Over het leven met een baby en dat dat niet hetzelfde leven moet zijn als zonder baby

Ik zit al eeuwen op deze post te sjikken dus als je hem nu leest wil dat zeggen dat het me eindelijk gelukt is om mijn gedachten een beetje deftig op mijn scherm te krijgen.

Voordat ik een baby kreeg dacht ik uiteraard niet dat het leven met een baby allemaal op rolletjes zou lopen, maar had ik wel een soort van idee in mijn hoofd van hoe dat leven met een baby/kind er dan uit zou zien. Je ziet vaak mensen rondlopen met kleine baby’tjes en kindjes en ik hoorde ook regelmatig mensen zeggen: “Pak je kindje gewoon overal mee naartoe, dan wordt het dat gewoon.” Dat schept dan wel bepaalde verwachtingen. Maar vrijwel meteen toen baby D er was besefte ik dat het niet zo zou gaan bij ons.

Ik vind dat we pas geboren ouders en baby’s teveel druk op leggen om maar gewoon meteen terug in het normale leven mee te draaien. Gaan winkelen, familie uitstapjes doen, een hele dag op stap gaan, je huishouden volledig op orde hebben, vrienden zien, … Ik vind dat niet normaal. Ik vermoed dat het voor veel mensen wel zo is dat je een platte baby nog overal gemakkelijker mee kan nemen. Die kindjes slapen en eten vooral dus veel ‘last’ om het zo te zeggen heb je daar niet van als alles goed gaat. Maar van zodra D iets ouder was, was dat allemaal zo evident niet meer.

Ik vind niet dat mijn kind zich aan moet passen aan mij omdat ik last heb van fomo en per se allemaal dingen wil gaan doen met hem erbij. Ik vind niet dat hij dan maar eens een dutje over moet slaan of dan maar in een ander bed moet gaan liggen slapen. Ik vind dat ik mij moet aanpassen aan hem en aan zijn ritme. Ik ben moeder geworden. Dat betekent niet dat mijn leven voorbij is maar wel dat er iets klein groot bijgekomen is waar ik rekening mee moet houden. En aangezien ik mijn kind in de wereld heb gebracht is het mijn taak om ervoor te zorgen dat die wereld voor hem fijn en veilig aanvoelt.

Ik vind het belangrijk dat hij zijn slaapje kan doen, dat ik hem kan troosten als hij overprikkeld is of zich verdrietig of slecht voelt, dat hij ‘s avonds in zijn eigen bedje kan slapen. Ik wil overprikkeling zoveel mogelijk vermijden. Uiteraard zijn er eens uitzonderingen maar dat zijn dan – duh – uitzonderingen en ik vind dat helemaal niet gewoon of normaal. Ik snap dat dat voor kinderloze mensen misschien moeilijk te bevatten is. “Pak hem gewoon mee!” of “Kom gewoon zonder hem!” Maar zo gewoon is dat niet voor mij.

Met een kindje erbij zit je in een andere fase van je leven. Ik vind dat niet iets om lichtzinnig mee om te gaan. Sommige dingen zijn nu eenmaal een pak moeilijker geworden of vragen meer voorbereiding. Het vraagt echt een grote aanpassing. Het kind is ineens het centrum van je universum en het is gewoon SUPER NORMAAL dat je andere dingen doet of minder dingen doet dan in het pre-kind-tijdperk. Dat je bepaalde dingen niet ziet zitten of geen zin hebt in het gedoe. Er is echt niets mis mee om het ritme van je kindje te volgen, om vroeger van een familiefeestje naar huis te gaan zodat je kindje op tijd in bed kan, of om gewoon dingen af te zeggen. Geen schuldgevoel nodig en je geen schuldgevoel laten aanpraten. Het leven is nu eenmaal anders geworden.

Ik denk dat het wel belangrijk is om op dat gebied niet teveel verwachtingen te hebben, mee te deinen met de golven en te luisteren naar je gevoel en vooral te kiezen wat voor jou en je gezin het beste is, niet wat er verwacht wordt (door anderen of jezelf).

Ik weet het, het is waarschijnlijk niet nodig maar bij deze toch een kleine disclaimer. 😉 Dit is hoe het ik er in sta, mijn mening. Ik heb het hier ook vooral over kleine kinderen. Je bent geen slechte ouder als je het anders doet. Peace en love enzo. Amen. Dank!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

10 thoughts on “Over het leven met een baby en dat dat niet hetzelfde leven moet zijn als zonder baby

  1. Ik moest grinniken om ‘platte baby’. Echt Vlaams. Ik stel me nu een baby voor tussen een bladpers heeft gelegen 😉
    Ik heb nog geen kinderen, maar eerlijk: dit is de reden waarom ik er denk ik maar 1tje wil. Omdat je die in mijn beleving inderdaad makkelijker meepakt of juist thuislaat. Ik ben ook gewoon nog niet klaar om mijn leven op te geven, tegelijkertijd lijkt het me ook zo knus: een gezinnetje 🙂

