Ik duw even de pauzeknop in.

Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed hoe ik aan deze post moet beginnen. Al een aantal weken gaf ik aan dat het dan weer goed en dan weer slecht ging. Ik zal al beginnen met zeggen; het gaat echt niet goed met mij eigenlijk. Het gaat al een aantal maanden niet goed maar ik had het nooit écht door. Ik vind het moeilijk om onder woorden te brengen hoe ik me voel en wat ik allemaal voel.

Ik heb het gevoel alsof ik in een bubbel leef. Alsof mijn leven voorbij gaat en ik blijf staan. Alsof ik altijd achterop hink. De emoties die ik voel lijken me nep. Ik doe wel blij en vrolijk en happy maar ik ben het niet. Mijn hoofd draait overuren en alles werkt op mijn zenuwen.

Het lijkt alsof er twee delen van mij zijn. Het eerste deel zorgt ervoor dat ik alles op automatische piloot doe: opstaan, douchen, tanden poetsen, kleren aandoen, naar mijn werk gaan, lachen, onnozel doen, afspreken met mijn vriendinnen, naar familie gaan, … Het tweede deel wil alleen maar in bed blijven liggen of wil voor altijd onder de douche blijven staan. Ik moet mezelf echt motiveren om die dingen te doen en het is zo vermoeiend. De dingen waar je normaal niet over nadenkt, daar doet mijn hoofd moeilijk over.

Ik ging maandag langs bij de dokter. Ze schreef op mijn ziektebriefje: depressieve toestand.

Wat?!

Ik heb het er lastig mee en tegelijkertijd komt het ook niet als een verrassing. Er zijn maar weinig dingen die me nog echt enthousiast krijgen. Zelfs mijn blogkind niet. Waar ik vroeger niet kon wachten om eindelijk mijn vingers terug over mijn toetsenbord te laten glijden, weet ik nu niet wat ik in godsnaam nog bij te dragen heb.

Alles voelt als een grote opgave. Alsof het me bakken energie kost en ik er niets voor terug krijg. Ik word soms bang van de dingen die ik denk als het echt moeilijk gaat. Niet dat ik ernaar zou handelen, maar dat het in mijn hoofd zit is al eng genoeg. Het besef dat het echt niet goed gaat deed me bijna twee dagen aan een stuk door huilen.

Ik heb alles om gelukkig te zijn, om blij te zijn en mijn pollekes te kussen. Ik ben me daar heel bewust van. Maar op dit moment is het moeilijk. Het voelt ook alsof ik iedereen aan het bedotten ben. Alsof ik geen recht heb om me zo te voelen. Ik weet soms niet wat nu echt is en wat niet en ik heb geen idee wat aan de oorzaak ligt of hoe ik het kan oplossen.

Ik ben zo moe. Maar echt, zo moe. Lichamelijk is alles oké maar mentaal niet en het put me uit. Ik kan het niet meer zo goed aan en het duurde een eeuwigheid voor ik het zelf in zag.

Ik duw bij deze eventjes de pauzeknop in. Ik neem wat tijd voor mezelf. Ik hoop dat jullie dat snappen en dat jullie er nog zullen zijn als ik eindelijk terug de energie heb om er zelf ook weer te zijn.

Tot die tijd: merci voor alles.

Erin Hanson

38 Reacties

  1. 7 december 2019 / 12:42

    Oh Irene, ik hoop echt dat het indrukken van die pauzeknop wonderen kan verrichten. Dat dubbele gevoel is zo vermoeiend hé. Hopelijk kan dat stapje terug ervoor zorgen dat je tot rust kan komen en opnieuw het gevoel krijgt dat je in het nu leeft. Het gaat misschien stom klinken maar knuffels helpen bij mij echt. Dat is één van de weinige momenten waarop ik niet bezig ben met wat nog moet gebeuren, wat ik liever niet wil voelen of waar ik me ongelukkig om voel. Zo’n knuffel voelt echt aan als een Expecto Patronum-moment waarbij alle rest verbannen wordt. Dus ik stuur je bij deze alvast een dikke digitale knuffel toe.
    zwartraafje schreef laatst over Harry Potter Bullet Journal #12My Profile

  2. 28 november 2019 / 10:46

    Ik kom voor het eerst op je blog nu, maar wat super mooi beschreven en ik kan me voorstellen dat je je zo voelt. Vooral niet schuldig voelen en toegeven aan jezelf dat deze gevoelens er mogen zijn!
    Suzanne schreef laatst over Dit gaan we aankomend decennia dragenMy Profile

  3. 23 november 2019 / 14:56

    Wat naar zeg. Veel sterkte gewenst – ik hoop dat je je snel weer beter voelt. Maar neem je tijd, laat je niet opjagen 🙂
    Lisa schreef laatst over omgekeerde nostalgieMy Profile

