Gelezen · Embriagado van Tal Lewin

Gisteravond las ik Embriagado van Tal Lewin uit, en dit was een ARC! Amai, ik was oprecht zo blij dat ik de kans kreeg om het boek te lezen voordat het effectief uitkwam. Ik ben een enorme fan van de boeken, en vooral de broken boys, die Tal Lewin op papier zet, en Santiago en Ariyan vervulden hun rol met verve! 😉

Embriagado
Tal Lewin

★★★★★

gelezen: 10/08/2026 – 15/08/2026

voeg toe aan je goodreads

details

samenvatting

He was poison, a lethal dose that a fool like me couldn’t resist. And despite all the warnings, I dove in headfirst, ready for a bloodied battle. Only no training could ever prepare me for Ariyan.

This wasn’t the result of a single mistake, but rather a series of catastrophic decisions that led to my self-destruction. Loving him was the same as worshipping a nameless god: pointless and destined to end with a sword.

But this was just the beginning of an endless road. Every kiss, every fight, every scratch revealed another piece of the filth lying beneath. Or maybe it was all exposed from the start, and I was too damn blind to see it.

wat vond ik ervan?

Santiago: een soort van bad boy, maar op de een of andere manier toch supersympathiek, want ja, hij slaat mensen in elkaar, maar voelt zich daar vervolgens dan wel schuldig over. 🥲 Het is inmiddels zo ver gekomen dat ik dat blijkbaar aantrekkelijk vind. Wie ben ik? (Ik kan niet eens uitdrukken hoeveel ik geweld in’t echt haat, maar in boeken? Give it to me! 😂) Nee, maar serieus, eigenlijk is hij best wel sympathiek en voel je echt mee met hem.

En dan hebben we onze Ariyan. In het begin, wanneer ze elkaar pas ontmoeten, lijkt hij sympathiek en lief, en ik dacht: “Oh tof! Ze hebben elkaar nu al gevonden! En het is een verhaal waarin ze elkaar niet meteen haten? Love it! Ben benieuwd waar het naartoe gaat.” Om dan drie pagina’s later keihard met mijn neus op de feiten gedrukt te worden, want ja, het is wel nog altijd een enemies to lovers.

Het hele boek zat ik constant na te denken en me af te vragen wat er in godsnaam aan het gebeuren was of nog ging komen. Ik had 47 verschillende theorieën in mijn hoofd rondspoken en zoveel tegenstrijdige gedachten en gevoelens. Ik was geïntrigeerd, verward, gestrest, compleet ondergedompeld, … Enfin, het was eigenlijk gewoon een grote emotionele achtbaan. Er zit ook zo’n constante spanning in het verhaal omdat je niet goed weet wat er precies aan de hand is.

Het mooiste vond ik toen Ariyan zich begon open te stellen voor Santiago. Hoe dat vertrouwen tussen hen dan langzaam opgebouwd wordt. Tot het dan ook weer verdwijnt, en er drama is, en alles van slecht naar slechter gaat, want het is een Tal Lewin boek, dus je moet eerst lijden voordat het Zo Goed wordt. Ik zat er helemaal in.

Ik hou er ook echt van als personages uit vorige boeken zich laten zien, zelfs als het personage dan toevallig een absolute klootzak is. Was zo’n leuk “Hé, ik ken u”-momentje.

Dit boek eindigt met een cliffhanger, en wat voor een. IEEEEEEEEH! 😭 Ik hou niet van cliffhangers en zeker niet van deze. Ik heb nog even wakker gelegen in mijn bed om alles te kunnen verwerken, haha. Absoluut geen geduld voor dat soort dingen en ik wil dat volgende boek gewoon NU lezen. Ik zeg niet dat ik het emotioneel aan ga kunnen, maar ik ga het lezen.

🌶️🌶️🌶️🌶️ omdat de beschreven intieme scenes expliciet zijn.