Week 37

Hallo daar! Ik ga nog even door met leukigheidjes verzamelen, want ik deed ter afleiding eigenlijk best wel wat leuke dingen.

Misschien eerst het belangrijkste: ik ging op donderdag naar de dokter. Dat was nu niet meteen fijn, maar wel noodzakelijk, omdat het toch echt niet zo geweldig ging allemaal. Ze maakte er meteen een psychologisch consult van in plaats van een normaal consult, waardoor ik wat meer tijd had om al mijn beslommeringen en muizenissen uit te spreken. Het deed wel deugd om het er met haar eens over te hebben. Ze vroeg hoe ik het zelf zag en ik kon de vraag niet beantwoorden omdat ik me heel erg een bedrieger voelde en me schuldig voel dat ik “niet kan werken” nu door mijn dwarszittende hoofd. Gezien ik al eens in een soort van burn-out-achtige situatie heb gezeten, had ik misschien wat vroeger moeten gaan, maar goed. Ze schreef me op eigen initiatief de komende twee weken thuis en zei dingen als ”er zitten teveel bakstenen in je rugzak en het is tijd dat je hem efkes neerzet en anderen laat meedragen”.

Twee weken voelt heel lang nu, maar ik heb wel het gevoel dat het genoeg is. Daarna kan ik altijd nog zien, maar het is alleszins niet mijn bedoeling om het langer te rekken.

Goed, wat voor leuks kwam er zoal op mijn pad de afgelopen week? Ik wandelde best wel veel, waardoor ik niet elke dag, maar toch wel vaak mijn bewegingsdoel van 30 minuten haalde. Het leuke was dat ik tijdens mijn wandelingetjes nog altijd in gezelschap was van alle ganzen die in de buurt kamperen.

Met mijn lief ging ik eens winkelen omdat ik op zoek was naar loafers en maar niet het juiste paar kon vinden. Het is misschien niet het soort schoen dat bij mij past, heel mevrouwig, maar ik vind het zo’n leuke soort schoen! Ik moest en zou het paar schoenen vinden dat overeenkwam met het idee in mijn hoofd. Uiteindelijk vond ik ze in een schoenwinkel in de buurt, maar ze kostten 110 euro, wat ik best wel prijzig vind. Om er nog eens over te kunnen nadenken, maakte ik een foto (ik ging ze later toch halen, haha, ze zitten echt zo zalig!). We lunchten ’s middags met broodjes en soep bij de BonAp.

Ik las een boek uit en ging op donderdagavond bij Anja naaien. Het was echt al meer dan tien jaar geleden, denk ik, dat ik mijn naaimachine nog echt gebruikte. Met hulp van Anja was ik er wel snel weer mee weg en mijn eerste mini-projectje was mijn broek herstellen. Die lag al maanden in mijn kast met een gescheurd kruis en ik zag nooit hoe ik het moest maken, maar het was bizar simpel eigenlijk. Mijn tweede project werd zelf een broek in elkaar flansen. Dat raakte niet af, maar ik heb me voorgenomen thuis een poging te doen ze in elkaar te zetten.

In het weekend fietsen we maar liefst 16 kilometer met de kleine; naar de stad om een ijsje en terug. Het was met een klein hartje, want het verste wat we al deden was iets minder dan de helft, maar het ging megagoed.

Met de strijkkralen maakte ik wat lieveheersbeestjes en een hartje. Wordt het een nieuwe hobby? Misschien, haha. Het is megaleuk, maar waar laat je weer al die dingen hé? Alleszins kreeg ik daarna op Instagram allemaal leuke ideeën te zien en daar kreeg ik dan wel zin van om er wat meer mee aan de slag te gaan.

Zaterdagavond geraakte ik in een hyperfocus en maakte ik terug wat collages voor hier, en daarna leerde ik hoe ik washitape in mijn menu kon gebruiken (het was niet zo moeilijk uiteindelijk, maar wel best wat werk om alles goed te krijgen) en uiteindelijk was het bijna 2u voordat ik in mijn bed lag. Oeps.

Zondag was een spannende dag voor de kleine: hij ging een uurtje kennismaken bij de scouts. D vond onderweg een stukje tegel in de vorm van een hartje! Logischerwijs voelde hij zich in het begin wat ongemakkelijk, ondanks dat er een vriendje van zijn klas mee was, maar het ging eigenlijk al snel veel beter dan ik initieel had ingeschat.

En daarna was het tijd voor zijn verjaardagsfeestje met de kindjes van zijn klas. We organiseerden het samen met twee andere jarige jobjes en omdat veel kindjes niet konden komen, was het en petit comité.

De festiviteiten waren wel wat moeilijk voor D (en voor mij). Véél te veel prikkels, holymoly. We gingen bowlen en mochten pannenkoeken eten in een apart zaaltje, maar de akoestiek was daar zacht uitgedrukt hopeloos. Mijn horloge bleef maar meldingen geven dat ik in een te luide omgeving zat. Maar we overleefden het, aten ’s avonds lekker op ons gemakje thuis, maakten de cadeautjes open en sloten af met een warm doucheke en in bed een luisterverhaaltje van Pippi Langkous.