Oh oh wat zal ik toch met mijn blog aanvangen?

Oooh jongens nu heb ik mezelf toch weer iets op de hals gehaald eh. Ik weet niet of iemand dat herkent maar aan sommige dingen mag ik gewoon niet denken want dan kan ik het niet meer loslaten. Dat blijft in mijn hoofd malen en na een tijdje raak ik er zo enthousiast / overtuigd van dat ik het bijna al zie hoe het ‘moet’ zijn. Zo ook met dit idee. Ik ben al een tijdje niet meer 100% tevreden met mijn plekje hier. Niet met het uitzicht, niet met wat ik doe: alles inplannen en te veel nadenken over mijn schrijfsels en ik maak me zorgen om onze privacy. Of ja, ik maak me niet echt zorgen maar toch, het voelt niet meer helemaal goed om zowel mijn vriend als mijn baby (en ja ook mijn eigen hoofd eigenlijk) hier zo open en bloot in beeld te brengen.

Ik zit de laatste tijd erg vaak mijn oude weekoverzichtjes te lezen en dat vind ik super fijn, dat ik hier een soort van dagboek heb en alles terug kan lezen, al die momenten opnieuw beleven. Sommige dingen herinner ik me pas terug als ik er over lees en dat vind ik een heel tof gevoel en daar wil ik ook eigenlijk niet mee stoppen. Maar als ik iets zie waarvan ik denk: oei, dat is te herkenbaar (onze straat bijvoorbeeld of een herkenbare plek in de buurt) dan haal ik het er uit. Dus dat zit al een tijdje te spelen maar ik wist niet goed wat ik er moest mee aanvangen en ik wou er gewoon niet te veel over nadenken. Maar dan! Ik kreeg laatst een mailtje van een lezer met een super lieve boodschap, dat ze mijn blog graag leest maar ook dat ze me had gezien in mijn stad. Ik voelde mij direct gevleid door het complimentje, maar ook licht ongemakkelijk bij het idee dat iemand die ik zelf niet ken mij wel heeft zien lopen ergens. Natuurlijk ja, dat wist ik al lang dat dat ooit eens kon gebeuren. Nu niet dat ik zo’n enorm bekende blogger ben of veel bereik heb, maar toch. Ik moet toegeven dat ik het geen fijn gevoel vind. Ik krijg er een beetje een stresskriebel van in mijn buik.

Daarnaast zijn er nog een paar kleinere dingen. Ik wil onder andere af van de categorieën hoe ze nu zijn. Ik wil af en toe gewoon wat meer gezever delen zonder dat ik er op voorhand echt een onderwerp op plak, echt alsof dit mijn dagboek is. Ik wil het uiterlijk aanpakken. Enfin, de hele reutemeteut en ik heb het gevoel alsof dat hier niet echt kan omdat ik toch ergens jullie tevreden wil houden en denk dat bepaalde posts daar niet toe bijdragen. Ofzo. Nu ja, ik kan wel doen wat ik wil, maar dat gevoel dat het er niet meer de goeie plek voor is, is erg aanwezig.

Ik weet het niet. Het voelt niet meer écht goed maar ik wil wel nog blijven schrijven en delen want het is m’n leukste hobby en ik kan er te veel mijn ei in kwijt. Dus ik weet niet goed wat ik wil doen. Omdat ik terug een beetje wil wegkruipen en wat onzichtbaarder wil zijn zou ik gewoon graag van nul beginnen. Ik zat te denken om deze website achter een slotje te zetten zodat ik kan controleren wie toegang heeft en dan een nieuwe website te maken waar ik zo anoniem mogelijk kan bloggen. Maar ik weet niet of dat nu de beste manier is. Een andere optie is dat ik hier alles weg haal, hier blijf verder schrijven onder een alias (ook al weten veel mensen dan wel nog wie ik ben natuurlijk) en dan een gratis WordPress.com website maak achter een slotje voor m’n meer persoonlijke schrijfsels zoals weekoverzichtjes met foto’s van mij en de baby en mijn vriend. Het probleem is niet zozeer het ergens anders opnieuw beginnen maar eerder dit plekje een soort van opgeven. Dilemma!

