten, maakten nog een nieuwe lading stickers en gingen twee kilometer wandelen in de regen. Na het middageten hingen we in de zetel voor wat rust en kregen we de slappe lach door een grappig filmpje op Instagram met waggelende eenden. Ik denk dat D vooral heel hard moest lachen omdat ik heel hard moest lachen en dat hij het filmpje zelf wat minder grappig vond, haha.

’s Avonds kwam opa babysitten en reed ik met het lief naar Merelbeke voor een infosessie van pleegzorg. Veel stof tot nadenken! Stiekem ook al veel goesting om dat avontuur aan te gaan (maak je geen zorgen, ben me heel bewust van het feit dat dat zeker geen rooskleurig wolkje is), maar dit is nu niet iets wat we impulsief moeten beslissen, dus we gaan er zeker nog eens een goed gesprek over hebben.

Donderdag stond ik vroeg op en ging ik met de trein naar kantoor. Typisch wéér een dag waarop de kleine tot bijna half 8 slaapt. Het is mij niet gegund om samen wat langer te slapen precies. Het was wel duidelijk dat ik bij het inpakken van mijn tas ’s morgens nog niet goed wakker was, want ik vergat zowel mijn toetsenbord als mijn muis. Gelukkig kon ik een toetsenbord lenen en had ik vorige week het geniale idee om een bekabelde muis in mijn locker te legen als reserve voor wanneer mijn batterijmuis leeg zou raken. Ik bestelde mijn gebruikelijke lunch (twee sandwichkes) en koos als dessertje een aardbeientaartje.

’s Avonds bestelde ik kraakmagneetjes naar aanleiding van een blogpost van Nikki over sensory play en het lief maakte deze zeer lekkere ovenschotel met pasta en gehaktballen.

Vrijdag startte ik de dag met regelbuikpijn. Jeej. Mijn cyclus is ondertussen totaal onvoorspelbaar geworden, waardoor ik denk dat ik misschien toch eens naar de dokter moet. Tijdens een korte meeting kon ik door mijn buikpijn moeilijk mijn aandacht erbij houden. Daarna worstelde ik een uur (een uur!!!) met mijn printer die ineens niet meer met de wifi wilde verbinden en waarbij ik ook de nieuwe inktcartridge alleen maar kan gebruiken als ik een abonnement heb… Dat is nu toch de grootste onzin ooit?? Ik begrijp dus niet waarom een printer altijd garant staat voor problemen… Ik stond alleszins op het punt om het ding uit het raam te gooien. Uiteindelijk lukte het, maar de frustratie was zo hoog opgelopen dat ik een half uurtje zelf op mijn loopband ging wandelen om te kalmeren.

Daarna werd ik een soort van bodemloze put en kon mezelf maar blijven volproppen met eten zonder echt een voldaan gevoel te krijgen. Gelukkig hadden we nog genoeg van de ovenschotel van gisteren over voor het avondeten. Maar pfoe, het was m’n dagje niet.

Zaterdag stond ik ondanks mijn slaapscore van 90 moe op. Het grootste deel van de dag was ik alleen thuis en dat vond ik wel fijn. Ik had hoofdpijn, maar deed het een tijdje rustig aan en maakte uiteindelijk een wandelingetje. Daarna had ik nog altijd hoofdpijn, maar ik voelde me toch al frisser. Ook had ik zin om 1 ienimini dingetje aan mijn blog te veranderen, en toen ik dan eenmaal bezig was, kon ik niet meer stoppen, haha. Ik keek nog twee afleveringen van Lie To Me (vond ik vroeger een leuke serie en nu nog altijd, joepie).

In de late namiddag kwamen mijn twee mannen weer thuis en haalden we met de fiets een ijsje. Daarna schoof ik een pizza in de oven en plofte ik in de zetel met mijn boek.

En zondag reden we naar zee! D ging een paar nachten logeren bij oma en opa en het leek ons leuk om er dan zelf een dagje zee van te maken ook. Het afscheid ’s avonds verliep met wat traantjes, waardoor ik mij er ook niet zo fijn bij voelde. Thuis haalden we frietjes en na nog een aflevering van Castle ging ik slapen.