De laatste tijd valt het mij steeds vaker op dat mijn kind misschien wel meer op mij lijkt dan ik had gedacht en — eerlijk gezegd — had gehoopt. Eerst twijfelde ik nog of hij misschien net als zijn moeder ASS of ADHD heeft, maar ik kan zeggen dat ik nu wel 99% zeker ben.
Het opvoeden is enorm uitdagend. We botsen hier thuis regelmatig tegen muren en tegen elkaar en ook op school lijkt het toch niet helemaal vanzelf te gaan. Er zijn veel conflicten, veel grote emoties, ongepast gedrag, ongemak. Het is wel fijn te merken dat de school meedenkt en hem wil helpen om zich zo goed mogelijk te voelen. Dat is voor mij een grote geruststelling.
Maar het doet echt veel pijn bij mij. Ik heb zoveel verdriet en ook boosheid in mij omdat ik zie hoe moeilijk hij het soms heeft. En vooral omdat ik besef dat dat stuk dat zijn leven moeilijker maakt door mij komt. Het voelt alsof ik hem dat heb aangedaan. Het is mijn schuld. Ik heb dat doorgegeven. Ik weet dat dat rationeel bekeken een te streng oordeel is, maar redelijkheid en gevoel spreken niet altijd dezelfde taal.
Ik besef ook dat mijn blik vooral gericht is op de last, de moeilijkheden, wat mij (en hem) belemmert, wat er schuurt en wringt en alles uitdagend maakt. Terwijl ik natuurlijk ook gewoon weet dat neurodivergent zijn niet alleen maar donker en moeilijk is. Het geeft ook kleur, vindingrijkheid, humor, creativiteit, bijzonderheid. Ik vind mezelf niet het gemakkelijkste mens, maar overwegend wel een leuk mens. Ik vind leven moeilijk en het voelt vaak enorm zwaar, maar ook net heel leuk en mooi. Het feit dat ik zo focus op die negatieve dingen zegt misschien ook wel vooral iets over mijn eigen proces van begrijpen en mezelf opnieuw leren kennen en met een andere bril kijken. Terwijl moeilijk en leuk ook naast elkaar kunnen bestaan. Maar het is gewoon wel een feit dat ik liever neurotypisch was geweest.
Het wringt bij mij ook gewoon enorm omdat ik als neurodivergente moeder misschien net extra goed moet weten hoe ik met mijn kind om moet gaan. En ik begrijp hem ook vaak wel, ik kan mij goed inleven in hoe hij zich voelt, maar dat is dan nog iets anders dan ermee omgaan. Zijn gedrag overprikkelt mij vaak; het druk doen, altijd maar praten, eindeloos veel aandacht nodig hebben, willen discussiëren omdat dat dopamine oplevert. En daar voel ik me dan ook weer schuldig om. Hoe kan ik er zoveel moeite mee hebben als ik zelf vaak genoeg niet weet waar mijn uit-knopje staat of dat ik het gevoel heb dat ik te veel ben.
Ik weet dat hij baat zou hebben bij meer structuur (en ik ook), maar ik weet ook totaal niet hoe ik dat moet bieden. Ik hou het niet vol, vind het intens moeilijk om die routine erin te krijgen en als het dan lukt, gaat het eens een dag anders dan anders en ben ik daarna die hele routine weer vergeten. Ik wéét wel hoe het moet, maar de uitvoering laat vaak te wensen over. En dan denk ik dat ik het niet goed doe of toch op z’n minst veel beter zou kunnen doen. En ik ben bang dat hij het mij later kwalijk gaat nemen, boos gaat zijn op mij en ook denkt dat het mijn schuld is.
