De laatste paar weken of zo merk ik dat mijn lijf vaker door mijn hoofd dwaalt. Het is niet dat ik daar plots mee bezig wílde zijn, maar het kwam geleidelijk aan.
Het begon al eind vorig jaar, toen ik weer eens pijn kreeg in mijn trapeziusspier en die met veel moeite weer wegging. En dan een paar weken terug, toen ik merkte dat ik niet kon zitten in mijn nog vrij nieuwe broek. Niet iets waar ik me per se zorgen om maakte, maar ik vond het wel bizar en vroeg me kortstondig af of ik dan echt zoveel was verdikt. Daarna volgde een moment waarop we wilden weten hoeveel ons kind ondertussen woog. We pakken hem nog vaak op en dat begint met de dag toch zwaarder te worden. We gingen dus met z’n allen eens op de weegschaal staan en daar schrok ik nogal van het cijfer dat ik zag: zeker tien kilo meer dan wat ik in mijn hoofd had.
Eigenlijk is het een beetje belachelijk dat ik mezelf gewoon helemaal prima voelde, tot ik dat cijfer zag. Het is niet zo dat ik ineens veranderd ben of zo. Ik vind mezelf ook niet te zwaar. Ik ben niet iemand die zich constant bezighoudt met gewicht of uiterlijk. Ik voelde me goed in mijn vel — tot dat ene getal dus, wat vijfentwintig kilo meer is dan toen ik het lief leerde kennen en minder dan vijfentwintig kilo tot honderd is.
Het gevoel van ontevredenheid was gelukkig snel weer weg. Een cijfer is ook gewoon maar een cijfer en zegt in se niets over hoe gezond je bent. Het had wel iets in gang gezet. Niet zozeer over hoe ik eruitzie, maar eigenlijk meer over hoe ik leef. Ik eet niet bepaald gezond, vind ik zelf, en ik beweeg sinds ik vooral thuis werk eigenlijk amper. Dat wist ik al, maar nu voelde het plots echter of zo. Het idee dat ik wat meer wilde bewegen zat al heel lang in mijn hoofd, maar ik had het moeilijk om mezelf te motiveren en dat ook in de praktijk te brengen. In dat opzicht heeft dat weegmomentje wel geholpen.
Foto door Anna Tarazevich op Unsplash
Ik wil dus iets veranderen. En helemaal niet om af te vallen (laat me zeggen dat ik zeer content ben met bepaalde lichaamsdelen), maar vooral omdat ik zelf mijn potten wil kunnen opendraaien, mijn kind zo lang mogelijk wil kunnen pakken zonder door mijn rug te gaan en ook omdat ik hoop later een gezond oud besje te mogen worden. Eentje die nog met haar man en vriendinnen leuke uitstapjes kan doen met zo weinig mogelijk fysieke kwaaltjes, ongemakken en pijntjes.
Rond diezelfde tijd vroeg Lena of ik mijn buik wilde laten casten. Ik twijfelde daar geen seconde aan en toch voelde het dubbel. Ik heb geen platte buik. Ik heb een klein penske overgehouden aan mijn zwangerschap en het goei leven, een vetje dat waarschijnlijk niet meer zal verdwijnen. En dat is oké. Echt. Ik heb daar geen probleem mee. En toch was er dat zeurende stemmetje dat ik maar al te goed herkende en dat eigenlijk helemaal niet van mij is.
Het stemmetje hoort bij een wereld waarin het normaal is om jezelf nooit helemaal goed te vinden. Om altijd iets te moeten verbeteren, verbergen of corrigeren aan je lijf, omdat het niet goed genoeg zou zijn zoals het is. En eigenlijk wil ik daar niet meer aan meedoen. In een tijd waarin zelfkritiek bijna een reflex is geworden, voelt mezelf graag zien als een vorm van rebellie. Een dikke fuck-you-vinger. Een weigering om onzeker te zijn, omdat het zo hoort. En ik hoef niet beter te worden, of slanker. Een beetje sterker mag wel.
Misschien is zorg dragen voor mijn lijf dus niet alleen een kwestie van wat minder koeken (of chips, of taart, of frietjes, … je kent het) in mijn mond duwen of meer bewegen (wat sowieso goed is voor me). Het gaat ook over mild zijn voor mezelf, niet oordelen en er bewust voor kiezen dat mijn lichaam goed is zoals het is. Ik denk dat als ik vanuit die intentie vertrek, ik pas echt goed voor mezelf kan zorgen.
Dit is post 5 van 40.
Heb je geen zin om een comment achter te laten, maar wil je wel je waardering tonen?
Klik op het hartje hieronder! ↓
DANKJE! ☻︎
Ontdek meer van tussenmarsenjupiter
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
We hebben hier wel een weegschaal staan maar eigenlijk gebruik ik die maar een paar keer op een jaar. Soms schrik ik dan wel even wanneer ik in het ziekenhuis gewogen word. Meestal deze periode – na de winter – want dan lijkt mijn lichaam altijd wat extra gewicht te hebben verzameld. Ik ben echter heel slecht in mezelf lekkers te ontzeggen (misschien omdat veel andere zaken al niet gaan en ik dat niet ook wil opofferen) en veel bewegen lukt ook niet. Dus af en toe doe ik een poging maar meestal gaan de uitzonderingen bij het letten op wat ik eet me beter af dan het streng volhouden.