  2. Kinderen laten je heel duidelijk zien wat ze nodig hebben en willen gelukkig. En voor het ene kind is dat een vast ritme en alleen thuis slapen, waar je je als ouder dan ook maar beter aan kunt houden. En voor het andere kind is dat makkelijk mee ergens naartoe, meer prikkels en ook makkelijk buitenshuis slapen. Maar alsnog denk ik dus dat het vooral gaat om wat het kind wil en niet wat de ouders willen, wat jij ook schrijft. En dan verschilt het ook nog eens met de leeftijd wat ze kunnen en volhouden en willen. Maar het kind zou in mijn ogen centraal moeten staan.
    Voor de ouders die wat minder (of niet) letten op wat een kind nodig heeft en ze meeslepen… als het kind het aan kan, waarom niet. Maar als het kind er niet zo goed tegen kan, waarom is het zo hard nodig?
    Ik vind het zelf niet zo lastig om ‘mijn oude leven’ even te pauzeren zo te zeggen. Ik doe nu hele andere dingen als voorheen en heb daar vrede mee. Ook omdat ik weet dat het langzaam weer beetje bij beetje terugkomt als kinderen ouder worden. Voor het kind heb ik het heel leuk gehad, nu heb ik het leuk op een andere manier, en als ze zelfstandiger is kunnen daar weer andere dingen bij komen. Maar ik snap ergens ook wel dat het voor sommige ouders moeilijk is want het is in één dag een flinke ommezwaai die je moet maken en het is niet vanzelfsprekend dat je daar heel snel aan gewend bent. Vrede vinden ermee duurt voor de ene wat langer dan de ander. Maar ik denk wel dat je het jezelf, je baby en je gezin makkelijker maakt als je het accepteert haha. Fijn wel om te lezen dat jij er geen moeite mee hebt en jullie je draai goed gevonden hebben!
    Ps. oeps, ik heb veel te veel getypt haha.

  3. Ik herinner me een keertje dat ik ergens ene blogster wat wanhopig zag vertellen hoe ze haar oude leven miste en niet verwachtte dat het hebben van een baby haar leven zo hard zou veranderen. Ze bleek achteraf – ik was niet verbaasd want zag dat aan haar posts – een postnatale depressie te hebben. Gelukkig is het nu goed met haar, ik had zo te doen met haar.
    Maar ik herinner me dat ik toen dacht: maar je verwacht wel veel van jezelf: je wil je oude leven voortzetten en dan nog dat babietje erbij. Dat is gewoon veel en veel te veel.
    Ik heb geen kinderen en kan dus niet van ondervinding spreken. Maar wel als iemand die het van buitenaf kan zien: uiteraard verandert je leven met een baby. Uiteraard zullen bepaalde dingen niet meer kunnen. En als je je daar niet bij neerlegt en het toch blijft proberen, dan crash je flink volgens mij. Je tijd en je energie is beperkt en een baby vraagt veel tijd en energie. Dus schiet er voor andere dingen minder over. De logica zelve ..
    En een baby blijft niet eeuwig een baby, en vooral: er komen andere dingen in de plaats 😉 .

  4. Natuurlijk wordt je leven anders als er een baby komt en dat is toch eigenlijk heel normaal? Er komt iemand bij waar je verantwoordelijk voor bent en daar wil je goed voor zorgen. Dus ik denk dat je het heel goed doet, weg met eventuele schuldgevoelens!

  5. Ik ben zelf bewust kinderloos, juist omdat ik je mening deel. Als je voor kinderen kiest, moet je die voorrang geven in je leven. Zij hebben er niet om gevraagd om geboren te worden en in deze wereld op te moeten groeien. Dus vind ik het ook de taak van de ouders om je kind zo goed mogelijk te begeleiden in deze wereld en ze een veilig gevoel te geven. In mijn ogen kan dat niet als je je leven dat je voor je kinderen had probeert na te blijven leven. Want een kind is een grote verantwoordelijkheid en zorgt daadwerkelijk voor grote veranderingen in je leven en bij een vrouw ook nog eens lichamelijke erbij. Dus ja ik deel 100% je mening dat je leven met kinderen moet veranderen in het voordeel van je kind. Super dat je hier een post over schrijft 🙂

  6. Amen! En ik moest lachen om ‘platte baby’. Wel denk ik dat je als ouder vaak je eigen gevoelens projecteert op je kind. Ik ben vrij snel overprikkeld, dus trek ik gauw de conclusie dat mijn kind dat ook is als hij niet lekker in zijn vel zit. Maar bij mijn jongste zoon is dat juist andersom, die raakt eerder onderprikkeld (ik heb het dan wel over kleuters en niet over baby’s!)

  7. Amen! Als moeder snap ik je helemaal en doe ik het eigenlijk net als jou. Soms nee zeggen tegen afspraken omdat Noa anders ontzettend overprikkeld is. Of als hij zijn middagdutje had op tijd thuis zijn daarvoor. Ik heb er inderdaad voor gekozen moeder te worden; prio 1 is dus Noa. Ik merk dat het nu hij ouder wordt wel steeds makkelijker gaat maar alsnog hou ik rekening met ZIJN schema en zijn behoeften. Iedere ouder doet het op zijn eigen ( goede) manier maar ik vind het op deze manier het prettigste. Mooi verwoord! Mooi artikel.

  8. Eens! We zijn hier inmiddels iets flexibeler geworden, omdat de oudste nu eenmaal ouder wordt en de jongste wat makkelijker is als het een keertje anders loopt dan normaal, maar de afgelopen vier jaar hebben wij ons hier ook grotendeels aangepast. En dat is prima; mijn kinderen voelen zich daar beter bij en mijn behoeften zijn ook anders geworden sinds ik moeder ben. Ik ben eigenlijk het liefst thuis, met zijn allen.

  9. Ik snap je helemaal, denk ik. Er zijn wel kinderen die heel makkelijk overal slapen en ik kan me voorstellen dat het dan weer heel anders is, maar volgens mij is het goed om te kijken wat voor jouw kind werkt. En dat is precies wat je hebt gedaan.