Frietjesdrama

Vorige week dinsdag haalden we de kleine op bij mijn schoonouders, wat later dan normaal. Thuis stond spaghetti op het menu, en in ons huishouden is het een ongeschreven regel dat het lief de spaghettisaus maakt. Ik vind mezelf de betere kok van ons twee, maar een goede spaghettisaus maken lukt me dus niet.

Bon, het was al bijna half zeven en eigenlijk wat te laat om nog aan spaghettisaus te beginnen, dus dachten we dat het een leuk idee zou zijn om onze kleuter (die al vier dagen aan het zeuren was om frietjes) voor te stellen om frietjes te gaan halen!

Ha! Sukkels.

Het kind kon niet kiezen tussen de frituur en twee fastfoodketens. Zijn lievelingsfrituur (ja, hij heeft een lievelingsfrituur) was niet open, en de andere frituur heeft geen lekkere kipnuggets—ik geef hem volledig gelijk, die zijn daar niet te vreten. De keuzestress sloeg om in paniek en toen in een volledige meltdown, waarbij ik met mijn reuzehonger en barstende hoofdpijn probeerde om mijn kleuter, die ondertussen op de eettafel stond, te kalmeren door zijn grote emoties te erkennen en oplossingen aan te reiken. Ratio is op zo’n moment totaal niet aan de orde, dus het lief swiepte hem op en dropte hem met een dekentje en knuffel in de zetel om even bij te komen.

Daarna zei de man (ik zie hem doodgraag, echt waar) dat hij dan toch gewoon spaghettisaus ging maken. Frietjes en ik zijn dikke liefde, dus het idee dat ik er geen ging eten terwijl ik me daar al volledig op had ingesteld was echt… nee. Het ging er niet in. Ik besefte uiteraard zeer goed dat met een boos kind op verplaatsing gaan eten ook geen topidee was, en dat mijn eigen interne woede misschien een tikkeltje overdreven was.

Maar de combinatie van honger, hoofdpijn, een kind reguleren terwijl ik zelf absoluut niet gereguleerd was, het lief dat tijdens het koken naar het nieuws keek, het kind dat naar Puppy Vriendjes keek, een vloer bezaaid met speelgoedauto’s én dan ook nog spaghetti in plaats van friet zorgde ervoor dat ik wat spanning moest loslaten. Bij mij gaat dat via tranen. Waar ik mij dan heel stom om voelde, want stond ik nu echt te bleiten in mijn keuken omdat ik geen frietjes kon eten?

Enfin. Een kwartier in onze donkere slaapkamer op bed, en daarna voelde ik me weer mezelf; klaar om van het lief zijn überlekkere spaghettisaus te eten. 🍝

^{Dit is post 14 van 40.}

_{Uitgelichte afbeelding door Natalie Behn via Unsplash}

Heb je geen zin om een comment achter te laten, maar wil je wel je waardering tonen?
Klik op het hartje hieronder! ↓
DANKJE! ☻︎