Als ik erover nadenk, wil ik eigenlijk vooral een moeder zijn die naast hem wandelt en waarvan hij het gevoel heeft dat ik hem begrijp of dat toch echt wil proberen. Dat hij niet het gevoel heeft alleen op de wereld te staan of zich te moeten aanpassen. Ik wil dat hij thuis zichzelf kan zijn en dat hij weet dat hij bij mij kan komen als hij wat op de dool is. Maar ik wil ook dat hij naast wat ik kan doen ook de juiste ondersteuning krijgt. Dus ja, ik zoek uit hoe ik dat kan doen en misschien moet ik wel eens een extra hulplijntje inschakelen.
Heb je geen zin om een comment achter te laten, maar wil je wel je waardering tonen?
Klik op het hartje hieronder! ↓
DANKJE! ☻︎
Ontdek meer van tussenmarsenjupiter
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Dat van die ratio en gevoel die vaak tegenstrijdig zijn is heel herkenbaar. Zo gek ook dat je enerzijds wel weet dat het niet iets is waar je je schuldig om voelt maar tegelijkertijd niet van die gevoelens af lijkt te kunnen geraken. Doordat het iets dat je zelf kent heb je wel heel snel bij hem dezelfde zaken opgevangen. Zou dat niet net een voordeel kunnen zijn? Je kon sowieso niet voorkomen of hij wel/niet neurodivergent zou zijn maar je kan hem wel helpen omdat je zelf weet hoe het aanvoelt en je kan hem die hulp sneller bieden vermits het bij andere kinderen vaak heel lang duurt voor er in die richting wordt gedacht.
Ik denk juist omdat je hem begrijpt dat je de beste ouder kan zijn voor hem. Je bent er bewust mee bezig. Ik herken sommige dingen wel die je zegt, Noa lijkt qua karakter héél erg op mij waardoor ik dingen beter begrijp. Mijn ‘slechtere’ eigenschappen heeft hij ook en is soms wel een erge spiegel… Je doet het goed <3
Je doet het super goed als zijn mama. Alleen al dat je er zo mee bezig bent maakt je een top mama!
Er is geen betere persoon dan jij om naast hem te wandelen.
Je wil heel graag zijn wat je denkt da hij nodig heeft, maar ben je dan niet iets anders dan je zelf bent? Kinderen onthouden dat je er was voor ze of niet. En natuurlijk mag je balen dat iets (weer) niet is gegaan zoals moet, maar ook jij ‘moet’ leren. Ik lees vooral iemand die heel betrokken is en kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat andere ouders dit niet voelen.
Hm ja, daar heb je waarschijnlijk wel gelijk in!
Ach, dat schuldgevoel is helemaal niet nodig. Maar ik begrijp dat het heel lastig kan zijn soms. Wat Karlijn al schrijft, denk ik ook. Je mag wel iets minder streng voor jezelf zijn.
Ach lieve jij. Ik kan wel zeggen dat schuldgevoel niet nodig is, maar tegelijk kan ik me dat gevoel heel goed voorstellen. Het feit dat jullie misschien meer hetzelfde zijn dan je had gedacht of gehoopt, kan aan de ene kant betekenen dat je hem goed begrijpt en tegelijk denk ik ook dat juist mensen die veel op elkaar lijken erg kunnen botsen. Dus je moet ook weer niet te veel van jezelf verwachten denk ik. Dikke knuffel!
Dankjewel, Naomi!
Ik denk dat wat jij heel graag wil zijn, je eigenlijk al bent. Maar je kijkt zo streng en dat vertroebeld je beeld. Ik snap het hoor, ik herken het ook maar lieve Irene je doet 1000% je best. En schuld heb jij niet. Ik snap waarom je dat zo ziet, maar ik denk eigenlijk niet dat dat zo werkt. Want is het dan de schuld van een van jouw ouders dat jij het hebt? Goed, dit is allemaal rationeel en het gaat om je gevoel. Lastig is dat he. Ik had het hier laatst met mijn vriend over, gevoel is zo sterk en vaak ook zo goed, maar soms is rationeel ook fijn.