Lastig! Zeg eens, hebben jullie ideeën over hoe ik dit kan aanpakken?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

27 thoughts on “Oh oh wat zal ik toch met mijn blog aanvangen?

  1. Ik denk daar misschien te weinig over na, over wat ik post. Zeker op social media smijt ik met foto’s. Op de blog iets minder, maar ik kan me voorstellen dat iemand die ons huis passeert, het misschien wel zou herkennen. Dat is misschien toch wel een beetje scary, want ge weet eigenlijk niet wie er allemaal op uw blog meeleest of u op social media volgt.
    Ik blogde vroeger volledig anoniem. Dat had zijn charmes want dan kan je echt vrijuit praten over alles. Na een jaar of tien heb ik ervoor gekozen dat niet meer te doen. Bloggen is een deel van mijn leven en ik wil dat niet meer ‘stiekem’ doen ofzo, was toen de insteek. Maar dat kan dus perfect he. Alleen hoop ik dat ik je dan nog kan komen volgen! 🙂

  2. Qua foto’s en herkenbaarheid heb ik daar persoonlijk niet zo’n problemen mee, maar ik snap je wel. Ik kies er bewust voor om wel herkenbaar te posten, omdat ik net dat wil gaan bereiken met mijn blog: herkenbaarheid. Ik ben een mens van vlees en bloed, mijn man en kinderen ook. Mijn man vindt het geen probleem, mijn kind ja, kan het nog niet vertellen. Als hij ooit op de leeftijd komt dat hij dat liever niet heeft, dan respecteer ik dat ook wel.
    Maar wat ik wel moeilijker vind, is om vrijuit over bepaalde onderwerpen te schrijven (zoals je weet), omdat ze delicaat liggen of bijvoorbeeld mijn kansen op het vinden van een job zouden kunnen verminderen. Daarom schrijf ik af en toe achter een slotje.
    Zoals de meeste al vertelden: you do you!

  3. Datgene doen wat voor jou het beste aanvoelt Irene. Ga je ergens anders bloggen dan verhuis ik mee naar daar. Verschijnen er plots minder foto’s bij blogposts of een veld waar je een paswoord moet ingeven dan zit ik me daar ook niet mee in. Ik snap helemaal dat je ergens een lijn wil trekken. Manlief wil bijvoorbeeld anoniem blijven dus van hem zal je geen foto’s of naam zien verschijnen op mijn blog. Een foto van de voorgevel van ons huis zal ik bijvoorbeeld ook niet delen. Zou je zo’n paswoord ook bij oudere blogposts kunnen toevoegen? Dan is dat misschien een optie.

  4. Oh Irene! Dit is wel herkenbaar, zoals iedereen hierboven eigenlijk ook al een beetje schrijft. Ik snap je twijfels heel goed en kan me ook heel goed voorstellen hoe het zit met je ‘gevoel’ rondom dit plekje als dat niet meer zo beschut lijkt te voelen, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik heb geen oplossing voor je, weet niet hoe je dit het beste kan aanpakken, maar wil wel zeggen dat ik altijd heel erg geniet van wat je schrijft en laat zien en dat het vooral belangrijk is (denk ik) om te delen wat je wil delen. Als dat met een select groepje is door middel van een post met een wachtwoord, is dat prima, of als dat is op een privéblog, is dat ook goed. Ik weet zeker dat je er eventjes over moet nadenken en het antwoord vanzelf gaat komen! Succes!

