Zwakkeling
Kijk, ik ben een volwassen vrouw en ik mag zelf beslissingen nemen. Dat is zo’n zinnetje dat ik heel vaak tegen mezelf zeg als ik weer het gevoel heb dat ik eigenlijk helemaal geen succesvolle volwassene ben. Ondanks dat dat zowat mijn standaardrespons is op al mijn twijfels, ben ik ook wel erg goed in dat compleet negeren en iets te doen waar ik eigenlijk helemaal geen zin in heb.
Vorige week stonden ze hier aan de deur van een bepaald merk maaltijdboxen en een bepaald merk diepvriesspul. Voor ik het wist, had ik weer een abonnement op een maaltijdbox én een proefpakket diepvriesgroenten besteld. Heb ik plaats in mijn vriezer voor vijf zakken groenten, ovenfrieten en kipfilets? Absoluut niet. Mijn nieuwste pot Ben & Jerry’s paste er zelfs niet in, waardoor ik mezelf genoodzaakt zag om hem direct leeg te eten. (geen straf)
Het is eigenlijk een kunst, moet ik zeggen. Die vrouw van het diepvriesspul die hier aan de deur stond, zag er heel vriendelijk uit, maar ik begreep de helft niet van wat ze zei. Ze stond daar met een foldertje te zwaaien en zei iets over hoe goed de groenten zijn van kwaliteit. En dan had ik op een bepaald moment ineens mijn handtekening gezet. Ik weet niet wanneer dat gebeurd is.
Ze vroeg ook of wij graag spruiten lusten. Ik zweer dat het dan mijn fantasiezelf is die antwoordt, want ondanks dat ik dat wel binnenkrijg, zou ik zelf nooit spruiten kopen. In mijn hele kokende leven heb ik één keer spruiten gemaakt en dat was niet bepaald een succes. Nu hoorde ik mezelf dus volmondig ja antwoorden. What the hell?!
En ergens halverwege het gesprek gaf ze me ook nog een compliment over mijn neuspiercing. Ik wist perfect wat die vrouw deed. Mij een complimentje geven, mij wat paaien, fijne connecties maken in mijn brein tussen die lieve vrouw en diepvriesgroenten. Ik rolde inwendig met mijn ogen, maar bleef dan wel gewoon vriendelijk knikken uiteraard.
In mijn brein gebeurden dan twee parallelle gesprekken:
“Je hebt absoluut geen diepvriesgroenten nodig, Irene. Stop. We hebben nog maar net die maaltijdbox terug geactiveerd en de vriezer zit echt propvol.”
En:
“Ja, maar zoveel kwaad kan het niet, het is een mooie korting en groenten zijn gezond.”
Maar dit is dus een patroon.
Niet veel daarvoor stond hier iemand van Amnesty International. En nog iemand van een vzw die kinderen helpt uit problematische thuissituaties met een miezerig zakje niet eens lekker snoep voor 10 euro. Dan troost ik mezelf nog met het idee dat het tenminste goede doelen zijn en ik heb wel een hart hé, ik wil niet overkomen als zo’n mens dat geen 10 euro wil geven aan die kindertjes. Bovendien kan ik mijn gift aan Amnesty van mijn belastingen aftrekken, dus dat voelt nog een beetje als een rationele beslissing.
Maar diepvriesgroenten en een maaltijdbox? Die heb ik dus echt totaal niet nodig. Ik heb namelijk een systeem waarbij ik elke week mijn boodschappen online bestel en laat leveren, en dat werkt perfect. Dat is eigenlijk zowat het enige onderdeel van mijn leven waarbij ik erin slaag om routine, structuur en overzicht te bewaren. En nu is mijn systeem om zeep, want ik ben natuurlijk ook net het type ADHD’er dat dan vergeet die maaltijden aan te passen. Of erger nog: het hele abonnement gewoon vergeet op te zeggen. (Dit is trouwens een reminder aan mezelf om dat nu onmiddellijk te doen.)
Het probleem is dus dat ik ongelooflijk moeilijk nee kan zeggen.
