Onzekerheid • Gewoon blijven zwemmen

Maandag schreef ik echt een gigantisch lange post over mijn onzekerheid. Waarover ik onzeker ben (Wat moet ik beginnen met mijn leven? Waar wil ik naartoe?). Hoe dat allemaal is begonnen (Heel lang geleden. Trust me). Hoe ik mij daar bij voel (R O T S L E C H T). Ik ben er ook best wel lang mee bezig geweest om dat allemaal onder woorden te brengen. En ’t was ontzettend eerlijk. Maar zoals dat dan gaat bij mij. Ik werd er onzeker van. Haha. Twijfel. Zal ik hem posten of niet? Ik wil ook niet over komen als een grote zeur. Want dat ben ik niet. Maar het is nu eenmaal wel een feit dat ik de laatste tijd minder goed in mijn vel zit. Daardoor.

Ik sloeg de post op in mijn concepten. Waar hij nu nog altijd staat. En ik was wel blij dat ik het allemaal eens had opgeschreven. Ik kreeg er denk ik meer inzicht door. Maar echt heel veel beter voelde ik mij er niet door. Ik werd er eigenlijk nog eens extra met mijn neus opgedrukt, zeg maar. ’s Avonds ging ik naar mijn vriend en bereikte ik in de douche een ‘emotioneel dieptepunt’. Zoiets. Heel dramatisch allemaal hoor. 876352168 huilbuien later voelde ik mij veel beter in mijn vel. Praten helpt jongens! En weet je, toen ik dat allemaal vertelde aan mijn vriend (en hij heel geduldig luisterde en mij troostte) voelde ik al een soort van blok van mij afvallen. Er ligt nog steeds een groot pak op mijn schouders. Maar ik weet nu denk ik beter hoe ik het moet dragen. En dat het niet alleen hoeft.

Gewoon blijven zwemmen!

Super raar maar ik zeg wel altijd: alles zal in zijn plooi vallen. Gewoon blijven zwemmen. Maar het lijkt alsof ik nu pas ook echt door heb dat dat zo is. Ik denk dat het is doorgedrongen. Ik kan niet heel veel aan de huidige situatie veranderen. Maar wat ik kan veranderen, daar ben ik nu wel mee bezig. Ik kan er niet echt dieper op ingaan omdat het momenteel nogal gevoelig ligt. Maar ik zal er natuurlijk ooit, als alles er beter uit ziet, wel iets over schrijven. Want ja, ik moet zeggen dat dat toch ook therapie is.

En in de tussentijd blijf ik dus gewoon rustig verder zwemmen. Ik ben er honderdmiljoenmiljard procent van overtuigd dat alles goed komt. En ik geloof het nu eigenlijk echt. Haha. Ik heb denk ik weer wat meer vertrouwen in mezelf gekregen. Ik wil dit heel positief afsluiten. Want ik besef wel dat het toch allemaal wat zwaar voelt. Om het zo te lezen. Dus ik kan me inbeelden dat jullie dat ook vinden. Maar zoals ik al zei: ik moest er iets over kwijt. En het is dan wel niet mijn originele post die ik maandag schreef, maar deze voelt zoveel beter.

Tackelen!

Ik heb ook een nieuw plan gemaakt. Om mijn gemoedstoestand een beetje op te krikken. Ik ga weer een dankbaarheidsdagboekje bijhouden. Of gewoon een soort van boek waarin ik alle positieve dingen kwijt kan. Zodat ik het eens opnieuw kan lezen als ik het allemaal even niet meer weet. Of als de randjes terug wat donkerder worden. Ik wil echt heel graag vermijden dat ik me nog eens zo slecht voel. En als dat toch gebeurt, dan wil ik gewoon sneller de knop om kunnen zetten zodat ik er niet in blijf hangen. Want ja, dat beïnvloedt dus echt alles in je leven hé. Geen zin meer om ’s morgens uit bed te komen, geen zin om te gaan werken, geen zin om iets te doen. Behalve dan in bed liggen en jezelf heel zielig voelen. Maar dat helpt ook niet natuurlijk.

DUS vanaf nu: positiviteit! Hoofd omhoog, schouders recht en problemen tackelen. En leuke dingen doen! Ja. ’t Komt goed.

PS: Ik vind het echt enorm spannend om dit te posten. Maar ik doe het toch! Vooruitgang! Y E S !

