Over mijn froefroe (en wat die blijkbaar allemaal teweegbrengt)
Normaal heb ik een froefroe. Zo’n ding dat net goed valt op de dagen dat het me eigenlijk geen hol uitmaakt, en compleet zijn eigen leven leidt als ik er wel een beetje leuk uit wil zien. Nu ben ik dus op dat punt dat het ding te lang is geworden. Te zwaar, te koppig, krult volledig de verkeerde kant op. Mijn froefroe ligt in mijn ogen en gewoon niet meer goed.
Dus loop ik al een week rond met mijn haar in een knot boven op mijn hoofd en mijn froefroe met twee schuifjes naar achter gespeld. Praktisch, en simpel, en eerlijk gezegd ook wel een beetje bevrijdend. Wat me opvalt, is hoeveel minder ik met mijn haar bezig ben en hoe vaak ik dus voor de afgelopen week wel met mijn haar bezig was. Ik check niet meer om de paar uur of het al vettig lijkt (dat gaat verrassend snel helaas). Ik weet niet eens meer wanneer ik me voor het laatst heb gedoucht. En dat is dan niet omdat ik mij al een week niet heb gedoucht (ik douche trouw om de twee dagen), maar omdat ik mijn doucheritme blijkbaar onbewust koppel aan mijn haarroutine.
En eigenlijk leek dit me het uitgelezen moment om mijn haar minder vaak te wassen, in de hoop dat het dan ook minder snel vettig wordt. Nu die routine even wegvalt, verdwijnt dat hele besef mee. Al is routine misschien ook een groot woord.
Het maakt me ook aan het denken: hoe belangrijk is dat er “goed uitzien” eigenlijk? En wat is dat zelfs, er goed uitzien? Als ik niet voortdurend met mijn spiegelbeeld bezig ben, voel ik me vrijer. Alsof er ruimte vrijkomt in mijn hoofd. Het maakt allemaal niet zoveel uit, mijn haar is gewoon mijn haar. Een deel van mijn lijf dat er is en waar ik niet per se elke minuut mee moet bezig zijn. En toch … voel ik me tegelijk ook minder mezelf.
Zonder mijn froefroe voelt mijn gezicht echt vreemd bloot. Alsof er iets ontbreekt, of misschien meer alsof de barrière tussen mezelf en de buitenwereld afgebroken is. Mijn haar was blijkbaar niet alleen gewoon maar haar, maar ook een soort harnas—iets wat mijn gezicht een beetje verstopt, een middeltje waarmee ik een beetje kon controleren hoe de wereld mij ziet. Nu het weg is, voelt mijn gezicht open, en zelfs kwetsbaar. Alsof de structuur van mijn huid nu meer opvalt en die hardnekkige pukkel op mijn kin een soort van rood zwaailicht is “kijk naar mij!”.
Ondanks dat het chill is en ik het er ook wel leuk uit vind zien, voel ik mij ook een slons. Want mijn haar is nu gewoon iets wat ik in een knot op mijn hoofd heb vastgezet en het voelt als “niets” met mijn haar doen. Alsof ik niet “afgewerkt” ben. Terwijl ik met mijn froefroe veel minder met mijn haar deed dan nu. Ik liet het vaak gewoon los hangen. Die twee gevoelens botsen in mijn hoofd: ik vind het ontspannend en tegelijk ongemakkelijk. Misschien zegt dat vooral iets over hoe ingewikkeld ons (of mijn — ik moet misschien niet veralgemenen) zelfbeeld is. Dat het niet alleen over uiterlijk gaat, maar over gewoontes. Over wie we denken te zijn als we in de spiegel kijken.
Dus ja. Interessant onvrijwillig experiment, maar ik ga volgende week toch naar de kapper om de situatie te fixen. Idem voor mijn uitgroei trouwens. Enorm ergerlijk, maar ook iets megamenselijks. Iedereen met geverfd haar heeft op een bepaald moment uitgroei. Ik vind het bij anderen juist een soort van charmant: een kleine reminder dat niemand perfect is, dat iets niet per se mooi moet zijn, maar ook dat schoonheid leeft en groeit en verandert en dat dat bij mij dus ook mag.
Ik schreef dit een tweetal weken terug. Ondertussen ging ik bij de kapper en ik voel me effectief meer mezelf, maar het is ook een feit dat die froefroe ook effectief heel snel vettig wordt. 🥲
⟡˙⋆
Heb je geen zin om een comment achter te laten, maar wil je wel je waardering tonen?
Klik op het hartje hieronder!
Hahaah herkenbaar – ik ga volgende week pas naar de kapper en ben zelfs aan het twijfelen of ik het zelf bij moet knippen.