  5. Ik let op mijn eigen blog vooral op foto’s. Ik vind het zelf niet erg om mijn hoofd op het internet te gooien, want ik denk dan: kijk het staat ook al Instagram en op Facebook hé. Maar ik post wel nooit foto’s van dingen die ik met vriendinnen doe of van mijn lief bijvoorbeeld. Mijn lief zegt ook nu al dat als we OOIT een baby hebben, dat die niet op sociale media mag. Ik ga hem met mijn Instagram-obsessie nog wat bewerken hehe, maar op mijn blog zou ik denk ik niet rap foto’s delen. Maar da’s natuurlijk ook iets wat iedereen voor zichzelf moet uitmaken. Als jij minder wil delen of je halve blog eraf wil halen: you do you, wij passen ons wel aan 😉

  6. Ik snap je gevoel. Precies mijn reden dat ik een aantal jaren geleden heb besloten bewust te gaan bloggen/ bewust omgaan met Instagram. Mij zie je niet in beeld, M. ook niet (en gebruik zijn naam niet) en met Noa nog een bewustere keuze gemaakt op mijn blog. Je wordt vanzelf creatief in het maken van foto’s merk ik door mijn bewust bloggen. Ik vind het prettiger zo. Nog steeds persoonlijk maar iets wat ik met een fijn gevoel deel. Succes met het maken van een keuze. Je kan ook bepaalde artikelen achter een wachtwoord zetten of spelen inderdaad met foto’s zoals ik al zei. Zolang JIJ je er prettig bij voelt gewoon lekker doen 🙂 en natuurlijk vind ik het zooooo jammer als ik die UBER SCHATTIGE FOTO VAN NOA niet kan delen. Maar het is maar zo 🙂

  7. Jouw blog = jouw plekje, maar ik kan je bezorgdheden zeker begrijpen… Het is inderdaad een dilemma. Ik hoop dat je eruit raakt, maar vooral dat we hier (of ergens anders) kunnen blijven lezen, want ‘t is hier eigenlijk wel wreed tof!

    1. Ik sluit me hier helemaal bij aan. Ik snap je zorgen heel goed. En ik kan je geen tips geven omdat ik het zelf ook niet weet. Ik geniet ontzettend van je schrijfsels, ook zonder foto’s!

  8. Ik vind het alleen maar slim dat je erover nadenkt. Je weet natuurlijk dat iedereen kan lezen wat online staat, maar als er opeens een lezer uit onverwachte hoek bij zit, word ik me er wel extra bewust van. Ik deel alleen foto’s van mezelf en schrijf bijvoorbeeld niet over familiezaken. Mijn vriend wordt soms wel benoemd, maar als ik niet weet of hij het ok vindt, vraag ik het eerst. Het is jouw blog en jij bepaalt wat ermee gebeurt. Ik zou het in ieder geval niet minder graag lezen als er minder foto’s verschijnen of er iets anders verandert.

  9. Pfff, ik snap je gevoel helemaal. En ook wat je zegt over foto’s. Daarom heb ik bewust geen foto’s van m’n kindjes en vriend online staan. Maar dat maakt het delen er niet makkelijker op. En het is ook niet per se leuker. Hoe dan ook: al zou je beslissen om minder persoonlijke informatie te delen, je schrijft super leuk dus dat komt sowieso goed :D. XX

  10. En what about een slotje? Dat er mensen alleen met een wachtwoord je blog kunnen lezen? Weet even niet of dat technisch gezien kan enzo (volgens mij wel bij elke post maar dat is ook weer zo wat).

    Ik herken je struggle wel hoor!

  11. Zo’n begrijpelijke struggle! Ik zou denk ik ook echt schrikken als een onbekende me op straat ineens zou herkennen, terwijl het uiteraard niet heel gek zou zijn. Je zou er ook nog voor kunnen kiezen om geen foto’s van mensen meer te plaatsen hier. En wat betreft die categorieën: het is jouw blog en jouw online plek. Volgens mij moet je je vrij voelen om gewoon te schrijven wat je wilt schrijven. Dat kan hier gewoon, zou ik zeggen. Alleen lost dat het probleem van de privacy nog niet op. Echt heel lastig. Een echt advies heb ik dan ook niet, maar ik hoop zeker dat je blijft schrijven en dat je voor jezelf een fijne weg hierin kunt vinden.