Foto bovenaan door Jana Sabeth Schultz via Unsplash

11 thoughts on “Onzekerheid • Gewoon blijven zwemmen

  1. Super moedig van je! Ik denk dat praten inderdaad ongelooflijk goed kan helpen. Heb gisteren het programma ‘over de streep’ gezien en ik moet zeggen dat er enorm emotioneel van werd. Dan denk je aan de dingen die jij hebt meegemaakt. Als je het allemaal eens kan neerschrijven (zelfs zonder dat iemand het kan zien), werkt dit ook een beetje therapeutisch denk ik. Het dankbaarheidsboekje is een leuk idee, anderzijds kan je ook een jar vullen met kleine briefjes waarop je de mooiste herinneringen schrijft. Als je je dan eens down voelt, kan je dit openen en er eentje lezen.

    -xo Sara

    1. Hé, dat is ook een supergoed idee! Ik denk dat ik met het nieuwe jaar zo’n jar ga beginnen! Lijkt me heel leuk. Bedankt!
      Ik ken het programma niet maar heb het eens opgezocht en het lijkt me heel boeiend en interessant. En ook wel aangrijpend!
      Heel erg lief dat je reageert. Ik ga zometeen jouw blog ook eens bekijken! 🙂

  2. Hey Irene! Ik begrijp je volledig… De laatste tijd voel ik mij ook zoals jij het omschrijft. Gelukkig is het er onlangs ook allemaal beginnen uitkomen en weet ik nu dat ik niet bij de pakken moet blijven zitten. Het zal tijd en ontzettend veel moeite kosten. En ik vrees nog minstens 638266 huilbuien ook. Maar je moet inderdaad blijven zwemmen en uiteindelijk komt alles wel op zijn pootjes terecht. Ik ben ook nog lang niet waar ik wil zijn maar het is al niet meer op de bodem van de oceaan en dat is toch al een begin 🙂 Good luck!

    1. Hey Natascha! Wat lief dat je reageert. En ‘fijn’ dat het herkenbaar is voor jou! ’t Zal inderdaad nog wel wat tijd en huilbuien kosten maar we komen er wel! Voor mij helpt het wel om het niet heel de tijd op te kroppen. Ik wil er open over kunnen zijn maar er tegelijk ook niet te lang in blijven hangen want dan is’t echt een neerwaartse spiraal. Maar zolang we blijven zwemmen komt het goed! Jij ook veel geluk!

    1. Ja leuk hé! Ik maak ook altijd een klein sprongetje als ik een Belgje ontdek. Al zijn onze Nederlandse collega’s ook heel lief natuurlijk! 😉 En ook heel lief van jou dat je zo’n lieve reactie achterlaat!

  3. Gods, dit had ik ook geschreven kunnen hebben. Alleen dan met wat andere taal; ik vind die verschillen tussen Belgisch en Nederlands echt leuk, hihi. Anyways: ik snap je zo goed. Echt; been there, done that. Ook dat je het dan spannend vindt om te plaatsen. Ik doe dat al wat langer, mezelf mega kwetsbaar opstellen op mijn blog, en ik WEET hoe spannend het is. YOU GO GIRL. Succes met het actie ondernemen etc. Het zal nog wel even duren voordat wij echt zeker van onszelf durven zijn (misschien), maar wij komen er wel toch? Liefs!

    1. Ja grappig hé! Mijn vriend zegt dat er bij soms ook wat Nederlandse dingetjes insluipen omdat ik bijna alleen maar Nederlandse blogs lees. Maar dat valt dan al bij al nog mee precies 🙂
      Superlief van je trouwens! Ik vind je op dat gebied wel een voorbeeld. Van dat kwetsbaar opstellen enz. Hihi. Ik denk idd dat dat een wat langer proces is, maar we komen er zeker! <3

  4. Inderdaad vooruitgang! Y E S ! 😉
    Maar echt heel goed bezig. Onzekerheid kan zo diepgeworteld zijn dat het moeilijk lijkt om er iets aan te doen maar zelfs alleen al denken aan de positieve dingen en mooie kanten, is een stap voorwaarts. Echt heel goed bezig, het wíllen veranderen is de beste (en belangrijkste) beslissing om te nemen voordat je iets kán aanpakken. Go go go!
    Eva schreef laatst over Autumn walk in park SüdgeländeMy Profile

Comments are closed.