Zot hoeveel impact je haar kan hebben hé. Ik draag dat van mij graag los maar af en toe is dat nu eenmaal niet handig en dan voelt het meteen helemaal anders aan wanneer ik het met een speld snel omhoog draai. Onlangs had ik iets getest dat ik in een reel had gezien: eerst je conditioner gebruiken en nadien je shampoo. Mijn haar was inderdaad minder statisch en krulde vrij mooi maar het leek ook de hele tijd vrij vettig te zijn en op de duur was ik me daar veel te bewust van dus doe ik het nu maar terug gelijk eerder.
Mijn lange krullende haar is niet gemaakt voor een pony. ooit gehad, nooit meer. Ik moest ook aan iets heel anders denken met froefroe HAHA
Ik heb dan wel geen froe maar ik snap wat je bedoelt. Ik heb vrijdag eindelijk een afspraak met de kapper en hoop ook terug meer mezelf te worden. Zo’n dot is nochtans praktisch maar het voelt niet ‘me’.
De eerste zinnen van je stukje zijn trouwens gewoon briljant.
Hahahaha dit is zó herkenbaar en ik kan er ook een hele blogpost aan wijden, want ik heb al jaaaaaren een pony (de Nederlandse versie van een froefroe, weer wat geleerd) en ben hem sinds twee maanden aan het laten groeien. Ik was er ineens helemaal klaar mee. Het dagelijkse stylen, het constante wassen (want het is METEEN vettig na 1 dag) en het constante ‘zit hij wel goed?’, zeker als het waait, of heel warm is (= zweet). Het is ZO bevrijdend om er nu niet meer aan te hoeven denken, hoewel het wel mega frustrerend is dat het zo’n jaar (of twee) gaat duren eer hij net zo lang is als de rest van mijn haar. Zucht.
Ugh ja, dat laten uitgroeien is echt des duivels! Soms denk ik er ook aan, maar ik laat ‘m dan toch altijd weer knippen.
Veel moed, haha 😉
Ja, dat sneller vettig… mijn haar is ongewoon lang momenteel, en eigenlijk heb ik zin om het weer wat te laten groeien, want er zit krul in en dat vind ik wel leuk. Als het kort is, zijn die beginnende krullen soms gewoon vervelend. Maar wat houdt me tegen? Dat ik mijn haar weer om de twee dagen zou moeten wassen. Nu kan het minder. En mijn hoofd jeukt voor dood als ik mijn haar te vaak moet wassen.
Gelukkig heb ik geen last van een jeukend hoofd als ik het te vaak was. Ik zag nu iemand op Instagram alleen haar froefroe wassen en ik vond dat een goed idee. Ik zou wel graag wat langer tussen de wasbeurten kunnen laten voor de rest van mijn haar.
Laat het nog wat groeien, jong. Knippen kan altijd nog! 😉
Ik heb een schuine pony, maar ik ben hem zat. Ik laat hem nu uitgroeien. Zal nog wel veel ergerlijke momenten hebben dat het in mijn ogen prikt, maar dat hoort er helaas bij🙈
Dat is altijd vervelend hé, dat je dan door die fase moet als je het ding wil laten uitgroeien. Ik deed ‘m in het verleden dan ook altijd naar achter met een speldje. Ik denk wel regelmatig dat ik ‘m terug ga laten uitgroeien, maar ik laat het dan toch altijd weer knippen.
Mijn haar is niet gemaakt voor een pony (froufrou), want veel te dun, daardoor snel vet ook en zou halverwege de dag al de ongewassen look hebben :’)
Maar wel herkenbaar van vroeger, dat een pony of lok als een soort harnas voelt. Met de nadruk op voelt, want dat is natuurlijk alleen schijn. Het voelt wat beschermder, en een vrij voorhoofd veel meer open en onbeschermd. Heb ik tegenwoordig trouwens niet meer, dat gevoel.
Moet soms trouwens wel eens lachen om mezelf als ik op werk op de wc mijn haar zie. Dan denk ik ‘oh, heb ik zó rondgelopen de hele tijd ;’)’ Ik hecht er tegenwoordig steeds minder waarde aan. Idd ook omdat dat veel vrijer is!
Haha ja, dat had ik vroeger ook wel vaak! En me dan afvragen waarom niemand er iets van zegt :p
Als mijn haar niet goed ligt, dan voel ik me ook niet goed. Een froefroe heb ik nooit gehad, ik heb er het hoofd niet voor 😉.
Aaah, maar ik ben ervan overtuigd dat er voor elk hoofd een soort froefroe is! :p
Ik ben toen ik mama werd overgestapt van een normale pony naar curtain bangs. Dat is veel onderhoudsvriendelijker maar voelt toch niet zo kaal, ben er erg blij mee. Alhoewel ik niet uit sluit over een paar jaar toch weer een pony te willen
Dat is ook heel mooi en lijkt me inderdaad wat onderhoudsvriendelijker :p