In therapie. Of toch nie?

Na mijn bevalling vorig jaar was het duidelijk dat ik wat extra hulp en begeleiding nodig had om die traumatiserende gebeurtenis te boven te komen. Ik nam opnieuw contact op met mijn psycholoog om de ervaring te verwerken en ondanks dat er meteen een soort van last van mijn schouders viel, was het toch niet evident om ermee door te gaan.

Ik las laatst in de Flow een stukje van Margot Van Schayk over grote levensveranderingen zoals bijvoorbeeld een sterfgeval of een relatiebreuk. Ze schreef dat je het allerbeste naar de bodem van je put gaat, tot waar je echt niet meer dieper kan en dat je van daar pas aan je herstel kan beginnen. Sindsdien zit dat in mijn hoofd.

Het lastige is dat ik weet dat ik erdoor moet, dat ik naar die put moet, alles voelen en blootleggen en dat ik daarna verder kan om het te verwerken. Blijkbaar ben ik nog niet zover dat ik het ook effectief kan of er de moed voor heb. Na mijn eerste paar gesprekken moest ik een paar afspraken verzetten (ziek, trouw) en sindsdien ben ik niet meer geweest. Dat ik mijn hele bevallingsverhaal tot in de details moet uitschrijven heeft daar zeker iets mee te maken. Ik zoek nu smoesjes. ‘Ik wil eerst starten op mijn nieuw werk. De baby is bijna 1 jaar en ik wil zijn verjaardagsfeestje voorbereiden. Ik wil wat rust.’

Ik deed al een eerste poging om het toch eens op papier te krijgen maar tijdens ons laatste gesprek bleek dat ik heel erg veel dingen vergeten was en waar ik later pas aan dacht. Terwijl ik zo mijn verhaal aan het opschrijven was, voelde ik me echt lichamelijk ziek. Ik kreeg buikpijn, werd misselijk, mijn hoofd deed raar. Normaal blijkbaar. Het is een soort van muscle memory. Ooit schreef ik het in een blogpost maar dat waren gewoon de grote lijnen. Ik moet het dus nog eens opnieuw doen. Het zou het aller moeilijkste deel zijn van mijn traject.

Ik ben dus in therapie. Of toch niet? Ik ‘durf’ gewoon niet meer gaan omdat ik er niet doorheen wil. Het is nodig. Ik weet het. En ik wil het ook wel. Het is niet dat ik er in mijn dagelijks leven nog veel last van heb. Ik droom er niet meer over, ik lig er niet meer constant aan te denken. Dat zorgt er dan ook voor dat ik ergens denk dat het nu eventjes niet nodig is en dat ik het wel kan uitstellen tot ik misschien ooit mogelijks misschien nog een kindje wil. Het gaat nog niet. Ik vind het lastig om het toe te geven. Het voelt alsof ik het niet aan kan of niet de ballen heb om het aan te pakken en dat is misschien ook wel zo. Het moet maar even.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

13 thoughts on “In therapie. Of toch nie?

  1. Het opschrijven van een traumatische gebeurtenis kan inderdaad heel erg helpen. Ik heb meteen na mama haar dood alles genoteerd van de laatste dagen omdat ik bang was dat ik het zou vergeten…. luguber he? Anderzijds zijn we nu een half jaar later is dat nochtans zeer vergeetachtige geheugen van mij precies nog niet veel vergeten en duiken er nog regelmatig flarden van details op. Teken dat het nog niet verwerkt is me dunkt. Maar een trauma verwerken, dat is ook niet op één-twee-drie gebeurd. Ik wens je veel succes, en hopelijk vind je de kracht om het op een dag neer te schrijven. Al is het in stukjes en beetjes. Het moet ook niet in ene keer he. En ook niet nu. Neem je tijd.

  2. Ik ben eerder deze week ontzettend beginnen huilen. Dat doe ik zelden en ik kan het aantal keren dat ik de laatste jaren echt ongecontroleerd heb gehuild (yep het volledige ugly crying assortiment waarbij je neus begint te lopen en je ademhaling helemaal ontregeld geraakt) dan ook op één hand tellen. Wel was het telkens door dezelfde reden. Die onvervulde kinderwens. Uiteraard is die er altijd maar blijkbaar wordt die af en toe plots getriggerd en komt dat verdriet er dan vollen bak uit. Dus toen begon ik me af te vragen of ik dat verdriet niet teveel aan het onderdrukken ben maar anderzijds heb ik ook totaal geen zin om er urenlang over te gaan praten met iemand. Dus tja …

  3. Ik snap ook wel dat het moeilijk is om te zoeken of dat je nu moet doorzetten of dat het gewoon ook even niet nodig is. Ik denk dat in goede therapie open communicatie nog altijd één van de belangrijkste dingen is en dat net die vraag iets voor therapie is, nee? :p haha ik ben maar aan ‘t denken. Als je er niet klaar voor bent, dan is dat zo. Zo’n dingen kunnen later ook altijd nog – de psycholoog kan ook altijd meenemen dat dat verhaal er is maar hoeft er op dit moment nog niets mee doen. Dan is het misschien al even ‘weg’.