  12. Super mooie reacties zijn hier al op gekomen! Ik zou vooral zeggen: pak je tijd, kies wat voor jou goed voelt & als we je mogen blijven volgen, dan doen we dat met veel plezier! Of dat nu onder je eigen naam is, onder een andere naam, of we je aanstekelijke lach kunnen zien of dat het wat minder cutiepetoetie foto’s zijn van Dallas, dat is allemaal OK. Ik lees je graag omwille van je teksten (en je foto’s zijn sowieso ook altijd leuk hoor), maar ik begrijp dat het soms misschien heel “in the face” kan worden. Ik kreeg ooit de opmerking van een klant op het einde van een telefoongesprek voor het weekend “en nog goed bloggen eeee” en toen wist ik ook echt niet hoe ik dat moest plaatsen haha. Misschien daarmee dat het bij mij op zo’n laag pitje staat, omdat ik soms te veel nadenk over wie het ziet (en dat ik me soms afvraag of ik wil dat mensen die me persoonlijk kennen het allemaal kunnen zien). Dus ik versta je dilemma absoluut!

    En weet: mocht je opnieuw willen beginnen ergens privé & je vindt het ok dat ik je blijf lezen, stuur me dan zeker een linkje hihi!

  13. Ik blog anoniem en voel me daar het meest comfortabel bij. De kans dat ik lukraak op straat over mijn blog zal aangesproken worden is zo goed als onbestaande en dat vind ik wel fijn zo. Maar het is ook niet helemaal sluitend. Ik ben al ‘herkend’ geweest door een ex-collega die aan de inhoud van mijn blog meteen merkte dat ik het ben. 100% anoniem ben je nooit, denk ik, tenzij je jezelf heel erg limiteert qua inhoud. Geef het wat tijd, denk goed na over waar je je comfortabel bij voelt en wat dan het beste is voor je blog.

  14. Lekker doen waar je zelf zin in hebt! Het moet leuk blijven voor jou, want het is tenslotte jouw blog. Het is natuurlijk leuk dat wij het iedere week allemaal lezen (en ik hoop ook echt dat je door blijft bloggen!), maar uiteindelijk moet jij er blij mee zijn en je goed erbij voelen 🙂

    Heb je er wel eens aan gedacht om bepaalde posts een slotje te geven en alleen de mensen laten lezen waarvan je wil dat ze het zien? Of een hele aparte blog voor de wat intiemere dingen zou je ook nog kunnen aanmaken met een slotje. Dat heb ik ook geprobeerd en ik vond het uiteindelijk niks om het niet bij elkaar te hebben, want ik heb in mijn hoofd ruimte voor één blog plek, niet voor twee blijkbaar. Maar ja, kan misschien wel voor jou werken. Verder heb ik niet echt ideeën erover. Ik worstel er ook nogal mee!

    Ik vind het ook moeilijk en denk er ook vaak over na. We zijn tegenwoordig veel met privacy bezig (iedereen, door al die Facebook taferelen denk ik) en het is ook goed om erover na te denken vind ik. Ook zo’n gek idee dat ik al 5 jaar (of langer) blog en me daar vroeger niet zo druk om maakte… hoe onbezorgd was dat haha.

    Ben heel benieuwd wat je uiteindelijk gaat doen!

    1. Poeh ik blijf er maar over nadenken merk ik haha 😉 Misschien heb je de vraag al aan jezelf gesteld, maar wie weet kan het ook nog helpen: waarom blog je? Waarvoor doe je het?

      Ik merk dat ik het vooral doe als uitlaatklep en omdat het voor mij een soort creativiteit is. Omdat ik het leuk vind om elke week een dagboekje met foto’s bij te houden. En vooral ook – wat jij ook al schrijft – om later terug te kunnen kijken.

      Dan rest alleen nog de vraag: wat maakt het dat het online staat waar iedereen het kan zien? Is het ook goed voor je om het op een andere manier online te zetten waar alleen jij het ziet? Of alleen op je computer bijvoorbeeld? Welke dingen zou je dan gaan missen, als wij het niet meer kunnen zien? En welke punten wegen dan zwaarder voor je?

