Week 5 van 2022

Afgelopen week zag er weer een beetje normaal uit!

MOPJE! (was het maar waar)

Afgelopen week was vooral naar het einde toe een hel. Skip dit weekoverzicht gerust als je geen gezeur wil lezen over een kindje dat alweer ziek is.

Maandag kregen D’tje en ik bezoek van zijn meter. We gingen weer samen bakken maar trokken eerst naar de winkel voor de boodschappen. We gingen de vegan brownietaart met speculoosfrosting uit Vegan voor iedereen van Merel Wildschut maken. Alleen vergaten we speculoosjes mee te brengen voor er bovenop. We gebruikten dan een paar speculozen die ik nog had maar die waren met melkchocolade en dus niet helemaal vegan. Maar dat kon de pret en de smaak niet drukken natuurlijk. Het was echt keilekkere taart! 🤤

Daarna maakte ik zelf nog een lasagne en keken D’tje en ik dierenfilmpjes op de tv. Dat vond hij super leuk om te zien en hij riep naar elk diertje ‘poes! poes!’.

Op dinsdag mocht D naar zijn oma en opa. Ik werkte een normale, fijne werkdag. ‘s Avonds ging ik wandelen en zag ik alweer een prachtige lucht. De dag duurt nu opvallend steeds ietsje langer en langer en ik vind het zo tof om te merken. Ik luisterde ondertussen naar De Bourgondiërs en ik vind dat Bart Van Loo zo’n aangename stem heeft om naar te luisteren! Ik deed echt een serieuze toer maar kreeg ‘m niet afgeluisterd.

Toen ik terug thuis kwam, stapte ik gelijk in de auto om onze Pizza Hut bestelling op te halen. Het was een moeilijke beslissing geweest want ik ben meer fan van Domino’s en bij Pizza Hut zijn het echt al eeeeeuwen dezelfde pizza’s, maar het lief had zin in de barbecue pizza dus ja. Het smaakte toch best wel goed.

Woensdag begon geweldig want het was Lichtmis en wij aten op’t werk pannenkoeken als ontbijt. Mij maak je altijd blij met pannenkoeken dus ik was in mijn nopjes. 😀 Waar ik ook mee in mijn nopjes was: het lief had twee uur in de auto gezeten om een borduurwerk van La Liseuse (een schilderij van Jean-Honoré Fragonard) op te halen. Ik had er een missie van gemaakt om een reproductie te scoren maar ik vond alleen maar te dure of raar gekadreerde exemplaren. En toen zag ik dit, in een geweldige kader en het is groooot! 80 op 100 ofzo! (wilde gok, ik weet het niet meer) Het hangt nu in onze salon en ik kijk er echt vaak naar. Ik vind het gek dat iemand dit echt geborduurd heeft. Krijg er spontaan zin van om ook iets te borduren, haha.

Op de foto lach ik nog, maar donderdag was het begin van het einde. D’tje mocht voor het eerst weer naar de opvang maar je raadt het al he?

Ik ging naar mijn werk en ging samen met een collega op klantenbezoek. Ik moest naar Gent rijden met de auto, wat ik spannend vond, zeker omdat ik gezelschap had. Maar het ging goed! Alleen, toen we terug op kantoor waren, had ik een berichtje van het lief dat hij D’tje van de opvang moest ophalen omdat hij koorts had die niet zakte. Het lief dacht dat het ventje uitslag aan zijn handjes en voetjes had maar nadat ik er een blik op wierp, kwam ik tot de conclusie dat het verf was. 😅 Dat was wel efkes een grappig momentje. Mijn papa kwam ‘s avonds een dartswedstrijdje spelen tegen het lief en om 21.00 uur ging ik slapen want D had het nogal moeilijk.

Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik na 1 uur ‘s nachts nog amper een oog heb toegedaan. Het kind kotste een paar keer, oa op ons bed en op mij, en geraakte nooit echt in diepe slaap. Uiteindelijk verhuisden we om 5 uur naar beneden omdat hij zo enorm ontroostbaar aan het huilen was en ik niet wou dat onze buurman (zijn slaapkamer grenst aan de onze) er wakker van werd. Er werden al blokkentorens gebouwd, nog een half uurtje geslapen en Bumba gekeken.

Ik miste een halve dag op mijn werk zodat ik voor hem kon zorgen. We gingen naar de dokter (virus) en het lief deed op topsnelheid zijn werk zodat ik in de namiddag naar kantoor kon gaan en hij op D kon passen. Ik had twee fijne afspraken maar toen ik ‘s avonds thuis kwam was de lol weer over. Uiteindelijk kreeg het lief D’tje in slaap door ermee te gaan autorijden. Gewoon in ons bed viel hij in slaap om dan na tien minuutjes wakker te schrikken en te huilen.

Na een tijdje vonden we dat hij maar vreemd deed en hij reageerde niet echt meer op ons dus besloot ik dat we naar de spoeddienst van het ziekenhuis moesten. Eerlijk? Ik vond dat daar echt horror. De verpleegster was onvriendelijk en praatte me een schuldgevoel aan en nadat was besloten dat hij zeker een nacht moest blijven, zat ik nog meer dan twee uur op een oncomfortabele stoel met het manneke op mij. Na twee uur en gedoezel van mijn kant (ik was echt doodop), drukte ik op de bel om te vragen of we daar nog lang moesten blijven zitten. Toevallig was ons dossier net klaar (ze waren ons gewoon vergeten denk ik). Een half uur erna mochten we eindelijk naar de kinderafdeling waar er nog wat geprikt werd en een verpleegster dus zei dat ze vond dat we wel héél lang op spoed hadden gezeten want dat ze al een tijd geleden had gehoord dat we gingen komen. Tegen 2.30 uur waren we eindelijk op een kamer. Het kind sliep wel vrij deftig tot 7 uur. Toch ook iets. Hij had iets tegen de koorts gekregen en kreeg ‘s nachts ook een infuus omdat hij uitgedroogd was en zijn water telkens terug overgaf (hij plaste niet en ze hadden plas nodig voor een onderzoek).

