Mamadingen

Slapen met onze baby

Grote kans dat als je zegt dat je samen slaapt met je baby, je getrakteerd wordt op een vreemde blik of drie én een hele resem aan waarschuwingen naar je hoofd geslingerd krijgt. Allemaal goed bedoeld uiteraard maar niet echt helpend.

Kind & Gezin raadt het af, iedereen kent wel een horror verhaal van een mama of papa die de baby verstikte en eigenlijk is het toch ook not done he, zo met je kind in je bed liggen. Dat ze eens leren om alleen te slapen zeg! Dat ik het daar niet mee eens ben is wel duidelijk denk ik. Ik ga gewoon een stukje schrijven over hoe wij dat hier aanpakken. Ik ben natuurlijk geen expert of professional maar gewoon een mama die wat dingen uitgetest heeft. Ik wil ook zeggen: you do you he. Als je echt absoluut niet wil samen slapen met je kind, helemaal oké.

Hoe het begon

Hoewel ik tijdens mijn zwangerschap het voornemen had om de baby meteen in zijn eigen kamer te leggen, kwam daar in de praktijk niets van in huis. Ten eerste kon ik dat absoluut niet over mijn hart krijgen, maakte het me net onzeker om niet bij mijn kind te zijn en had het ventje ook vaak om de twee uur honger. Om dan telkens uit je bed te komen en hem in zijn eigen kamer te voeden, ik vond dat niet ideaal. Mijn vriend ook niet. Er is werkelijk niets gemakkelijker dan je kindje dicht bij je te hebben.

Heel in het begin sliepen wij beneden in de woonkamer. 1 iemand op een eenpersoonsmatras en de baby in zijn park. Dichtbij maar toch gescheiden. Naarmate de nachten vorderde, nam ik hem steeds vaker bij me op mijn matras als ik hem een flesje had gegeven. Nu viel onze mini baby nog niet direct van zijn matras af, veel bewegen deed hij niet, maar echt veilig voelde het ook niet. We verhuisden het matrasje uit zijn bedje naar beneden voor de nachten en legden hem daar op. Een soort van co-sleeper maar dan op de grond.

Uiteindelijk verhuisden we naar zijn kamertje waar we een eenpersoonsbed en zijn babybedje hadden staan. Alsnog nam ik hem vaak bij mij ‘s nachts. Hij viel makkelijker weer in slaap als hij wat onrustig was en eerlijk, ik vond het zelf ook gewoon mega fijn. Maar dat was dus nog altijd een eenpersoonsbed en hoe groter de baby wordt, hoe onhandiger het wordt.

Hoe het daarna ging

We besloten om met D in onze kamer te slapen. Zijn bedje verhuisde naar daar en stond helemaal tegen ons bed. Hij begon vaak de nacht in zijn eigen bed. Ook nu bleven we hem soms ‘s nachts bij ons nemen. Er zijn periodes geweest waarin we dat bijvoorbeeld twee weken aan een stuk deden omdat hij het lastig had. Soms gaat het ook dagen goed in zijn eigen bedje. Het hangt er allemaal wat van af. Alleszins, voor de veiligheid – omdat ons bed best wel hoog is – stopten we een worstkussen onder de matrasovertrek zodat de rand aan het voeteneinde afgeschermd was. D’tje bewoog nu best wel vaak dus dat was geen overbodige luxe.

En zo ging het super goed. Ik genoot daar echt van, zijn lijfje dicht tegen dat van mij. Ik sliep beter omdat ik niet telkens ver naar zijn tutje moest zoeken, hij sliep beter als hij nood had aan nabijheid en geborgenheid. Zelfs mijn vriend die in het begin ook dacht dat het niet goed zou gaan, vindt het ook leuk om samen met D’tje te slapen.

Op dit moment slaapt kleine D terug het vaakst in zijn eigen bedje. Hij slaapt nu met regelmaat nachten door. Daarnaast vinden we het ondertussen ook niet meer veilig. We zijn niet in de mogelijkheid om onze matras op de grond te leggen (geen plek om ons bedframe kwijt te kunnen) en D kan zich nu al zo goed verplaatsen en over obstakels kruipen dat hij gewoon uit ons bed zou vallen. Je zou denken dat een baby een soort van intern beveiligingssysteem heeft voor potentieel gevaarlijke situaties maar dat is dus niet zo 😉 Ze vallen zo met hun gezicht op de grond.

Doe het veilig

Persoonlijk vind ik het erg jammer dat ouders zo bang gemaakt worden. Je gaat je kind pletten doordat je er op rolt, je kind gaat stikken onder het dekbed, … Het ergste wat je als ouder kan overkomen is dat je kindje doodgaat en met die angst worden we om onze oren geslagen als het om samen slapen gaat. Maar echt, dat is helemaal niet nodig! Ik zou het veel nuttiger vinden als er meer ingezet wordt op informeren en mensen aantonen hoe ze veilig kunnen samen slapen met hun kindje dan dat het afgeraden wordt. Een baby heeft nu eenmaal nood aan nabijheid. In dat opzicht is het helemaal niet ongezond om met je baby te slapen.

