Op momenten dat ik me een beetje onzeker voel, denk ik dat het aan mij ligt. Dat ik gewoon een snel overprikkelde moeder ben en dat al die andere moeders precies wel soort van moeiteloos door hun vakantiedagen met kind(eren) fietsen.
Maar afgelopen zondag zat ik met twee andere mama’s in een speeltuintje in de buurt om het gezamenlijke verjaardagsfeest van onze kindertjes te organiseren. Als je me vroeger had gezegd dat ik dat ooit zou doen, had ik je uitgelachen. Nu ben ik vooral blij dat ik het allemaal niet alleen moet organiseren. En betalen, laat ons eerlijk zijn. Goed, we zaten dus op een bankje met een stuk verse appelcake in onze hand en ik vroeg aan mama 1 hoe haar vakantie al was geweest.
Er kwam een mooi, aantrekkelijk stukje over een reisje naar Frankrijk, maar het was alsof ze daarna besefte dat ze niet moest doen alsof het allemaal regenbogen en zonneschijn was. “Pittig, dat ook.” En er volgde een reeks aan voorbeeldjes waarvan ik alleen maar kon zeggen dat dat “amai, bij ons ook” is.
Ik ben natuurlijk niet blij dat iemand anders het lastig heeft, maar ik ben wel blij dat ik niet de enige ben die het lastig heeft. Blij dat het niet alleen mijn zesjarige is die niet in zijn eentje kan spelen en constant gezelschap nodig heeft om tegen te kwebbelen. En ook blij dat het niet alleen mijn zesjarige is die mijn grenzen opzoekt en grote emoties heeft en om elke scheet wil onderhandelen of discussiëren en die precies weet dat mijn laatste restje geduld ergens in mijn kleine teen zit en er dan eens op gaat staan.
Mama 1 zei ook dat ze het vaak niet erg vindt om op zaterdag te werken, omdat ze dan meer rust heeft dan wanneer ze thuis zit met haar dochter. “Erg, hé?” zei ze, maar ik vond dat helemaal niet erg. Ik vond dat net heel herkenbaar, want ook ik ben blij als mijn zaterdag met de kleine wordt opgebroken door een paar uurtjes opvang bij oma en opa of een speeldate met een vriendje. Maar ik herkende die “erg hé” omdat ik mij dan ook schuldig durf te voelen, want ik ben toch zijn moeder? Ik wilde toch een kind?
Mama 2 zei ergens in het gesprek dat ze meteen zou stoppen met werken om bij haar kinderen te zijn als het financieel haalbaar was. Mama 1 en ik dachten volgens mij op exact hetzelfde moment: goeie god, wat een hel. En toen zei mama 2: “Ja, maar ze zijn dan overdag naar school, hé… Dat is veel tijd voor jezelf!” Hemels, haha.
Ik weet ook dat vakantie met kinderen niet per se synoniem is voor ontspanning. Ik volg genoeg mama’s online die daar eerlijk over vertellen. Maar tegelijk zie ik op Instagram net ook heel veel mama’s die precies een oneindige voorraad energie én inspiratie hebben om hun kroost te entertainen. Mama’s die op wandelvakantie gaan met de koters (ik moet er niet aan denken) en die elke dag leuke knutselactiviteiten bedenken en kampen bouwen en tijd maken om mee te spelen en daar dan ook nog energie voor hebben.
En ik weet natuurlijk ook dat dat deel van Instagram maar een afspiegeling is van de mooiste, leukste momenten. Dat we allemaal graag laten zien wat mooi is en goed gaat. Dat zo’n mama niet per se gaat delen dat ze zichzelf om 11.14 uur voor negen minuten heeft opgesloten in de wc om te ontprikkelen. En ik weet dat, want als je naar mijn vakantie kijkt, zou je je misschien ook kunnen afvragen waar ik in hemelsnaam alle energie vandaan haal.
Dus ik benadruk graag nog eens dat ik het echt heel moeilijk vind. Niet alleen soms, maar regelmatig. Het idee om een hele dag alleen met mijn kind door te brengen, doet mij soms op voorhand al wat panikeren. Wat ga ik in godsnaam allemaal doen met hem? Een beetje chill zijn zit er namelijk niet echt in. En ik vind hem nochtans heel tof en ik luister graag naar zijn verhaaltjes, ik vind het leuk om samen dingen te doen en ik zie hem ontzettend graag. Maar blijkbaar kan dat perfect samengaan met af en toe denken: godzijdank is het binnen twee weken weer school.
