Spijt

Gisteren was ik ziek en kwam er geen post online. Balen! Ik heb het me heel eventjes aangetrokken, maar had dan toch echt te weinig energie om me er nog slecht over te voelen. Vandaag beantwoord ik een vraag die Kaylin stelde:

Hoe sta je tegenover spijt? Is er iets dat je anders zou gedaan hebben als je nu terugblikt op je kindertijd/twintigerjaren?

Ik heb eigenlijk niet zo vaak spijt. En als ik al spijt heb, dan is het geen emotie waar ik lang in blijf hangen. De dingen die in het verleden gebeurd zijn, zijn voorbij. Daar kan ik vandaag niets meer aan veranderen. Het heeft dus ook weinig zin om daar eindeloos over te blijven nadenken en 5343 miljoen alternatieve scenario’s te bedenken.

Al moet ik eerlijk zijn: soms kan een gebeurtenis van vijftien jaar geleden me nog altijd uit mijn slaap houden, haha. Dus helemaal immuun voor dat soort gedachten ben ik nu ook weer niet. 😉

Toch probeer ik spijt vooral op een andere manier te bekijken. Voor mij is het eerder een soort milde motivator om in de toekomst andere of betere keuzes te maken. Het helpt mij nadenken over wat voor mij werkt en wat niet, en hoe ik dingen misschien anders wil aanpakken. Ik zeg wel milde motivator, want het is nu ook niet dat ik alles overboord gooi en gewoon altijd maar doe wat ik denk dat ik zou willen doen.

Maar een goed voorbeeld is: tatoeages. Wanneer mensen praten over tatoeages, hoor je vaak dezelfde bezorgdheid terugkomen: “Wat als ik er later spijt van krijg?” Veel mensen durven er daarom geen te nemen, maar zo kijk ik er zelf niet naar. Het feit dat het bij mij zo lang geduurd heeft, kwam totaal niet door die vraag, maar eerder door het idee dat het veel pijn zou doen, haha. Ik kan dit soort keuzes niet laten bepalen door de mogelijke spijt die ik heel misschien ooit zou kunnen voelen. Ik denk eerder dat als het moment ooit komt dat ik er spijt van heb, ik op dat moment wel zie hoe ik ermee omga.

Dat betekent natuurlijk niet dat ik nooit terugkijk en denk dat ik dingen anders had kunnen doen. Met wat ik vandaag weet, zou ik bepaalde keuzes zeker anders maken.

Ik doe mijn werk vandaag bijvoorbeeld enorm graag, maar als ik opnieuw zou kunnen kiezen, zou ik waarschijnlijk een andere studie volgen en ook een job kiezen die iets minder sociaal is. Vooral omdat ik nu beter weet waar mijn energie vandaan komt en wat mij ook uitput. Ik zou ook mijn tweede job in de bank nooit gedaan hebben en ik zou mij minder druk maken over wat hoort of van mij verwacht wordt.

Er zijn ook kleinere dingen waarvan ik denk dat ik ze anders zou aanpakken. Ik zou bijvoorbeeld veel vroeger stoppen met de jeugdbeweging. Achteraf bekeken bleef ik er langer bij dan echt goed voor mij was, waardoor ik het niet mooi heb kunnen afsluiten. Die hele periode kostte mij enorm veel energie en ik heb mij eigenlijk nooit echt 100% op mijn gemak gevoeld. Misschien valt dat algemeen wel wat terug te leiden naar dat ik gewoon minder zou maskeren, meer mezelf zou willen zijn in de hoop dat ik dan daarmee sneller een plaatsje zou gevonden hebben.

Ik zou ook geen hondjes meer gekozen hebben als huisdier, ik zou geen verbouwhuis meer gekozen hebben en ik zou misschien wat meer gaan dansen zijn. Langs de andere kant vind ik de hondjes lief, woon ik echt heel graag in ons huis en kost zo’n avond uit mij ook altijd veel energie en voel ik mij de dag erna altijd brak.

En misschien het allerbelangrijkste (haha): ik zou als tiener en jonge twintiger heel veel meer boeken lezen. Niet alleen omdat lezen ontspannend is, maar ook omdat het je blik verruimt en je helpt om jezelf en de wereld beter te begrijpen. Dat besef is bij mij eigenlijk pas later gekomen. En ik zou vroeger met mijn blog beginnen ook. Dat heeft echt veel voor mijn zelfbeeld gedaan en ik denk dat het jongere Irene veel zou geholpen hebben.

Maar uiteindelijk probeer ik ook daar niet te lang in te blijven hangen. Want hoe anders het verleden er ook had kunnen uitzien, het heeft me wel gebracht tot waar ik vandaag sta. Ik denk dat de kans ook zeer groot is dat ik mijn lief bijvoorbeeld nooit had leren kennen als ik andere keuzes zou gemaakt hebben en dat zou wel echt doodzonde zijn.

Ik zie spijt niet echt als een zware last dus, maar misschien heb ik ook gewoon nog geen dingen meegemaakt waarvan ik echt heel veel spijt heb? Ik weet het niet goed.

_{Dit is post 25 van 40}

Heb je geen zin om een comment achter te laten,
maar wil je wel je waardering tonen?
Klik op het hartje hieronder! ↓
DANKJE!
🌷