Nochtans was dat bij het diepvriesspul echt het plan. Ik was net aan het koken toen de bel ging. Ik deed de deur open, zag die vrouw staan en dacht direct ‘niet met mij!’ en ik deed mijn mond al open om te zeggen dat ik geen interesse had, maar ze was mij te slim af en nu komt er dus elke twee weken een chauffeur van dat diepvriesgedoe aanbellen om mijn bestelling op te nemen. Ik wil dat niet, ik heb geen plaats in mijn vriezer en hallelujah, dat is ook echt pokkeduur allemaal. Dat weet ik want ik heb uiteraard wel heel die folder uitgespit.
Dus ik vrees dat ik het lief voor mijn kar moet spannen om naar de klantendienst te bellen en ons lidmaatschap of whatever het is (‘maar het is geen abonnement hoor, want je koopt alleen iets als je het nodig hebt!’) op te zeggen. Want ik wéét dus gewoon dat als die mens hier aan de deur gaat staan, ik die dame-blanche-ijsjes (veel te duur, echt) en ovenhapjes (ook veel te duur) uit de folder ga kopen, en omdat ik het ben, laat ik mij waarschijnlijk ook nog een doos vissticks aansmeren omdat ze in korting zijn.
Letterlijk drie minuten nadat de diepvriesspulmevrouw weg was, kwam het lief op de oprit. Ik begin een heel verhaal over die vrouw en haar groenten en het lief onderbreekt mij: “Je hebt dat toegezegd, zeker?” Oeps, ja, sorry. Hij zuchtte eens en zei dat ik misschien gewoon beter de deur niet meer open moet doen.
Of misschien moet ik zo’n sticker op mijn deur plakken, zoals een van onze buren, waarop nogal assertief staat dat iedereen haar fucking gerust moet laten. Al vrees ik dat ik die er dan na vijf minuten weer afhaal, omdat iemand dan heel vriendelijk vraagt of ze toch efkes mag uitleggen hoe goed haar diepvriesovenfrieten zijn.
Zucht.
Dit is post 27 van 40
Oh dit is dus iets dat ik niet lastig vind. Ik zeg Nee geen interesse en succes verder, doe de deur dicht. En ik ben er zo eentje met een sticker op mijn voordeur, lekker rustagh!
Bij goede doelen blijf ik het moeilijk vinden maar anders lukt het me wel om nee te blijven zeggen op een vriendelijke manier. Bij die van HelloFresh was dat soms wel grappig …
Die verkoper begint meteen met zijn verkoopszinnetjes:
Dankzij onze boxen hebt u meteen alles in huis en hoeft u veel minder naar de winkel te gaan.
Ik: We hebben een supermarkt om de hoek en ik heb voldoende tijd om daar naartoe te gaan.
Door onze boxen te nemen verliest u niet langer tijd door elke dag te moeten nadenken over wat u moet klaarmaken.
Ik: Dat doe ik al heel lang niet meer door met weekmenu’s te werken.
Ja maar, dankzij onze boxen leert u nieuwe recepten kennen.
Ik: Dat kan voor anderen zeker een voordeel zijn maar ik heb 120 kookboeken in de kast staan en een heel deel uitgeknipte recepten. Geen gebrek aan inspiratie dus.
… Ik ga dat hier precies niet verkocht krijgen hé?
Ik: Nee, maar toch nog een fijne dag gewenst.
Toen we in Gent woonden, stond er zowat alle dagen iemand aan de deur, de lijst dingen die ze wilden verkopen was ein-de-loos. Dat was één van de dingen die ik zo beu was aan het wonen in de stad.
Hier is het gelukkig veel minder. Hoewel Nic zich een tijd geleden wel iets heeft laten aansmeren voor het goede doel. Een paar dagen geleden werd er nog eens aangebeld, en ik riep: ik ga wel opendoen, en IK KOOP NIKS!
Mja. Staan er twee bakjes lasagne in onze koelkast ten voordelen van de lokale voetbalclub voor jonkies, stonden er zo twee ventjes aan de deur en tja, wat doe je dan.
Zucht. Ik heb een hekel aan voetbal.