  4. Allereerst: een hele dikke knuffel voor jou. het is heel herkenbaar wat je schrijft. Het heeft bij mij meer dan een jaar moeten duren voordat ik zover was om écht in therapie te gaan. Maar dat heeft dus wel bijna anderhalf jaar geduurd. de psycholoog vroeg mij ook waarom het zo lang duurde voordat ik die stap nam. Sja, dat is iets wat je zelf voelt. Op een gegeven moment bereik je dat punt, waarop je wéét dat je het moet doen en gaat doorzetten. Het komt vanzelf en dan gaat het je helpen! Xxxx

  5. Och een knuffel voor jou hoor. Lijkt me zo lastig. Dat je wilt maar gewoonweg niet durft. Dat kan ik me zeker voorstellen (heb in mijn nabijheid ook iemand die hiermee worstelt, en toch is gegaan…) Het heeft tijd nodig zeggen ze dan… Een loze uitspraak maar doe vooral wat voor jezelf goed voelt. Wil je het wel doen? Doe het dan. Zo niet (door wel excuus dan ook) wacht er dan nog even mee of zet kleine stapjes in de goede richting. Dat is al heel wat <3

  6. Ik snap je en vind ergens ook wel dat je je klaar moet voelen om die stap te zetten. Oké, het is nodig en oké, je zou er op lange termijn deugd van hebben, maar dat wil niet zeggen dat je je er klaar voelt. En ik vind dat best wel een belangrijke nuance. Ik heb ook best een zwaar jaar meegemaakt en voel al van april dat ik echt eens zou moeten gaan. Het is pas nu dat ik me er klaar voor voel en heb 2 weken geleden dan ook contact opgenomen met een therapeut. Ik vond die mindset wel belangrijk om er (eventueel met een bang hartje) wel klaar voor te zijn. Anders voelt dat misschien ook wel als het zoveelste op je bord, en uiteindelijk heb je er zelf de controle over. Zeker als je normaal functioneert.

  7. Wat ik geleerd heb van moeilijke dingen en het doorleven ervan is dAt jij zelf en je lichaam vaak heel goed weten of het de tijd is om eraan te werken. Bij mij is het in ieder geval zo dat mijn lijf me laat weten als ik ergens aan moet werken, dan komt er duidelijk een soort blokkade. En ik denk ook dat iets verwerken (of een plekje geven) het makkelijkst gaat als je daar ook helemaal klaar voor bent. Als ik het zo lees is het nu misschien de tijd nog niet voor je? Ook niet gek hoor, ik zou er nu ook niet nog zoiets bij willen hebben. De dagen met (nieuw) werk, een baby en alle andere dingen zijn al druk genoeg. Wel heel fijn dat je er nu niet echt ‘last’ van hebt. Dan komt de tijd nog wel als het echt nodig is en is het ok voor nu? Wel goed dat je er in ieder geval mee aan de slag bent gegaan en nu weet dat het even geen prio is.

  8. heel veel hartjes voor jou <3 In je eigen tempo kom je er ook wel, misschien kan je dit met je psycholoog bespreken (kan ook via e-mail), dat je het lastig en eng vind om verder te gaan.

  9. Veel respect voor je dat je er zo over schrijft! Ik herken je struggle hoor in mijn therapie. Tot de bodem gaan is vreselijk, in therapie wordt altijd die zwarte doos zichtbaarder terwijl ge daar liefst zo ver mogelijk vanaf blijft. Want ge weet (soms ook onbewust) wat voor pijn die zwarte doos inhoudt. Logisch inderdaad dat je die vluchtreacties ervaart. Daar is niets mis mee ook he, dat is normaal, je normale lichamelijke reactie.

    Maar echt waar, sowieso ben ik ervan overtuigd dat ge die moed in u hebt zitten. In therapie leert ge ook om uw moed beter te omarmen. En ik lees hier al langer, ik heb gezien dat ge dat echt wel in u hebt. Ge leert het wel, ge komt er wel, laat het maar gebeuren en ge gaat er echt geraken. Ge gaat echt op een plaats komen waar ge u bevrijd zult voelen. Ik gun het u, en ge verdient dat ook!

  10. Ik denk niet dat je “niet de ballen hebt” om dit aan te pakken. Zoals iemand hierboven al zegt: het is een jaar geweest met veel veranderingen, en er is niet het dringende gevoel er nu direct iets aan te moeten doen, dus laat het maar even rusten. Je voelt het wel als het moment daar is om het aan te pakken. Alles op z’n tijd.

  11. Als je er weinig last van hebt en de nood niet hoog genoeg is om nu aan die ellendige afdaling te beginnen, dan heeft het (volgens mij) geen haast. En het is niet meer dan logisch dat je – in een jaar waarin er toch al veel verandert is (een kind, getrouwd, een nieuwe baan) – even niet de ballen hebt voor / geen zin hebt in nóg een ingrijpende “happening”. Pauzes zijn soms nodig. En misschien vind je over een tijdje wél de kracht en motivatie om dat trauma te verwerken. (Vlak nadat ik voor mezelf was begonnen, kwam mijn angst in volle vaart terug. Ik heb het lang gedeisd kunnen houden, maar zodra ik dacht “yesss, ik heb het geflikt!” en die rush was uitgewerkt… Bam! Heel frustrerend, maar tegelijkertijd, het is wat het is, en we komen er wel.)