Hoe mijn verstopte douche eigenlijk een metafoor is voor mijn leven

Mijn douche zit verstopt. Niet ineens trouwens, want een douche raakt niet van de ene op de andere dag volledig verstopt, tenzij je een peuter hebt die er een badkrijtje en een sponsje in duwt of je er zelf het kopje van je scheermesje in laat vallen. Meestal duurt het een tijdje voordat het écht zover is, maar eens het proces van verstoppen begonnen is, zijn er al snel tekenen. Of ja, één teken eigenlijk: het water loopt steeds een beetje moeilijker weg.

Ik negeer dat. Dat is dan niet omdat ik niet weet dat er iets aan de hand is, want ik zie het letterlijk gebeuren. Ik sta er namelijk met mijn voeten in en denk: “hmm, het water loopt precies wat moeilijker door” en later: “hmm, het water blijft precies wat langer staan”. Maar ik heb gewoon geen zin om daar iets mee te doen.

Om een verstopte douche te ontstoppen moet ik eerst erkennen dat ik een probleem heb, vervolgens bedenken wat ik daarvoor nodig heb, dan bedenken waar dat ligt, het gaan halen, de verpakking openen, de instructies lezen, knoeien met die dopjes met kinderslot die ik als volwassen vrouw ook nauwelijks open krijg, en dan de ontstopper er vervolgens in gieten. Dat zijn gewoon veel te veel stappen voor mijn hoofd. Dus ik doe niets, en eigenlijk vergeet ik het ook gewoon, tot ik de volgende keer in de douche sta en denk: “Ah ja, just, de douche”.

Mijn ontkenningsfase duurt vervolgens niet tot het moment waarop ik met mijn voeten in het water sta. Nee, ik ben bereid om behoorlijk ver te gaan: ik ontken het probleem tot het water uit de douchebak begint te stromen en er een klein stroompje door de badkamer loopt. Dan kan ik er niet meer omheen; dan kan ik alleen nog uitglijden omdat badkamertegels idioot glibberig worden van water.

Je zou denken dat ik op dat moment gewoon een fles van de goeie ontstopper pak, hem erin giet en klaar. Think again. Ik heb namelijk ook een fles slechte ontstopper, die ik al eens gebruikt heb en die nog nooit echt gewerkt heeft, en waarvan ik dus eigenlijk al weet dat hij niet gaat werken, en toch denk ik: “maar misschien deze keer wel, je weet nooit”. Dus ik giet die erin, en het werkt niet, en ik raak gefrustreerd omdat het niet werkt. Ik wéét het, dat is stom, maar ik heb mezelf niet gemaakt.

Daarna probeer ik een huis-tuin-en-keukenmiddeltje met baking soda en azijn, want blijkbaar ben ik op zo’n moment ineens een vrouw die dankzij HeT InTeRnEt gelooft dat je met twee ingrediënten uit je keukenkastje ongeveer elk huishoudelijk probleem kunt oplossen, en ook dat werkt uiteraard niet. En dat hele geklooi duurt ook veel langer dan gewoon die goeie fles ontstopper gaan halen.

Want ja, die staat gewoon in mijn berging, op het bovenste schap van het rek, achter een kartonnen doosje waar een niet goed werkend onderdeel van de stofzuiger in zit. Ik weet perfect waar die fles staat, en toch kies ik eerst voor alle mogelijke oplapmiddeltjes, tot het écht niet meer anders kan. Dan pas pak ik de goeie fles, giet die erin en binnen het uur is het probleem opgelost. De douche loopt weer gewoon door, en ik neem mezelf voor dat ik het de volgende keer meteen ga doen.

Mijn verstopte douche is eigenlijk mijn leven in het klein, want het begint namelijk ook bij mij meestal niet met een volledige overstroming. Mijn emmer vult zich langzaam: een taakje dat gigantisch groot lijkt en daardoor blijft liggen, een gesprek dat in mijn hoofd rondjes blijft draaien, iets waar ik me zorgen over maak, te veel prikkels, een onverwachte verandering, dingen die ik nog moet regelen, dingen die ik vergeten ben, vriendinnen die slecht nieuws krijgen, wat hobbels in mijn relatie, een overprikkeld kind om te reguleren terwijl ik zelf niet gereguleerd ben. Mijn hoofd raakt voller en voller met hindernissen, muizenissen en allerlei andere vervelende -issen, en ondertussen loopt het water nog nét weg, dus ik denk: “het gaat wel, ça va nog”, tot het niet meer gaat en het water uit de douchebak stroomt.

Bij mij mag je dat ook echt letterlijk nemen, want ik huil, heel veel, en dat is dan mijn stroompje door de badkamer. Pas wanneer ik uit mijn mentale douche stap en uitglijd op mijn badkamertegels, denk ik dat ik oké, misschien toch een probleem heb. Dan ga ik op zoek naar oplapmiddeltjes: een dagje rust, even alleen zijn, een wandeling, een douche, muziek, alles van me afschrijven, een avondje niets doen, nog een beetje proberen om mijn agenda leger te maken of net voller. En soms helpt het idee dat ik er iets aan heb gedaan voor efkes, net zoals die slechte ontstopper, maar het echte probleem is daarmee uiteraard niet opgelost.

Jammer genoeg staat het mentale equivalent van die goeie fles ontstopper niet netjes op een schapje in de berging te wachten. Ik weet zelfs eigenlijk niet eens precies wat die goeie ontstopper precies is of waar ik die kan vinden, en waarschijnlijk bestaat die ook helemaal niet. Mentale gezondheid is helaas geen kwestie van één wondermiddeltje dat je erin giet zodra alles overstroomt en waarmee het binnen een uur opgelost is. Het gaat over regelmatig onderhoud, af en toe eens kijken hoe het ervoor staat, niet wachten tot het water al over de rand stroomt. Efkes stilstaan: wat zit er allemaal in mijn hoofd, wat heb ik nodig, waar ben ik al een tijdje over mijn grenzen aan het gaan, wat heb ik genegeerd omdat ik geen zin had in alle stappen die erbij komen kijken? En daar moet ik blijkbaar nog wat mee oefenen, want ik ben heel goed in wachten tot mijn mentale douchebak overstroomt, maar misschien hoef ik niet telkens eerst met mijn voeten in het water te staan voor ik besluit dat er iets aan de hand is.

Al zou ik het ergens wel fijn vinden als er gewoon een fles Mentale Ontstopper Extra Sterk bestond: gieten, een uurtje wachten, en klaar. Maar goed, tot die tijd misschien toch maar wat vaker onderhoud plegen, en af en toe wat haren uit het doucheputje vissen voordat ik weer moet zwemmen in de badkamer.

^{Uitgelichte afbeelding van een toffe douche die zeker niet mijn douche is door Bence Balla-Schottner via Unsplash}