Gelukkig niet herkenbaar voor mij. Hier wordt gewoon niet aan de deur gekocht. Alleen wel ook zo’n sticker, omdat ze hier maar bleven komen. Werd er helemaal gek van!
Heel herkenbaar! Wij hebben nu een sticker bij de deur. Toen we dat nog niet hadden trok ik de bel er weleens uit als ik verkopers door de straat zag lopen 😆
Vorig jaar heb ik die diepvriesgroentenmeneer vriendelijk afgescheept door te zeggen dat we onze eigen groenten kweken in de tuin en dat die veel gezonder zijn :-D.
Moest lachen om dat laatste, dat je die sticker er dan weer na vijf minuten af zou halen;). Ik ben zelf echt het tegenovergestelde. Ik ben heel kortaf als er een verkoper aan de deur sta en ga nergens op in. Wat ik overigens van mezelf heel onaardig vind…
O sorry Irene maar ik vind zo een geweldige blog. De tranen rollen van mijn gezicht van het lachen. Ik zag het allemaal voor me. Je mooi knikken en je uitleg aan je lief. Balen van het abonnement maar please blijft dit delen. Dit maakt mijn ochtend superleuk.
Aan de deur heb ik nog niet zo vaak meegemaakt, ook niet toen ik nog thuis woonde. Maar ik heb me wel eens laten vangen door zo’n kraam in Plopsaland van Hello Fresh. Ik was binnen aan het wachten op iemand die onderweg was en ze stonden daar en ik heb me laten overpraten. Heb het ook wel echt direct weer stopgezet dezelfde avond nog.
Ik heb totaal geen moeite met afpoeieren aan de deur. Ten eerste moeten ze altijd bellen aan de gemeenschappelijke deur en ik doe toch nooit open voor onbekenden. Ik neem zelfs de parlofoon niet op. 😁 Telefoon krijg ik niet zo gauw, maar als ze dan toch bellen, zeg ik gewoon ´geen interesse´.
Is het abonnement al opgezegd?
Ik kan ook niet zo goed neen zeggen tegen deurverkopers, mensen die voor het goede doel iets verkopen … maar ik heb nu een antwoord in mijn hoofd dat echt goed is.
Ik bedank de persoon in kwestie en zeg dat ik de aankoop zal bespreken met mijn wederhelft omdat wij samen zo’n beslissingen nemen. Terwijl ik eigenlijk al beslist heb maar dat maakt niet uit 🙂 Dan hoef ik geen neen te zeggen tegen hun.
En dat wij bovendien goede doel X en y steunen en daar jaarlijks een budget voor hebben. En dat we dat af en toe herbekijken. (Dat is dan wel weer waar :p)
Ik doe het liefst mijn boodschappen bij de lidl maar heb eens gezien dat er mensen van unicef aan de ingang stonden. Ik heb een toertje gereden op de parking en naar de colruyt gereden om de situatie te vermijden.
Maar ja, aan je deur is natuurlijk een moeilijkere kwestie. Een tweetal jaar geleden zijn ze hier ook wel aan de deur geweest voor diepvriesproducten. Ik heb het toen kunnen afschepen door te zeggen dat ik het met m’n partner wou bespreken. Ze gingen later terug komen maar dat is uiteindelijk niet gebeurd.
Helaas heel herkenbaar.
De telefoon pak ik niet meer aan (ik herken de goede doelen nummers intussen) we hebben die al zelf gekozen.
Maar aan de deur is een lastige.
Tegenwoordig breek ik in in z’n verhaal en laatst bij een heel erg opdringerig figuur schoot ik uit mijn slof en zei: “Nee en nog eens nee en nu ophouden!!”
Lastig he, wij kunnen het ondertussen wel ze afpoeieren. Doneren doen we nu structureel elke maand aan een goed doel dat we bewust zelf uitgekozen hebben. En we hebben afgesproken eenmalig doen we gewoon, abonnement niet. En dat werkt erg goed voor ons. Onze voordeur ligt heel gek niet aan de weg en ik merk dat er dan minder verkoop mensjes je voordeur vinden heel prettig.