Ik zat al op mijn paard

Eerder deze week bracht ik een bezoekje aan mijn huisarts. Of ja, het was niet mijn eigen huisarts, want die heeft een wachttijd van een paar weken (begrijpe wie begrijpen kan). Maar goed, ik wou wat vlekjes op mijn buik en rug laten nakijken, en een huisarts in opleiding kan dat ook en die was eigenlijk onmiddellijk beschikbaar. Ideaal!

Na amper vijf minuutjes in de wachtzaal, zat ik daar dus aan haar bureautje en ik legde uit dat ik vlekjes heb en dat mijn man had gezegd dat ik toch eens bij de dokter moest om ze te laten nakijken. Ze stelde een paar vragen: Sinds wanneer zijn de vlekjes er? Geen idee, een week of twee, drie misschien. Ben ik ziek geweest? Ja nu, net, een valling, maar de vlekjes waren al van daarvoor aanwezig. Hoe evolueren ze? Het begon met eentje en nu zijn het er zeven of acht. Voelen ze ruwer aan? Nee, niet echt. Jeuken ze? Nee, ook niet. Heb ik er last van? Nee, eigenlijk niet.

En dan: “Heeft je man er last van?”

Ik zat al op mijn paard bij die vraag, want wat is dat voor een vraag? Wat heeft hij daarmee te maken? Gaat de potentiële behandeling afhangen van zijn mening? Als hij zou zeggen dat hij ze echt heel lelijk vindt, krijg ik dan iets anders voorgeschreven misschien? Zijn mening vragen over mijn vlekjes is medisch gezien volkomen irrelevant en onlogisch.

Ik was mij al aan het voorbereiden om iets terug te zeggen toen ze verduidelijkte.

“Ik bedoel: heeft hij ook vlekjes?”

…

Oh.

Ooooooohhh. Aha. Hmm.

Dat is uiteraard een medisch zeer relevante en ook logische vraag die ik gelukkig met “nee” kon beantwoorden. En voor mijn vlekjes kreeg ik een zalf voorgeschreven. All good!

_{Foto van een prachtig paard waar ik nog nooit op heb gezeten door Helena Lopes op Unsplash}

_{Dit is post 31 van 40}

Heb je geen zin om een comment achter te laten,
maar wil je wel je waardering tonen?
Klik op het hartje hieronder! ↓
DANKJE!
🌷