Van ’t padje af

Vandaag was zo’n dag die de boeken in gaat als memorabel. Linda, Anja en ik zijn collega’s die bloggen en af en toe vinden we het leuk om eens samen te zitten en wat te tokkelen (of tokkel-ontwijkend gedrag te vertonen door 75% van de dag in Notion te prullen — af en toe is ook relatief want dit was de eerste keer, maar zeker niet de laatste). Vandaag was zo’n dag waarop we alle drie vrij waren. Anja stelde voor om bij haar te ontbijten, dus sprongen Linda en ik – soort van gezwind – op onze fietsen om erheen te rijden.

Linda kende de weg ongeveer, want ze was er al eens geweest en hoe moeilijk kon het zijn? Het was toch vooral rechtdoor. En anders was er altijd nog Google Maps om ons uit de nood te helpen.

Een halfuur later waren we de weg kwijt. Enfin – volgens Google Maps zaten we nog altijd op het juiste pad, maar dat pad zag er met de minuut minder befietsbaar uit. We stapten af bij een kiezelweg, want fietsen op kiezels vinden we allebei geen geweldig idee. Daarna stapten we opnieuw af, omdat we op een veldwegje reden met diepe tractorsporen, overwoekerd door gras en brandnetels. En toen stonden we ineens in een veld, waar een paard ons vanuit de verte nogal bedenkelijk aankeek en mijn schoenen en sokken nat werden.

Onderweg kwamen we geen mensen tegen (gelukkig misschien), maar wel een geelgroene parkiet (waarschijnlijk ook een beetje verdwaald), twee reigers, muggen en een pauw op een schouw. En de natuur! Daar geniet ik altijd van!

Maria zei dank kwam na het veld ook weer een gewone straat en konden we, na nog een klein extra omweggetje en een paar keer de slappe lach krijgen, onze tocht verderzetten. Er is niets zo motiverend dan een lekker ontbijtje in het vooruitzicht hebben Na een goede veertig minuten zwaaide Anja de deur open en konden we onze voetjes onder tafel schuiven. Eind goed, al goed!