Twee meiden in de Zwitserse bergen

∘∘∘ Door Fien ∘∘∘

In januari plande ik met Jasmin (een gekkerd die ik in het middelbaar heb leren kennen) een tripje voor in de vakantie. Van termen als ‘corona’ en ‘Covid’ en ‘lockdown’ was er toen nog helemaal geen sprake. Dus we staken de koppen bijeen en boekten een huisje in Saas-Grund, een dorpje in het zuiden van Zwitserland. Ik ging er vroeger vaak naartoe met mijn ouders dus ik wist waar we terechtkwamen. We gingen een echte wandelvakantie tegemoet. Als Jasmin en ik één ding gemeenschappelijk hebben, is het onze drang naar avontuur en natuur en zo van die dingen. Dus sinds januari telden we af naar ons vertrek.

Twee maanden later was heel de wereld in de ban van het Coronavirus. Tjonge jonge… We zagen onze reis al in het water vallen. (Nu ga ik daar natuurlijk niet over doordrammen want zoals de titel al zegt, zijn onze plannen gewoon kunnen doorgaan. Maar ik wilde toch even melden dat we in een vreesvolle periode zaten 😉) Toen de grenzen weer opengingen, konden wij dus opgelucht ademhalen. Oef zeg! Natuurlijk waren er overal de getroffen maatregelen die we moesten naleven. 

In de treinrit (die ongeveer 8 uur duurde) moesten we surpise surprise een mondmasker opzetten. Ik keek daar dus echt tegenop hé! Maar ik moet zeggen: het viel ECHT heel erg mee. Ik kon daardoor bijvoorbeeld ongegeneerd geeuwen, fantastisch! De treinrit dus… Van Brussel naar Keulen, van Keulen naar Basel, van Basel naar Bern en van Bern naar Visp. En in Visp moesten we dan ook nog eens de bus nemen naar het Saasdal. Mijn wekker liep af omstreeks 4 u 45. 

Onze rit begon al goed, Jasmin had haar trein naar Brussel gemist! Waardoor ik dus al helemaal aan het stressen was. Alles was zo goed geregeld en als het dan al van in het begin fout loopt, is dat wel een beetje lastig (klein understatement om niet over te komen als een enorm stresskonijn). Gelukkig geraakte ze dan toch op tijd in het station. Het vervolg van onze heenreis verliep redelijk vlot (uiteraard waren er een aantal vertragingen, maar we hebben nooit echt heel lang moeten wachten). Tegen 16-17 uur kwamen we aan op onze bestemming. 

De start van ons avontuur hadden we achter de rug. Tijd voor het échte werk. De volgende dag startte het natuuravontuur gedeelte. We keken er allebei erg naar uit. Jasmin nog iets meer als ik. Zij was nog nooit in de bergen geweest en de omgeving blies haar van haar sokken. We waren omgeven door prachtige bergen, wondermooie natuur en van die schattige koeien en schapen met klingelklangelbellen rond hun nek. Als je het Vlaamse platteland gewoon bent, is dit inderdaad even wennen.

We zijn een week in Zwitserland verbleven. We hebben zoveel dingen gezien en meegemaakt, ik kan onmogelijk alle verhalen vertellen. Daarom ga ik enkele hoogtepunten vertellen. Hier gaan we!

* We kwamen oog in oog te staan met enkele wilde beesten als marmotten, gemzen en schapen en koeien. Die laatste twee zijn misschien niet zo heel speciaal, maar de bergschapen en bergkoeien beschikken over een bepaalde coolheidsfactor waar onze Vlaamse koeien niet aan kunnen tippen. (Ik weet niet of jullie bekend zijn met het fenomeen koeien roepen, Jasmin en ik alleszins wel. We zagen een filmpje waarin een Zweedse vrouw een hoge melodie zingt, de koeien in de wei reageren daar op en lopen naar haar toe. Dat MOESTEN wij dus ook proberen, die beestjes keken ons gewoon eens raar aan en graasden dan weer verder. #beetjeteleurgesteld Ach ja, hoe zou je zelf zijn als er twee grieten plots hoge melodieën proberen te zingen? 😉)

* Op een bepaald moment hingen de wolken zo laag dat we er midden in zaten. Van heel mooi weer was er toen niet echt sprake. Maar ’t is toch wel machtig om zo midden in een gigantische wolkenmassa te zitten. 

* We waren echt een fijne beklimming aan het doen op een zekere dag. Het was ontzettend warm en best wel steil. Na een tijdje waren wij dus al goed aan het zweten. Plots kwam daar verandering in. We waren bijna op onze bestemming toen we plots helemaal ondergesproeid werden. Er stonden daar dus zo van die gigantische tuinsproeiers en wij wisten niet dat die volledig ronddraaiden. Zonder enige voorbereiding op wat er komen zou, werden we afgekoeld door een goeie drets sproeiwater. We schrokken ons een ongeluk, maar oooh wat deed dat deugd!