Ik schrijf dit nu op zondagavond en het is nog niet afgelopen. Ik ben thuis terwijl het lief bij D’tje in het ziekenhuis blijft voor de nacht. We weten nog altijd niet wat er met hem scheelt. Het is vermoedelijk een virus maar omdat het ook een bacterie kan zijn krijgt hij preventief antibiotica. Toen we naar de spoeddienst reden dacht ik dat ze hem gewoon iets zouden geven en we de volgende ochtend wel weer naar huis zouden kunnen gaan.

Vandaag was voor de rest wel een redelijk goede dag, hij was vrolijk voor het grootste deel van de dag. Omdat ze dachten dat het infuus niet goed meer in zijn handje zat, mocht het uit op voorwaarde dat hij goed dronk en at. Het voordeel daarvan was dat hij nu wat vrijer kon rondlopen en met zijn bal kon spelen. In de namiddag besloten ze dat ze het infuus opnieuw gingen prikken zodat hij zijn medicijn nog kon krijgen via die weg. Alleen prikten ze twee keer niet goed (echt, arm ventje, huilen huilen) en besloten dan toch maar om het zo te laten. Volgens een andere verpleegster zat het wel nog goed. Hij at wat beter en dronk veel water en deed een dut van 2,5 uur. Hij heeft nog altijd koorts maar van zodra hij medicijn krijgt, zakt die weer. We zagen de kinderarts maar die kon eigenlijk niet zo heel veel meer vertellen behalve dat we morgen het resultaat zullen weten en dus ook weten of we naar huis mogen.

DUS, als je tijd hebt en zin, kruis even je vingers en stuur wat goeie vibes zodat we vandaag naar huis mogen. 🤞🏻🤞🏻🤞🏻🤞🏻🤞🏻🤞🏻

14 Reacties

  1. 9 februari 2022 / 21:36

    Wat vervelend allemaal, veel beterschap en sterkte voor D en jullie!

  2. 8 februari 2022 / 15:50

    Ik zag op Instagram dat D naar huis mocht en was heel blij voor jullie 🙂 Lijkt me heel vermoeiend en echt niet tof, zo’n kleintje in het ziekenhuis. Op een betere week! En wauw, dat borduurwerk, supermooi!

  3. 7 februari 2022 / 22:41

    Ooh Irene toch! Met mijn stage op de pediatrie in mijn achterhoofd klinkt dit allemaal enorm herkenbaar, amai. Maar dan uiteraard uit het andere standpunt gezien. Nooit fijn om ‘s nachts naar het spoed te moeten en dan zo lang te moeten wachten, amai. Gelukkig behandelden ze jullie beter eens je op de afdeling was! Ik duim dat D’tje goed blijft eten en drinken en jullie snel weer naar huis mogen. Hou moed!

  4. 7 februari 2022 / 21:49

    Al het hele weekend aan jullie aan het denken, zo zielig voor D (en voor jullie twee natuurlijk ook)!! Hoop dat jullie snel naar huis mogen (of al thuis zijn) en dat hij snel opknapt. Wat een schrik zeg…
    Werd wel helemaal vrolijk van de leuke zwanen (ganzen?) achtergrond 😀

  5. Karlijn
    7 februari 2022 / 20:44

    Ooo prachtige achtergrond hier Irene! Wat een mooi borduurwerk, zo tof dat je het hebt gevonden. Och arme D, wat onzettend naar om te lezen. Ik hoop dat hij vandaag al ietsje beter is en jullie weer thuis zijn. Dikke kus voor jullie X

    • Karlijn
      9 februari 2022 / 21:43

      Was aan jullie aan het denken. Hoop dat het beter gaat en jullie thuis zijn. Xxx

  6. 7 februari 2022 / 16:32

    O, wat naar, zeg! Arme D’tje – en ook arme jullie. Ik duim mee dat hij er snel weer bovenop is!

  7. 7 februari 2022 / 12:04

    Het schilderij vind ik geweldig, maar verder is het natuurlijk een rotweek geweest. Zó naar, met je kleine ventje in het ziekenhuis. Ik hoop dat hij snel opknapt en dat jullie dan weer lekker naar huis mogen. Sterkte!

  8. 7 februari 2022 / 09:55

    Bij deze stuur ik je heel veel goede vibes en wens ik jullie dat D’tje zich snel beter voelt en weer naar huis mag! Veel beterschap!

  9. 7 februari 2022 / 09:49

    Heel heftig allemaal en zo sneu dat je zo lang moest wachten op spoed. Fingers zijn hier crossed!

  10. 7 februari 2022 / 09:44

    Knuffels voor jullie allemaal! Ben blij dat het toch al een beetje beter gaat met kleine D want het brak mijn hart wel toen ik dat las op je Instagram. Hopelijk mag je vandaag naar huis met hem! Ik duim voor jullie

  11. 7 februari 2022 / 08:30

    Wat heftig… hopelijk krijg jullie vandaag goed nieuws. Ik duim in ieder geval mee!

  12. 7 februari 2022 / 07:40

    Achhh arme D, het hele weekend in het ziekenhuis, dat zal vast enorm schrikken zijn geweest voor jullie! Hopen dat hij snel weer opknapt!
    Dat schilderij is wel heel tof trouwens 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.