Wat grappig dat ik nu net deze post lees terwijl ik net zelf een blog publiceer over het huidige schoonheidsideaal… Ik herken wat je zegt. Ook ik was op een gegeven moment ‘ineens’ 10 kilo zwaarder en dat was best confronterend. Ik heb toen het roer omgegooid en er zijn er nu weer 8 af. Ik merk dat ik daardoor al veel minder streng ben en minder gezond eet, terwijl je dat eigenlijk juist dan zou moeten volhouden, maargoed. Goed genoeg is ook goed, en geluk hangt niet af van dat getal op de weegschaal… Liefs!
De laatste alinea slaat denk ik echt de spijker op zijn kop. Mooi geschreven.
Vervelend dat het getal op de weegschaal zo in je hoofd blijft zitten.
Hey Irene, dit is een heel mooie eerlijke post die denk ik herkenbaar is voor velen. Ik heb zelf geen weegschaal, maar ik weet deep down wel dat mocht ik er nu gaan opstaan het getal hoger is dan ik in mijn hoofd heb en ik ben/voel me ook helemaal niet dik. Maar het is niet meer wat op mijn 20ste is geweest ;).
Maar meer nog herken ik het ‘in je hoofd leven’, ik heb dat heel lang gedaan, ook tijdens de bouw, waardoor ik nu al enkele jaren kwaaltjes heb omdat mijn lichaam plots begint te protesteren over al die stress, al dat gehef… en het is een zoektocht naar wat goed is voor me. Wat meer sporten is sowieso goed, maar ook dat gaat met ups en downs. Gezonder eten hetzelfde: het lukt wel, maar soms worden de (darm)klachten net erger, ik ga daarom binnenkort met een dietist aan de slag om meer te leren aanvoelen wat mijn lijf nodig heeft. En zeker niet met de intentie om af te vallen (mocht dat gebeuren, dan is het zo).
Goed dat je die stap naar een diëtist hebt gezet om te helpen uitzoeken wat je kan helpen!
Het is ook logisch dat we niet meer hetzelfde lijf hebben als toen we twintig waren vind ik, maar toch ook ergens confronterend als je oude foto’s ziet (heb ik toch).
Zo mooi geschreven <3. Ik smolt al weg bij je eerste zin.
Voor die reden heb ik bewust geen weegschaal gekocht. Maar voor de omgekeerde manier. Ik ben het afgelopen half jaar enorm vermagerd door stress en mentale gezondheid. Maar ik weet dat ik me er omgekeerd op zou gaan fixeren. Nu ik op mezelf woon en op mijn plooi kom, ben ik wel iets meer bezig met voeding en eten, maar omdat ik merk dat mijn lichaam, immuunsysteem en energie ernaar snakt. Dus net als jij met de intentie naar gezondheid en welzijn.
Maar het blijft zo geschift hoe gefixeerd de maatschappij en sociale media is over gewicht en uiterlijk. We kennen helemaal het verhaal niet achter iemands uiterlijk. En dat bedoel ik zoveel ruimer dan alleen hoe je lichaam er uit ziet. Ook op hoe je je haar stijlt of welke kleding je draagt. Het is gemakkelijk om te zeggen om die focus te moeten loslaten, maar eigenlijk wordt het er altijd vingerdik op gelegd.
Daarom heb ik dus geen weegschaal in huis. Ik zou me zo fixeren op dat getal, dat ik doodongelukkig zou worden. Met sterker worden ben ik ook wel bezig, we worden ermee om de oren geslagen dat dat heel belangrijk is. Al moet ik bekennen dat er veel voornemens zijn op dat gebied, maar weinig uitvoering.
Ik zie al die tijd als mentale voorbereidingstijd, haha. Uiteindelijk komt er wel altijd een moment waarop ik toch actie ga ondernemen, ik wacht het juiste moment af! Ik heb nu dus wel met een vriendin afgesproken dat we elke woensdag een workout doen en dan een foto naar elkaar sturen als bewijs. Dat helpt al wel voor die ene keer per week!
Het goei leven <3
En ongeacht gewicht of uiterlijk – sporten is ZO goed voor je. Fysiek maar ook echt mentaal. Ik kan het iedereen alleen maar aanraden, het geeft je zo’n boost en je zorgt voor jezelf, ook voor later. Okee tot zover mijn peptalk 😅
Dank voor de peptalk 😉
Ik vind het gewoon niet leuk en veel gedoe (kleding wisselen, douchen erna, …), maar ik weet dat het goed is dus ik probeer me erover te zetten.
Die laatste alinea: dat is zó waar! Wel herkenbaar trouwens dat dat getal op de weegschaal dan ‘ineens’ voor zoveel onrust kan zorgen.
Je beschrijving over je gewicht nu (het verschil met hoeveel je woog toen je het lief leerde kennen en de relatie daarvan met die 100), het zou over mezelf kunnen gaan. Behalve dan dat ik nog net wat dichter bij die 100 ben, haha. Jeetje mina. Er is de laatste tijd nog bijgekomen, en ik durf niet op de weegschaal te gaan staan.
En inderdaad, ik zou me er geen bal van moeten aantrekken. Maar dan zie ik mezelf in zijaanzicht in de spiegel en denk ik: meuh. En ja, ik zou weer meer moeten bewegen. Maar wie doet dat nu in dit weer.
Haha, ja, dat zijaanzicht eh!
Ik zou zeggen: niet meer op de weegschaal gaan staan! Ik ga dat ook niet meer doen.