* De volgende is eerder een dieptepunt en niet zozeer een hoogtepunt. Je zal gauw weten waarom! We waren bezig met een redelijk zware tocht. Een route die ons leidde naar de grens van Zwitserland en Italië. Ik had deze al eerder gedaan dus ik wist wel wat en hoe. Maar er was iets wat er de vorige keer niet echt was: sneeuw. 

Normaal gezien zijn er op die weg enkele plakjes waar je jezelf gemakkelijk een weg door kunt banen. Nu moesten wij zeker 45 minuten door een dikke laag sneeuw. WOOW KEI SPANNEND ENAL! De tocht omhoog verliep zonder problemen, het was tijdens de afdaling dat het even misliep. Ik liep voor en Jasmin liep achter. De grote plak sneeuw hadden we probleemloos achter de rug. Nog enkele kleine stukjes. “Dat zal hier geen probleem zijn”, dacht ik. Had ik dat even verkeerd gedacht zeg!

Toen we door een kort (maar uitzonderlijk steil) stukje sneeuw moesten, hoorde ik Jasmin plots mijn naam roepen. Ik draaide mij om en zag dat zij van het pad gleed, richting afgrond. Ik was echt helemaal in paniek. Ik riep naar haar dat ze zich groot moest maken om zo snelheid te minderen en dat ze haar benen vooruit moest steken. Ze deed wat ik zei en kwam zo op een harde manier tot stilstand tegen een paar rotsen. Ik stond op dat moment echt te trillen op mijn benen. Toen draaide ze zich doodleuk om en stak haar duim naar mij uit. Oef zeg! Alles is in orde! De hele weg terug zeiden we wel geen woord, we moesten allebei eventjes bekomen van het hele gebeuren. 

* Tijdens een niet zo heel erg intensieve tocht kwamen we de Zwitserse versie van ‘de mannen van ’t stad’ tegen. Die waren druk in de weer met het opruimen van het pad. Er was namelijk niet erg lang geleden een kleine steenlawine geweest en die versperde de weg. Zij waren dat dan aan het opruimen met zo een minikraan voor in de bergen. Wel erg indrukwekkend hoor, ik zou zo’n kraan niet durven besturen op zo’n hoogte!

Oké en nu stop ik. Ik ben mijn hart verloren aan Zwitserland dus ik zou nog wel eventjes kunnen doorgaan. Maar dat ga ik niet doen, want (en nu komt er zo’n vreselijk cliché) ik ben niet welsprekend genoeg om te vertellen hoe fantastisch het daar wel niet is. Ik kan enkel aanraden om zelf eens naar het Saasdal te gaan om de pracht en praal daar live te bewonderen. Ik beloof je, het is zeker de moeite waard!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 + tien =

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

10 thoughts on “Twee meiden in de Zwitserse bergen

  1. Oké ik ben officieel stikjaloers nu 🙂 🙂 Het is opvallend hoeveel mensen deze zomer voor de bergen( ofwel voor het Belgenland) als bestemming kozen, terwijl ik dus waarschijnlijk de enige ben die haar bergvakantie omruilde voor een Luxemburg-vakantie. Ja. Ach ja. Het ziet er daar wel een hele mooie omgeving uit!
    Ik heb vorige zomer een klein trauma opgelopen met zo’n sneeuwplek; ik ben normaal niet rap bang maar toen toch wel: het was een heel smal pad over een heel steile sneeuwhelling; één stap verkeerd en je kwam beneden in een vijver van ijs terecht. En op de terugweg mochten we dat nog is herhalen! Nope, nooit een fan geweest van sneeuw en heel blij dat ik het heb overleefd, maar nooit meer.
    Leen schreef laatst over Over de kunst van het ongelukkig zijnMy Profile

  2. Ah, zo fijn om te lezen over mijn nieuwe thuisland 🙂 Die bergen, die kan ik dus ook echt niet beu worden, zo fantastisch mooi! Ik zet Saas-Grund alleszins op mijn “te bezoeken”-lijstje, want in dat dal was ik nog niet 🙂
    Volgende keer toch maar omdraaien als er zoveel sneeuw ligt op steile stukken, is inderdaad heel gevaarlijk!
    Le petit requin schreef laatst over Oe is ‘t? (5)My Profile

  3. Leuk om zo’n bericht te lezen, van iemand die op vakantie is in het land waar ik woon, maar eigenlijk heel weinig zelf in de bergen ben. Zo zie je maar weer. Als de vakantie om de hoek ligt, kom je er heel weinig. Als het verweg is, veel vaker. Leuk dat je het leuk had.