Okee deze reactie is lang, niet helpend en wat zeg ik nou eigenlijk. Ik wil je vooral een hart onder de riem steken, vraag anderen (David) om hulp als je dat wil en kijk naar jullie fantastische kind die ouders heeft die hun allerbest doen. Xxxx
En ik zou nog meer persoonlijks over mij kunnen schrijven maar misschien moeten we daar eens over mailen als je wil. Ik herken veel ❤️😘
Je mag mij altijd mailen, Karlijn, fijn! 🩷
En je raakt daar iets aan; ik kijk inderdaad zelf niet op die manier naar mijn ouders.
Ik zou hier een lang epistel kunnen schrijven (want jouw bericht maakte wel iets los), maar ik ga het kort proberen houden.
1. psychiaters en psychologen slagen er ook niet in om alle theorie die ze kennen, zelf in de praktijk te brengen in hun eigen leven
2. ik ben dan wel niet neurodivergent (denk ik), maar ik heb wel een aantal dingen. Ik heb voor die dingen (hsp, introvert) pas laat geleerd wat ze zijn. De puzzelstukken zijn héél laat op hun plaats gevallen. Sommige vallen nu nog steeds. En ik heb die dingen ook doorgegeven aan mijn kinderen. Ik voel me daar niet schuldig over, ik zie namelijk vooral de voordelen (als ik mijn best doe). Ja, ik heb ze doorgegeven, maar ook: die zoektocht die ik moest doen, is hen bespaard gebleven. Want ik zag wat ik doorgegeven heb. En bij mijn kleinkinderen nu ook, het zijn blijkbaar heel sterkte dingen, want ook zij kregen die mee van hun mama, en de kleinste van papa en mama wellicht. Ja, het is vaak moeilijk om mee om te gaan (ik werd soms gék van mijn zoon die alles aanvoelde en ook vroeg wat er was bijvoorbeeld), maar op zijn minst is er begrip. En bij dat klein menneke van jou is het moeilijker om raakpunten te vinden, want het is niet altijd makkelijk je in te leven in de psyche van een 5-jarig (ja hè?) jongetje. Daar heb je namelijk géén ervaring mee.
3. Gelijkaardige persoonlijkheden hebben de neiging om te clashen, zelfs al zie je elkaar doodgraag.
Mmm, dat werd precies toch nog een redelijk epistel.
Ik hou van lange epistels, Anne, dus kom maar op 😉
1. Valide punt, bedankt, dat had ik eventjes nodig!
2. Zo had ik het ook nog niet bekeken eigenlijk, waarvoor ook dank. De zoektocht naar wat zal hem inderdaad grotendeels bespaard blijven. Ik denk dat ik gewoon te veel projecteer omdat ik het zelf altijd heel lastig heb gehad zonder te weten waardoor dat kwam en dan bang ben dat hij dat ook zo zal ervaren terwijl de situatie helemaal verschillend is.
3. 😁
Volgens mij krijg je er sowieso een kilo zak en schuldgevoel bij, bij het moederschap. Ik ben eerder een neurotisch type (dus veel structuur enz) maar ik loop toch ook mooi vast in dingen hoor. Ik ervaar jouw blogs dan ook als herkenbaar, dankjewel daarvoor!
Trouwens, mss is dit leuk voor onder de kerstboom?
https://www.bol.com/nl/nl/p/gelukkig-heb-ik-adhd/9300000227182392/?Referrer=ADVNLGOO002008J-S—PMAX-C-22291017764&gad_source=1&gad_campaignid=22294761988&gbraid=0AAAAAD5OnmNsOgzmco8HkoRqIlVIs1TbN&gclid=Cj0KCQiAo4TKBhDRARIsAGW29bfkA7i-myYIYQajty2qn79X3xXwrkOYP3AsURM9bzI3xpqY8SL-r0YaAgmgEALw_wcB
(boek van Rachel John , Gelukkig heb ik ADHD)
Dankje voor de tip, Johanna!