  4. Silke
    22 november 2019 / 14:34

    Aah Irene, ik vind het het heel vervelend voor je dat je je zo voelt! :(:( Ik wens je alle goeds en weet zeker dat het met de tijd beter wordt, neem die tijd, dikke knuffel <3 <3

  5. 21 november 2019 / 13:20

    Feel ya. Big time. Hier is het woord depressie ook al gevallen.
    Ik kan dus niks anders zeggen dan dat ik je volledig begrijp, hoop dat je snel je weg terug vindt en je een kei dikke knuffel sturen. Want soms is dat het enige dat helpt… :*
    Anneke schreef laatst over #noberlinlegendMy Profile

  6. Mirthe
    21 november 2019 / 00:05

    Ik lees al jaren (meestal in stilte) mee maar ik wil je wel heel veel sterkte en alle goeds wensen. Wat dapper dat je hulp hebt gezocht, ik hoop dat dit het begin is van betere tijden, het is je zo gegund ! <3

  7. 20 november 2019 / 21:04

    Ah, Irene toch. Verdrietig om te lezen. Ik wil eerst al even zeggen dat je niemand bedot, ook al snap ik je gevoel wel. Je voelt hoe je je voelt. Je bedot alleen jezelf als je je gevoel niet herkent en toelaat. Ik vind dat psychiater Dirk De Wachter altijd veel waarheid vertelt in zijn lezingen met “de kunst van het ongelukkig zijn”. Er staat veel op YouTube, ik noteerde dit bijvoorbeeld al: “mensen zijn mens door ons verhaal-zijn. Omdat wij over ons vertellen.” Allez, ’t is bijna poëtisch, maar hij vindt dus dat we meer verbinding moeten zoeken bij elkaar. Dus da’s misschien mijn raad aan jou: kruip niet weg in die bubbel en in die depressieve toestand, hoe verleidelijk ze misschien ook lijkt. Je hoeft daarom niet altijd ellenlange gesprekken te voeren, gewoon een wandeling met de hondjes kan al keiveel deugd doen (endorfines enzo, kendet). Ik ga dus wel akkoord met de reactie van Johanna hierboven – gewoon kleine dingen blijven doen die je inspireren. Ik zal dan alleszins blij zijn als ik kan lezen dat je terug bent, zelfs als je nog niet helemaal de oude bent ofzo. Je kan nu alleszins denken: ik heb misschien een depressieve toestand, maar ik heb tenminste wél een megacoole tattoo. Haha. Beetje flauw misschien. Knuffel!

  8. Linde
    20 november 2019 / 18:31

    Túúrlijk begrijpen we dat (als ik voor iedereen mag spreken). Veel moed in je zoektocht. Liefs!

  9. 20 november 2019 / 17:07

    Hey Irene

    Ik kan me heel goed voorstellen dat de stempel depressief hard aankomt.
    Focus even op alles waar je wel nog plezier uit haalt!
    Pik elk straaltje zon mee dat je kan want dat kan een mens zo deugd doen en plan een boswandeling of twee in.
    Neem vooral je tijd en overhaast niets. Je goed in je vel voelen in zo belangrijk!
    Lien schreef laatst over SoktoberMy Profile

  10. Kaylin
    20 november 2019 / 16:38

    Neem alle tijd die je nodig hebt, Irene. Gelijk wanneer je terug komt, zal ik met alle plezier terug je schrijfsels lezen. Maar enkel wanneer jij er terug klaar voor bent.
    Dikke knuffel en veel moed gewenst <3

  11. 20 november 2019 / 13:59

    Neem je tijd! Het internet loopt niet weg. Zorg eerst voor jezelf, het blogkind kan later opgepikt worden.
    Kris10 schreef laatst over TaalentjeMy Profile

  12. 20 november 2019 / 13:23

    Neem alle tijd die je nodig hebt om met jezelf in het reine te komen. Je klachten klinken echt niet goed, hopelijk ben je goed omringd en ben je ook lief voor jezelf, zodat je hieruit kan komen. Top dat je zo eerlijk bent!

  13. Karlijn
    20 november 2019 / 12:58

    Neem alle tijd die je nodig hebt, vraag hulp, accepteer hulp en wees lief voor jezelf. X