Als je een beetje googelt vindt je wat tips om het samen slapen veilig te laten verlopen. De Safe Cosleeping Guidelines, opgesteld door Professor James J. McKenna van het Mother-Baby Behavioral Sleep Laboratory van de University of Notre Dame in de Verenigde Staten worden gezien als de standaard. Ik moet zeggen dat ik dit in het begin zelfs niet eens opgezocht heb. Wij sliepen gewoon samen. Ik ben nooit bang geweest dat ik op kleine D ging rollen. Ik weet van mezelf ook dat ik een rustige slaper ben.

Dat worstkussen op bed wordt ook afgeraden en ook zelf met een donsdeken slapen is niet hoe het hoort. En toch deden wij dat wel. Ik zorgde er altijd voor dat ik zelf goed in mijn deken lag en dat er geen losse flap was waar D’tje onder terecht kon komen. Daarnaast zorgde dat worstkussen er dus voor dat hij niet van bed af rolde. Hij lag daar eigenlijk nooit met zijn gezicht tegen. Ik zeg niet dat je dit ook zo moet doen maar voor ons werkte het wel op die manier. Het voordeel bij ons is ook dat wij telkens maar met 1 volwassene in ons bed liggen. Als kleine D er dan bij ligt is er alsnog best wel veel plek over en moet je al een paar keer omrollen om tegen elkaar te botsen. Als je met twee in bed ligt is het misschien een beetje krapper.

Ik denk dat het belangrijk is dat je een beetje je gezond verstand gebruikt en ook naar je gevoel durft te luisteren. Ik vind het zo bijzonder en super mooi om naast mijn kind wakker te worden. Het voelt goed dus doen we het als we er nood aan hebben.

9 gedachten over “Slapen met onze baby

  1. Hihi, ik lees dit nu pas (ja ik heb zo weinig tijd tegenwoordig om eens ontspannen wat blogs te lezen). Maar ik wou dus even zeggen dat die beddendans in plaats van stoelendans heel herkenbaar is. Wij zijn ook al veel verhuisd doorheen kamers en matrassen gedurende die drie jaar 🙂

  2. Ik las daar al over bij tussendromenenleven.be, zij slapen ook samen met hun intussen kleuter (denk ik), misschien vind je daar ook nog wat tips voor hoe het verder aanpakken, maar ik wou vooral zeggen dat ik dat mooi vind!

  3. je baby tegen jou in bed…zo zalig

    als ik nu soms piekernachten heb en niet kan inslapen, probeer ik dat geborgen prachtige gevoel terug op te roepen. Ik mis het.

  4. Amen to this! Wij (= Joran, Rhea en ik) slapen ook samen. De eerste twee weken sliep ze tussen ons in in haar babynestje. Nu begint ze meestal in de co-sleeper en naarmate de nacht belandt ze tussen ons in in bed. Haar ochtendvoeding valt tussen 6-7 uur en dan neem ik ze graag nog even bij me, haha. Ik weet eigenlijk niet of zij daar zelf behoefte aan heeft, maar ik vind het heerlijk dat laatste blokje te snoozen met haar zo dicht bij me.

  5. Baby’s en slaap… er zijn al zoveel boeken over geschreven maar vaak denk ik dat die geschreven zijn door mensen zonder kinderen of met zeer goedslapende kinderen.

  6. Ik vind dat iedere ouder dit lekker ZELF moet bepalen. Waar jij, je partner een goed gevoel bij hebben en wat je denkt dat het beste is voor je kind. Altijd maar al die adviezen en bangmakerij. Ik word juist gek aangekeken als ik vertel dat onze meneer al sinds dag 1 in zijn eigen bedje slaapt. Zo is het eigenlijk nooit goed he 😉

  7. Stom hoe onzeker Kind & Gezin (en bij ons het consultatiebureau) je daar over kunnen maken he? Ik heb het bij de eerste daarom bijna niet gedaan en voelde me schuldig als ik toch een keer wakker werd met haar naast me omdat ik het gevoel had dat ik haar leven in gevaar had gebracht. Ze lag tot een half jaar in de cosleeper, maar bijna nooit bij mij in bed. Bij baby 2 ben ik er een stuk makkelijker in. Die sliep ook in de cosleeper, maar als ze dat te ver weg vond, mocht ze bij mij. En nu ze niet meer in de cosleeper past en op haar eigen kamertje ligt, ga ik haar ook vaak genoeg ophalen om een uur of drie.

    Ik zorg ervoor dat ze niet onder het dekbed of met haar gezicht in mijn kussen kan komen en heb een hekje aan mijn kant van het bed zodat ze niet op de grond kan vallen. Zo liggen we heerlijk knuffelend neus aan neus. Niet elke nacht, maar als ze onrustig is, is het een fijne manier om toch aan onze nachtrust te komen.

    En idd: je zou toch denken dat baby’s evolutionair gezien wat verstandiger met hun lijf en leden om zouden moeten springen. Maar ze storten zich gewoon head first overal in en af he? :’)

  8. Een ‘babynestje’ vond ik ook handig. Je baby in het nestje bovenop het dekbed (met een eigen lakentje of slaapzak) en jezelf onder het dekbed. Voelde zowel nabij als veilig aan.

  9. Veiligheid is natuurlijk superbelangrijk, maar kijken naar de behoeften van jullie kindje en wat het beste werkt voor jullie als gezin is dat ook! Goed aangepakt dus wat mij betreft.

Laat een antwoord achter aan Tamara Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.