      Ik kom steeds bij hetzelfde uit; ik vind het té leuk om te doen. Het is na al die jaren echt een onderdeel van me geworden en ik zou het niet willen missen. Ik kom elke keer weer terug bij mijn blog, ook als ik een paar weken of maanden pauze heb gehad. Mijn middenweg is dus wel blijven bloggen, maar opletten wat ik blog. Ik wil me daarbij niet te zeer binden, want het werkt dus ook als uitlaatklep. Als ik teveel dingen niet op kan schrijven, dan is het nut ervan ook een beetje weg.

      Ik hoop dat je eruit komt! En als je een keer wil mailen erover, let me know 🙂

        1. Ohh misschien ook nog een idee (mijn god sorry voor alle spam haha!): wel al je foto overzichten blijven doen, maar ze na een week (of 2, 4…) op prive zetten zodat alleen jij ze nog kunt zien? Dan hebben je ‘trouwe fans’ ze dus wel gezien en gelezen en krijg je ook de reacties. Maar blijft het niet voor eeuwig nog terug te zoeken voor mensen?

          1. Ik vind het ook herkenbaar maar ik vind ook dat er al heel wat goede dingen zijn gezegd – die tips van Luus neem ik zeker mee. Ik denk dat iedereen je blog mooi vindt – ook de naam, wat zou het raar zijn mocht jij je niet meer ergens tussen mars en jupiter bevinden! – maar het is vooral wat je schrijft, en hoe, en wie je bent. Mijn blog is een rommel op vlak van categorieën, maar ja, choose your battles zeker?
            Ik post foto’s maar haal die er net zo goed weer af na een tijd. Ik ben vaak nonchalant maar denk ook: het zijn míjn foto’s van míjn leven, en dan nog? Misschien denken we er ook gewoon te veel over na, ik weet het niet.
            Zolang het maar leuk blijft hé, dat bloggen.

  15. Ik ben ooit ook al eens herkend op straat en echt aangesproken, terwijl mijn blog echt niet zo groot is. Dat was best raar. Ik maak redelijk openbaar wie ik ben en waar ik werk. Maar qua foto’s let ik er altijd op dat alleen ik er opsta en dat mijn straat ofzo niet fel in beeld komt. Ook inhoudelijk zorg ik er gewoon voor dat wat ik schrijf niemand kan schaden
    De meeste foto’s van mezelf heb ik ook al via andere wegen gedeeld dus daar ben ik best ok mee. Sowieso heb ik als online strateeg het moeilijk met het concept privacy. Als je het internet gebruikt is niks privé denk ik. Om die reden ga ik niet te geheimzinnig doen of anoniem bloggen. Mensen mogen gerust weten wie het meisje achter die schrijfsels zijn.

    En verder: you do you. Gewoon iets uitproberen denk ik en kijken wat werkt?

  16. Inderdaad lastig! Ik heb geen kant-en-klare oplossing voor je, maar omdat ik zelf met een soortgelijk probleem zit, wil ik wel even wat gedachtes met je delen. 🙂 Mijn eigen situatie → ik ben nu bezig met mijn zakelijke website, en dat roept vragen op als ‘ga ik mijn twee sites aan elkaar linken?’, ‘wil ik door met mijn persoonlijke blog als ik straks ook nog een andere website te onderhouden heb?’, ‘staan er dingen op Wendy Weet Waarom die mijn werk zouden kunnen schaden?’ en ‘Ik zou weleens over onderwerpen willen bloggen zoals (mijn) seksualiteit en spiritualiteit, maar hoe vind ik het dat mijn opa en oma dat vervolgens lezen, en de rest van mijn familie, en eventuele klanten, en betekent dat een derde anonieme blog, of neem ik de mogelijke reacties maar voor lief, of houd ik dat soort schrijfsels beter voor mezelf?’

