Ik hou van jou

Het is zondagochtend, 6u57, en ik heb mezelf al achter de computer geïnstalleerd voor een rondje blogs lezen—precies het enige moment waarop ik er tegenwoordig nog tijd voor kan vinden. De kleine zit voor de tv geparkeerd met zijn eerste ontbijtje (een pitabroodje met speculoospasta en een yoghurtje) en kijkt Simon Superkonijn.

Ik heb een miljoen tabbladen openstaan. Het is duidelijk al eventjes geleden dat ik nog blogs en substackjes gelezen heb, maar ik heb er zin in! Ik negeer mijn rommelige keuken, waarover het lief en ik gisterenavond nog vol goede moed zeiden dat we die deze ochtend wel zouden opruimen. ’s Avonds lijkt dat altijd een goed idee. ’s Morgens iets minder, helaas. Ik negeer zelfs de koffiekoeken die naar mij staan te lonken vanop de eettafel (een klein verwennerijtje dat ik gisteren zomaar bestelde). Het lief slaapt uit, en ik ben vastbesloten te wachten tot hij wakker is voor ik mijn tanden in mijn ananaskoek zet.

“Mamaaaaa?”
– “Ja, vriendje?”
“Ik vind jou leuk.”

Ik smelt. Terwijl mijn kind zijn tekenfilmpje zit te kijken, voelt hij de nood om mij even te zeggen dat hij mij leuk vindt. Hij vindt het belangrijk dat ik dat weet.

_{Foto door Kelly Sikkema via Unsplash}

Ik twijfel vaak, meer dan ik soms toegeef. Doe ik het allemaal wel goed? Ben ik wel geduldig genoeg? (Ik beantwoord die vraag in mijn hoofd al met nee) Stimuleer ik hem genoeg? Ben ik wel aanwezig genoeg? Want ik vind mijn eigen tijd ook heel belangrijk en laat hem daarom soms in de opvang of bij zijn grootouders, terwijl ik thuis ben. De lijst met vragen waar ik mee worstel is wel langer dan ik zou willen.

En dan maak ik mij ook nog zorgen over de wereld waarin hij opgroeit en zie ik allemaal potentiële horrorbeelden over zijn toekomst. Dat hij fan wordt van een of andere vrouwenhater online, of verkeerde vrienden krijgt en drugs gaat gebruiken. Of dat er oorlog komt en wat dan? Het is soms zo overweldigend en luid en ingewikkeld.

“Mamaaaaa?”
– “Ja, vriendje?”
“Ik hou van jou.”

Goeie godjes, daar gaat mijn hart weer. Ik sta op en ga hem een knuffel geven. Het is een halve, want hij kijkt nog altijd Simon Superkonijn en oké, mama, ik hou van jou, maar laat mij vooral verder kijken. Dus ik ga weer achter de computer zitten en bedenk dat ik toch wel ergens iets goeds doe. Dat hij zich veilig genoeg voelt en geliefd genoeg om te zeggen dat hij van mij houdt. Dat er thuis, binnen deze vier muren, iets warms is dat ik probeer te bouwen, elke dag opnieuw. Een nestje voor ons gezin. En oké, het is een beetje rommelig soms (net zoals mijn keuken), maar wel warm.

“Mama, kom je over tien minuutjes bij mij zitten? Dan mag je over mijn haar voelen.”

Zijn pas kortgeschoren haar, waarvan ik gisteren een paar keer zei dat het zo leuk is om over te aaien. Hij weet het, en hij geeft het aan mij als een cadeautje.

Die blogs en nieuwsbrieven? Die kunnen nog wel even wachten.

_{Dit is post 21 van 40.}