Ik kan mijn kind dus fantastisch vinden en tegelijk snakken naar vijf minuten stilte. Ik kan genieten van onze tijd samen en tegelijk heel blij zijn als hij een speeldate heeft. Ik kan dankbaar zijn dat ik vakantie met hem kan nemen en tegelijkertijd vinden dat het soms echt fucking vermoeiend is.
Het deed mij daarom zo’n deugd om die worstelingen eens niet alleen op Instagram te zien, waar het misschien ook wel veel views oplevert, maar gewoon tussen de glijbaan en de schommels te horen van een andere mama dat het pittig is. Dus als je het zelf soms (of vaak) moeilijk hebt, hoop ik dat dit je ook helpt.
Wil je je waardering tonen, maar heb je geen zin om te reageren?
Klik op het sterretje hieronder! Vind ik leuk!
Haha als ik me eens schuldig voel om zo’n moment denk ik: er is een reden dat je geen vriénden wordt met baby’s, peuters en kleuters. De jouwe is natuurlijk top en er zijn zoveel leuke momenten, maar even tv kijken in stilte is ook echt leuk haha.
Het lijkt me oprecht onwijs pittig om een kind te hebben. Ik heb ze bewust niet en haal vaak opgelucht adem als ik dit soort stukjes lees. Amai, wat pittig, maar het heeft natuurlijk twee kanten. De onvoorwaardelijke liefde, de mooie momenten en alles wat je er verder voor terugkrijgt, dat is fantastisch! Het is en blijft een keuze (los van als het niet lukt, maar dat is een andere discussie), maar dat betekent niet dat je soms niet even mag klagen over de ‘bijwerkingen’ 😛
Ja echt héél herkenbaar dit. Hoewel ik het wel heerlijk vind alle vakanties met Noa vrij te zijn. Ik zie hem al zo weinig met 5 dagen school, zelf werken, sport/trainingen… Dan zijn die vakanties extra waardevol. Ik heb er eentje die altijd ‘aan’ staat. En pfhoe, ik steek nooit onder stoelen of banken dat ik het ouderschap het mooiste maar ook echt het zwaarste vind… Het is pittig. Punt. Of je er nou 1 hebt of 6… Ik merk wel dat nu hij 7 is alles wel wat makkelijker gaat nu hij zelf ook meer zelfstandig kan/mag.
Zo zo herkenbaar! Ik spreek bijna elke dag dat ik alleen met mn kindjes ben met mn moeder af want zij vinden Oma leuk en ik vind het allemaal veel leuker en makkelijker als ik het niet alleen hoef te doen. En gelukkig hebben ze een Oma die altijd wel wil komen en die dan ook nog mij helpt met mijn huishouden 🙌🏼🙌🏼
Ik herken het hoor Irene, mijn kinderen zijn ook fantastisch maar het ouderschap kan daarnaast prima vermoeiend en lastig zijn. Ik kan niet zonder ze, vind ze leuk en alles, maar stilte ken ik sinds vier jaar niet meer 😉 X
Ik snap je wel, maar ik kan niet anders zeggen dat ik een fantastisch kind heb. Onze dochter is 3 jaar (sinds juni) en kan eigenlijk prima zelfstandig spelen. Ik werk tweemaal per week van thuis uit, en ik kan effectief 4 uur werken. Ik geef toe dat zij dan ook wel tv mag kijken of dat ik wat spel voorbereid (bv. barbiepoppen met attributen klaarleg op haar speelmatje of ik laat haar zelfstandig een knutselwerkje maken zoals met playmais of papier plakken met lijm), maar ze kan ook prima 2 uur aan een stuk zelfstandig spelen. Wel ligt dan natuurlijk onze hele living overhoop. 😀
Als ik kook, in de tuin werk of poets, weet ze dat ze zichzelf wat moet bezighouden en dat lukt. Meestal poetst ze mee of ‘werkt’ ze ook in de tuin of speelt ze binnen op haar speelmatje. Natuurlijk maak ik erna wel tijd om even met haar een spelletje te spelen of speel ik even mee in haar fantasiewereld. De vakantie is eigenlijk wel voorbij gevlogen en natuurlijk lukt zelfstandig spel de ene dag beter dan de andere dag. Soms heeft ze ook gewoon behoefte aan ‘mama’. Toen ikzelf verlof had, vond ik het moeilijker. Er viel structuur weg doordat ik niet moest werken, maar dat betekent niet dat ik voortdurend tijd had om met onze dochter te spelen. Dat was voor haar niet altijd zo duidelijk. :D:D Ze kan namelijk prima zelfstandig spelen als ik werk (computer, in de tuin, poets of kook), maar ik kan niet rustig een boekje lezen. Dan komt ze onmiddellijk om aandacht vragen. Maar ja, ze is ook nog maar 3. Misschien lukt dat volgend jaar wel. Ik beken dat ik ’s avonds vaak ‘opgelucht’ ben wanneer ze in bed ligt. Eindelijk even ontspanning voor mij.
