Nog maar zelden heb ik een boek gelezen waarin ik mezelf zo hard herkende als in Ik heb ADHD en daar komen ze nu pas mee van Nele Reymen. Ik heb ADHD en daar kwamen ze pas dit jaar mee, dus het zou zomaar mijn verhaal kunnen zijn ook. Het is vlot geschreven, heel persoonlijk en met momenten verrassend grappig (maar misschien ook gewoon omdat ik me erg herken in wat Nele schrijft), waardoor je het in één ruk wilt uitlezen (of als je ADHD hebt en je concentratie soms wat zoek is: in een paar rukjes 😜). Tegelijk voelt het niet zwaar, maar juist alsof je in gesprek bent met een vriendin die eindelijk woorden weet te geven aan wat je zelf al die tijd hebt gevoeld.
Wat voor mij het meest herkenbaar was, is het hele proces dat Nele beschrijft. Eerst het vermoeden: zou ik misschien ADHD kunnen hebben? Dan meteen de twijfel die het overneemt: stel dat ik het me gewoon verbeeld … misschien is het allemaal niet erg genoeg? Misschien ben ik gewoon lui of ongeorganiseerd? Misschien moet ik beter mijn best doen? Ik zal een nieuwe planner kopen, dat gaat helpen! (hahahaha) Dat eeuwige twijfelen en minimaliseren van je eigen ervaring, ik denk dat heel veel mensen met een (late) diagnose ADHD dat zullen herkennen.
Daarbovenop laat Nele goed zien hoe het moederschap alles uitvergroot bij haar en ook dat vond ik er boenk op. Waar ik zelf voorheen misschien nog net alle ballen in de lucht kon houden, zorgt de combinatie van een kind, verantwoordelijkheden, werk, een verbouwing en de daardoor dagelijks aanwezige chaos ervoor dat er niet echt meer alsof te doen valt. Ik kan dat gewoon allemaal niet bolwerken. Voor de diagnose stak ik het dan op het klassieke mom brain, nu weet ik dat het “gewoon” mijn ADHD is.
Ik vind het fijn dat Nele ook de medicatie benoemt en op welke manier haar dat helpt. En sowieso niet alleen de medicatie, maar bijvoorbeeld ook de persoon die haar maandelijks komt helpen met administratie, de bezoekjes aan haar psycholoog en psychiater. Het doet me inzien dat je er totaal niet alleen voor hoeft te staan.
Ik vind dit boek vooral een “lotgenoten”verhaal, om het dan zo te zeggen. Er is wel wat theorie in te lezen, maar het geeft geen diepgaande info over ADHD. Als je dat wil, moet je dus wel op zoek naar een ander boek. Het is haar superpersoonlijke verhaal (er ligt veel focus op het stellen van de diagnose aan de hand van de vragenlijsten) waardoor het wel veel herkenning en erkenning biedt en af en toe voor een glimlach zorgt. Het leest heel toegankelijk, met een fijne balans tussen kwetsbaarheid en luchtigheid.
Ik denk dat dit boek niet alleen waardevol is voor mensen die zelf ADHD hebben (of vermoeden dat ze het hebben), maar ook voor partners, vrienden of familie die beter willen begrijpen hoe het voelt om met een ADHD-brein te leven. Misschien net wel nog meer waardevol voor hen.
Aanrader!
Details:
Titel: Ik heb ADHD en daar komen ze nu pas mee: hoe een late ADHD-diagnose als vrouw alles op zijn kop zet
Auteur: Nele Reymen
Uitgeverij: Pelckmans Uitgevers
Paginas: 240 pagina’s (paperback)
ISBN: 9789462347434
Taal: Nederlands
Ook te lezen via Kobo Plus!
Score:
Heb je geen zin om een comment achter te laten, maar wil je wel je waardering tonen?
Klik op het hartje hieronder! ↓
DANKJE! ☻︎
Ontdek meer van tussenmarsenjupiter
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ik las het boek Meisjes met ADHD van Kathleen Nadeau, Ellen Littman en Patricia Quinn. Aangezien het vermoeden was bij mijn dochter. Nu de diagnose gesteld is, weten we dat ze ADHD de gecombineerde vorm heeft. Dus lichamelijk druk maar ook in haar hoofd. En PTSS. Dat maakt de boel nog veel ingewikkelder.
Dit boek gaf mij inzicht precies in de dingen waarom ik twijfelde of ze wel ADHD heeft. Omdat het bij meisjes zoveel anders is dan bij jongens. Ik heb onwijs veel aan dit boek gehad, al heb ik het nog niet eens helemaal uit gelezen. Het geeft mij inzicht waarin mijn dochter (ze is 21) vastloopt, want dat gebeurt regelmatig. Ik krijg hiermee een kijkje in haar brein. Persoonlijk heb ik heel veel geleerd uit mijn opleiding Persoonlijk Begeleider Maatschappij Zorg en mijn werk in de complexe zorg. Ik begrijp mijn dochter nu zoveel bete en zij begrijpt dat haar AHD helemaal oké is!
Fijn dat Meisjes met ADHD voor jou zo’n herkenbaar en leerzaam boek was!
Ik heb zelf ook het gecombineerde type en dat schijnt ook het meest voorkomende type te zijn. Bij meisjes en vrouwen uit hyperactiviteit zich vaak subtieler, bijvoorbeeld in kleine bewegingen of meer intern. Dat herken ik bij mezelf ook heel sterk. Toch is dat, hoe aanwezig het ook is, niet het lastigste aan ADHD voor mij. Maar dat is misschien iets voor een andere post.
Alleszins, ik ben nu Stressvrij leven met ADHD aan het lezen van Séverine Van De Voorde. Dat vind je misschien ook boeiend!
Aha, op die laatste zinnen zat ik te wachten. Ik deel mijn leven met iemand waarvan ik vermoed dat hij ADHD heeft, en er zijn bepaalde aspecten waarvan ik echt niet weet hoe ik ermee moet omgaan. Hopelijk helpt dit boek mij een beetje vooruit.
Ik ben nu ook een goed aan het lezen: Stressvrij leven met ADHD van Séverine Van De Voorde. Dat is minder persoonlijk en biedt wat meer theoretische achtergrond. Ook zeer boeiend!
Merci voor de tip!
Ik heb geen ADHD dat ik weet, maar ik kan me zo goed voorstellen dat het fijn is om een lotgenotenverhaal te lezen. Fijn dat het zoveel herkenning gaf en dus ook wat steun 🙂
Ik wil hem zeker nog ook eens lezen als partner dan 😉
Ik heb geen ADHD, maar dit lijkt me toch een heel interessant boek! Mooi dat je er zoveel (h)erkenning in hebt gevonden.