Dingen die mijn bookboyfriends mogen doen, maar mijn echte boyfriend absoluut niet

Ik heb de afgelopen jaren heel wat romantische boeken verslonden en bijgevolg heb ik dan ook kennisgemaakt met heel wat bookboyfriends. Er gaat niets boven wat swoonen en kriebels krijgen door een fictieve man die allerlei dingen doet of zegt die ik in het echte leven helemaal niet oké zou vinden. Ik heb een zeer duidelijke lijn en negeer ‘m voor mijn bookboyfriends consequent. Een lijstje:

Hij gromt

In mijn boek lees ik de zin nog eens opnieuw om het echt te laten binnenkomen. In ’t echt zou ik mijn wenkbrauwen eens optrekken en vragen of alles wel goed gaat. Echt, ik denk dat als mijn lief in het echt zou grommen, ik heel hard zou lachen.

Hij is gewelddadig

Al dat vechten, bloed, mensen bewusteloos slaan, gebroken neuzen, verpulverde handen, … Ik weet niet wat er mis is met mij, maar op papier yes gimme! In het echt zou ik daar niet eens getuige van zijn, want ik ben de minst gewelddadige persoon op aarde. Vanaf het moment dat de sfeer ook maar een klein beetje gespannen wordt, en dat ik voel dat iets mogelijk, misschien, in theorie zou kunnen uitmonden in een conflict, ben ik weg.

Hij is obsessief en bezitterig

“Ik heb elke stap die je zette gevolgd sinds de dag dat ik je zag.”
Boek-ik: Hij geeft zoveel om haar, wauw.
Echte ik: Zoek hulp, je bent een stalker.

Ik wil met vriendinnen afspreken zonder uit te leggen waar ik naartoe ga en hoe laat ik thuis ben. Ik wil met mijn mannelijke collega’s kunnen praten zonder dat ze daardoor hun leven riskeren. Een man die elke beweging van me volgt, zou ik in de realiteit dus absoluut niet romantisch vinden. Ik zou hem na twee dagen vragen of hij misschien een hobby wil zoeken. En ook: ik ben een mens, geen ding. Je kunt mij niet bezitten.

Hij is bazig en commandeert mij

In een boek smelt ik als hij haar (of hem) dingen opdraagt op een toon die geen tegenspraak duldt. In het echt komen mijn stekels direct omhoog. Je moet mij echt niet zeggen wat ik moet doen. Doe het zelf!

Hij heeft een duister verleden/is erg getraumatiseerd en emotionally wounded.

Mysterieus, getraumatiseerd, maakt slechte keuzes omdat hij “Dingen Heeft Meegemaakt”. Gebroken van binnen, maar hij laat het alleen aan háár zien; zij kan zijn metershoge muren doorbreken en dat voelt allemaal heel bijzonder en mooi en uitverkoren. In een boek worden al die lagen één voor één afgepeld en is het prachtig. In het echt: mijn leven is al zwaar genoeg. Echt. Ik wil niet elke dag opstaan en in een donkere wolk wonen omdat hij weer ergens mee zit. Ik ben je therapeut niet.

Ik weet ook niet waarom ik het in boeken zo aantrekkelijk vind. Ik zeg niet dat mijn partner zich nooit slecht mag voelen; ik ben zelf best vrolijk, maar ook niet altijd een zonnetje. Het moet alleen niet zijn hele identiteit zijn.

Hij houdt van dirty talk

Pas op, ook in boeken ben ik wel kieskeurig. Ik vind veel dirty talk gewoon heel ongemakkelijk en lachwekkend. In het echte leven is de kans op een ongemakkelijke stilte, gevolgd door de slappe lach gewoon iets te groot.

Hij is een 500 jaar oude shadow daddy

Hij is eeuwenoud, heeft alles gezien en alles meegemaakt. Er is een enorm verschil in leeftijd en ervaring, hij is machtig en mysterieus en ruikt waarschijnlijk naar dennenbos en gevaar. In een boek vind ik dat onweerstaanbaar. In het echt zou een man van 500 jaar oud gewoon… euh ja, no thanks.

Reverse harem-situatie

Oef ja, een goeie reverse harem? GEEF MIJ MEER! In het echt lijkt mij dat gewoon een logistieke ramp, complete overprikkeling, te veel mentale yoga. Ik vind één man meer dan voldoende. Sokken op de grond van meerdere mannen? Ik denk dat ik een crisis krijg.

Hij is grumpy & moody

Hij is chagrijnig, kortaf en kijkt altijd alsof hij liever ergens anders is, maar diep van binnen houdt hij meer van haar dan van wat dan ook. In een boek wacht je geduldig op die ene zin, die ene blik, dat ene kleine gebaar waaruit blijkt dat hij het toch voelt. En als het dan eindelijk komt: wow.

In het echt ben ik zelf best wel vrolijk en zou ik mezelf tekortdoen door me de hele tijd af te vragen of ik de reden ben voor zijn slechte humeur. Is hij stil? Heb ik iets gedaan? Zei ik iets verkeerds? Is het mijn schuld? Waarschijnlijk niet, maar mijn brein gaat toch die kant op.

Een grumpy bookboyfriend kan ik van een veilige afstand bewonderen. In mijn echte leven wil ik gewoon een blije puppy die duidelijk communiceert.

Wat staat er zoal op jouw lijstje van absolute no-go’s?

_{Dit is post 18 van 40.}

_{Uitgelichte afbeelding: ultimate bad boy bookboyfriend Nikolai Sokolov uit God of Fury van Rina Kent}