Mijn zoon is ook fantastisch (ik hoop niet dat het overkomt alsof ik dat niet vind)! Maar het alleen spelen loopt nog niet zo vlot hier 😉 Superfijn voor jou wel, nu dat boek nog kunnen lezen en dan is het helemaal top, haha.
Ik denk dat we die ‘eindelijk in bed’-opluchting allemaal kennen, zelfs als je kind fantastisch is 😉
Ik heb geen kinderen en als ik moeders bezig zie en hoor denk ik vaak dat ik dat echt niet zou gekund hebben. Mijn moeder had er drie en was huismoeder, ze zat dus de hele zomer met ons thuis. Ik vind dat straf van haar!
Heel straf! Speelden jullie als kind vaak met elkaar?
Zo’n gesprek met andere mama’s lijkt me dus echt heel waardevol. En ik heb geen kinderen, maar ik denk dat ik je snap;).
Jij werkt in het onderwijs, ik ben ook vrij zeker dat je het snapt, haha.
Deze zomer is de eerste waarvan ik vind dat de 9 weken omgevlogen zijn. Mijn kinderen zijn 9 en 11 en eindelijk kan ik weer wat ademen ofzo 🙂
Allez, nog een jaar of 3 à 4 dan 🫠 Ben wel blij voor jou dat je mee ademruimte hebt!
Kleine kinderen zijn vermoeiend. Weet dat er een tijd komt dat het zal beteren. Nu ben ik aan het klagen dat ze niet van hun kamer komen 🤦♀️
Haha, Anja. Nu denk ik dat ik dat nog niet eens zo erg zou vinden, maar vraag het mij binnen een jaar of vijf nog eens.
Amai, ja, héél herkenbaar. Ook als mama van ‘maar’ één kan het behoorlijk pittig en overprikkelend zijn. Het is hier ook heel vaak de tweestrijd: niet mét en niet onder elkaar kunnen. Ik ben nu wel de knutselmama, maar dan knutsel ik vaak mee aan meisjesdingen in plaats van aan dingen voor mezelf. Heel vaak staat dochterlief voorop, en vergeet ik mezelf een beetje. In mijn omgeving zijn verschillende mensen die werken in het onderwijs (of diensten die ermee samenwerken) en ik zou écht niét 9 weken met mijn kind samen thuis willen zijn. Ik heb de uitdaging van mijn werk nodig, en zij ook leeftijdsgenootjes om mee te spelen. Wat deden wij toch pre-kind? 😀
Haha ja, ik vraag mij ook soms af wat ik allemaal deed toen ik nog kinderloos was. Ik zou ook geen twee maanden thuis kunnen zijn samen; ik heb toch ook die afwisseling met werk nodig.
Heel herkenbaar… ik ben leerkracht en heb dus 8 weken vakantie. Maar met twee kinderen van 5 en 7 is dit behoorlijk zwaar. Ze gaan af en toe op kamp, terwijl ze dit niet graag doen. Dus voel me dan super schuldig want ik ben ondertussen gewoon thuis.
Ik heb het voordeel dat ik geen opvang moet zoeken omdat ik niet moet werken. Maar 8 weken vakantie is echt lang.
Ik kan me er iets bij voorstellen. Ik had drie weken vakantie en dat was voldoende 😉
Hier ligt het achter de rug, maar ik weet nog héél goed hoe moedeloos ik werd als ze weer eens vroeg wakker waren. Het gevoel van die heeeeeeeeeele dag die nog voor ons lag, en dat ik dacht: hoe gaan we die in hemelsnaam om krijgen?
Ja! Exact dat! Nu gaat het wel al wat beter dan toen hij nog jonger was, maar het blijft toch vermoeiend.