Haat!

Laatst was ik een serieus inhaalmanoeuvre aan het doen van Substackjes en las ik Jamie Oliver en een potje ordinaire haterij van Charlotte en awel, ik had ook zin in een potje ordinaire haterij, dus ik deel gewoon ook een lijstje. Alstublieft! En doe gerust mee in de comments, eh. Samen zagen is toch leuker dan alleen.

Moeten lachen om iemand die een meestal gênante situatie deelt op Instagram en daar dan nog allerlei andere varianten van zien en beseffen dat het helemaal niet echt gebeurd is.

O, mensenlief, ik voel mij dan toch altijd zo’n naïef wicht. Ken je dat? Zo’n filmpje waarvan je denkt: amai, dit is pijnlijk, maar ook wel héél herkenbaar. Je leeft dan een beetje mee met de persoon, je voelt ook wat plaatsvervangende schaamte, maar ondertussen geniet je toch ook wel stiekem van het feit dat iemand anders blijkbaar gelijkaardige of zelfs nog gênantere dingen meemaakt dan jij en je kan er eens hard om lachen. En omdat je dat filmpje dan bewaart in een mapje om later aan je lief te laten zien en misschien ook nog eens hebt doorgestuurd naar een vriendin of twee, denkt het algoritme: hé, die vrouw vindt dit leuk, geef haar meer. En dan krijg je dus nog 453 andere mensen te zien die toevallig allemaal hetzelfde meemaakten en kom je tot de triestige conclusie dat je je er hebt laten inluizen. Weeral. Ha. Ha. Ha

Zwemmende mensen die doen alsof ze alleen op de wereld zijn.

Laatst was ik met mijn lief en kind in het zwembad. Er waren zo ongeveer nog een miljoen andere mensen, omdat het een hete dag was, en de hoeveelheid mensen die daarvan intens op mijn zenuwen werkten was gewoon met geen mogelijkheid bij te houden. Nu weet ik ook wel dat ik op een hittegolfdag niet mag verwachten dat ik ook maar iets van persoonlijke ruimte zal hebben — dat hoort erbij helaas –, maar ik begrijp gewoon niet hoe erg mensen alleen maar met zichzelf bezig zijn en dan totaal niet kijken wat ze doen.

Neem nu het draaibad (dat is zo’n bad met een soort iglo in het midden en een paar stroompjes waardoor je een beetje in rondjes kan dobberen rond die iglo). Tegen de stroom inzwemmen moedig ik zeker aan, maar dan figuurlijk en niet als je letterlijk in het draaibad zit en met je vrienden of gezin de hele stroom blokkeert? Hoezo besef je dat dan ook niet en moet ik kuchen en “ahum” zeggen en kijk je dan verschrikt op? Oei. JA OEI. Agressieve oogrol.

Mensen die even slecht zijn in beslissingen maken als ik.

Kijk, ik kan geen beslissingen nemen. Soms wel, maar vaker niet. Het gaat dan niet om grote dingen, hé, maar eerder om die tot treurens toe terugkerende vragen als: wat gaan we vandaag/deze week eten? Wat zouden we dit weekend eens doen? Wil je met de auto of met de fiets? Welke schoenen passen het leukste onder deze outfit? En dan moet ik een hulplijn inschakelen en vraag ik iemand anders: “A of B?” en dan zegt die andere: “Oh, kies maar, maakt niet uit.” Aaargh.

Dat er zo’n ding is als ovulatiepijn.

Het is nog niet erg genoeg dat mijn lijf maandelijks met veel poeha (lees: bloed en pijn) aankondigt dat er geen baby in mijn buik aan het groeien is, maar sinds een jaar of zo voel ik ook pijn bij mijn ovulatie. Ik wist zelfs niet eens dat dat een ding was? “Gefeliciteerd met je eisprong. Hier is ook wat buikpijn om het te vieren.” Ja, bedankt zeg.

Ik weet dat het erg is, maar ik haat Nicolas Cage.

Ja, sorry, die mens heeft mij dus echt niets misdaan. Ik heb geen enkele rationele reden om iets tegen die vent te hebben. Ik ken hem niet, hij kent mij niet, hij heeft niet op mijn tenen getrapt of mij voorgestoken in de winkel of mij gekwetst, en toch… ugh.

Ik weet ook niet exact wat het is. Het is niet eens dat ik hem een slechte acteur vind, want eerlijk gezegd heb ik waarschijnlijk nog te weinig films met hem gezien om daar een echt gefundeerde mening over te hebben. Het is gewoon… zijn gezicht, denk ik? Zijn uitstraling en de blik in zijn ogen of de manier waarop zijn mond staat. Er is iets aan Nicolas Cage waar mijn hersenen spontaan met afschuw op reageren.

Als ik zie dat er een film op tv is met Nicolas Cage, dan moet ik mij gewoon uit de voeten maken. En dan maakt het eigenlijk niet uit wat voor film het is. Een film die volgens iedereen een meesterwerk is? Jammer, Nicolas Cage zit erin, dus ik ben weg.

Het ding is ook dat ik dit probleem volledig zelf heb gecreëerd. Waarschijnlijk is dat in werkelijkheid een bijzonder vriendelijke mens die zijn afval goed sorteert en geen dieren pijn doet, en misschien is het zelfs geweldig tof gezelschap tijdens een etentje, met van die droge humor die ik graag heb. En hij kocht dus ooit een illegale dinosauriërschedel op een veiling en heeft dat ding dan later vrijwillig aan de Amerikaanse autoriteiten teruggegeven toen bleek dat het roofgoed uit Mongolië was. Ik zou hem bijna sympathiek gaan vinden daardoor. Maar nee!

Ik weet dat het erg is dat ik hier wat zit te haten op een echt mens van vlees en bloed, dus ik wil bij deze zeggen aan Nicolas Cage: it’s not you, it’s me.