    Mijn ideeën hierover:
    – Het uiterlijk van een blog, of de categorieën, daar zijn de lezers volgens mij niet zo aan gehecht. Ik pas het uiterlijk van mijn blog om de haverklap aan, en ik heb daar nog nooit vervelende reacties op gehad. Natuurlijk, je blog moet wel overzichtelijk en enigszins herkenbaar blijven (niet dat ze op mijn blog komen en dan denken “Huh, maar dit is de blog van Irene?!”), maar als het uiterlijk je niet meer aanstaat zou ik zeggen “gewoon aanpassen die hap!”. Dat doe ik ook.
    – Pas op met jezelf (nóg) meer werk op de hals halen. Twee blogs onderhouden klinkt misschien tof, maar zie je dat in de praktijk ook zitten? Ik heb zoals aangegeven genoeg ideeën voor drie verschillende blogs, maar in werkelijkheid vind ik het bijhouden van één blog soms al een crime. Dus voorlopig hou ik het wat bloggen betreft bij Wendy Weet Waarom. Met die andere ideeën kan ik altijd nog aan de slag als mijn bedrijfje eenmaal up & running is, of als ik gewoon wat meer tijd heb.
    – Volg je gevoel. Je lezers volgen jou wel, en als de “ontwikkelingen” hier een paar van ons niet aanstaan, dan is dat maar zo. Je bent hen niets verschuldigd. En er komen dan vast wel weer nieuwe lezers die zich wél kunnen vinden in je nieuwe stijl. Daarbij: 99% van de wijzigingen aan een website zijn in een mum van tijd terug te draaien, dus als je ergens over twijfelt, probeer het dan gewoon een tijdje. Het is geen schande om te experimenteren en eventueel iets terug te draaien. Dit is jouw leven, jouw hobby-project, dus jij staat aan het roer en alles ‘Tussen Mars en Jupiter’ mag gewoon zijn wat jij wilt dat het is. It’s playtime! 😉

  17. Lastig! Deze dilemma’s zijn voor mij wel herkenbaar, zeker omdat ik zelfstandige ben, dan liggen in Nederland je gegevens hoe dan ook op straat :s Anoniem zou ik waarschijnlijk meer delen over mijn gezin en mijn werk, me meer uitspreken. Nu noem ik iedereen op mijn blog bij hun voorletter en deel geen herkenbare foto’s. Het scheelt misschien dat ik totaal niet geïnteresseerd ben in fotografie en des te meer in tekst. Dagboekjes lees ik het liefst bij anderen, maar ik hoef er geen beeld bij. Ik zou je in ieder geval graag blijven volgen!

  18. Ik verwacht dus echt helemaal niks qua inhoud van je artikelen. Echt, als jij gewoon plezier hebt in wat je schrijft, dan geniet ik daar sowieso van mee. Ik snap heel goed dat je worstelt met privacy – daarom komt bij mij mijn vriend ook nooit in beeld en ben ik ook van plan om ook nooit foto’s van een eventueel kindje te delen. Misschien alle oude posts die wat te persoonlijk voelen achter een slotje zetten?

    1. Ja dit wilde ik ook nog eens een keer apart aanstippen, wat Audrey al gedaan heeft: ik verwacht ook niks van wat je schrijft of deelt. Ik vind alles wat je maakt leuk en lees/kijk het graag! Juist omdat ik door alles wat je deelt het gevoel krijg dat je een beetje ‘ken’. Maar of dat nu alleen tekst is of ook foto’s, dat maakt niks uit 🙂

  19. Oh zo herkenbaar! Ik schreef het onlangs ook op mijn blog, mijn kinderen zijn 4 en bijna 6 en hun gezichtje zal dus niet meer zoveel veranderen. Maar soms is een foto gewoon ook zo leuk. Ik maak nauwelijks foto’s van mezelf dus denk dat zij eerder herkend zullen worden dan ik haha. En dat kan niet de bedoeling zijn. Soms wil ik ook schrijven over dingen die ik eigenlijk niet openbaar wil maken, maar tegelijk is het delen en herkenbaarheid bij anderen ook zó leerrijk.. dilemma’s dilemma’s. Ik plan dus zeker ook nog veranderingen dit jaar.

    1. Ik snap je bezorgdheden! Zeker geen makkelijke beslissing dit, ik hoop dat je wat gehad hebt aan onze privé gesprekken 🙂

      Veel succes ermee alvast, ik zal u blijven volgen alleszins dus weet dat ik u als lezer sowieso nie ga loslaten 😀