  14. 20 november 2019 / 11:17

    Ireneke, ik heb je hele blogpost gelezen van de eerste letter tot de laatste. Ik vind het echt zo erg voor je en ik kan echt niet stoppen met denken aan je. Voor mij ben je een voorbeeld, je zei ooit dat je me een beetje zag als een klein zusje dat je ziet groeien. Soms voelt het omgekeerd ook zo. Focus je op jezelf en je mentale gezondheid, al de rest kan nu wachten. Want je hebt maar een mentale gezondheid en eens je die beschadigt draag je er de rest van je leven de schade van. En ik kan het helaas weten. Dat stukje over pollekes kussen is heel herkenbaar. Voor mij voelt het ook soms zo, alsof ik een drama maak van dingen die geen drama mogen zijn omdat ik het zo goed heb. Maar ik heb geleerd dat als je je slecht voelt of slecht in je vel zit, je daar alle recht toe hebt. Ja, er zijn mensen die het erger hebben. Maar dat betekent niet dat je je daar niet rot over mag voelen. It’s okay not to be okay. Dat je blog op pauze vliegt had ik wel verwacht en ook daar heb je alle recht toe. Je hebt mijn volle begrip en mijn virtuele deur staat altijd open. De echten ook, maar tis een beetje te ver vrees ik. En het moment dat je weer beslist om op je blog te komen, dan ga ik je met open armen ontvangen. Ik wacht dus geduldig en je raakt mij als volger zeker niet kwijt. Dikke knuffels! ♥

  15. 20 november 2019 / 08:54

    Oh lieve Irene, wat ontzettend naar dat je je zo voelt.. Ik wens je heel heel heel veel sterkte, liefde, zonnestralen, warmte en nog veel meer fijns <3 <3 <3

  16. 20 november 2019 / 08:30

    Ah wat rot om te horen dat het niet goed met je gaat! Goed dat je op tijd aan de bel trekt en wat minder hooi op je vork neemt. Neem de tijd en pas goed op jezelf! Je weet vaak zelf het beste wat voor jou goed is, dus luister naar je gevoel en ren jezelf zeker niet voorbij. Knuffels!
    Romy schreef laatst over Pipdate #2 | Pippa woont een half jaar bij mijMy Profile

  17. 20 november 2019 / 08:17

    Lieve, lieve, lieve Irene. Wat stom dat je je zo voelt momenteel 🙁 Neem alle tijd die je nodig hebt, voel je er niet schuldig om, en focus je vooral op jezelf. Ik weet niet goed wat ik nog kan zeggen, maar weet dat als je zin hebt om met een ‘buitenstaander’ te praten over vanalles en nog wat, ik je heel graag mijn luisterend oor of schouder bied. Veel liefs! Hou je goed <3

  18. 20 november 2019 / 08:05

    Wat rot dat je je zo ellendig voelt…
    Maar de gevoelens zijn er en pas als je ze erkent, kan je er iets aan doen. En niet schamen omdat er zogezegd geen reden kan zijn ervoor…
    Hopelijk kan je je met de nodige hulp (welke dat ook mag zijn) en tijd weer een beetje beter voelen… Wil je uiteraard heel veel sterkte wensen.

    (ps: wellicht is het gebeurd, maar hebben ze bij de dokter ook een bloedtest gedaan? En ook even je schildklierwaarden nagekeken?)
    Geke schreef laatst over Day Zero Project #12 – 20. Midweek Limburg in bungalowparkMy Profile

  19. 20 november 2019 / 07:45

    “Ik heb alles om gelukkig te zijn, om blij te zijn en mijn pollekes te kussen”
    Depressie werkt zo niet hè, depressie houdt daar allemaal geen rekening mee. En natuurlijk zijn die schuldgevoelens voor jouw depressie een héérlijk zacht kussentje om op te gaan liggen.

    Irene, een dikke virtuele knuffel vanuit het Gentse. Ik hoop dat er snel beterschap in zicht is. Ik zal er alvast nog zijn als je terugkeert.
    Anne schreef laatst over 30-week Song Challenge – 11 – I Just Can’t Get EnoughMy Profile

  20. Jessica
    20 november 2019 / 07:44

    Neem alle tijd die je nodig hebt! Het zal niet makkelijk worden, maar het feit dat je nu weet wat er met je aan de hand is, wil zeggen dat je er aan kan gaan werken. Hopelijk vind je de rust in je hoofd die je nodig hebt.

  21. 20 november 2019 / 07:22

    Sterkte meid! Ik hoop dat je snel weer een beetje kunt genieten van (de kleine) dingen.

  22. 20 november 2019 / 06:44

    O, Irene, dikke knuffel! Neem de tijd, zorg vooral heel goed voor jezelf en laat goed voor jezelf zorgen. En dan hoop ik dat je snel weer de zin vindt om (ook) andere dingen te doen. Niet voor ons als lezers, maar vooral voor jezelf. Liefs!
    Naomi schreef laatst over Doet ze het of doet ze het niet?My Profile

  23. Johanna
    20 november 2019 / 06:22

    Oei, ik schrik hier van! Probeer ook eens vitamine D bij te nemen , baadt het niet dan schaadt het ook niet (eventueel in overleg met je huisarts) want invloed van licht kan ook cofactor zijn in hoe je je mentaal voelt. (Waarmee ik niet wil zeggen dat het al je problemen zal oplossen, maar alle kleine beetjes kunnen helpen). En vecht tegen je gevoel om je te laten gaan. Ga buiten met de hondjes bvb. En depressieve toestand is geen depressie, verzet je ertegen! Je was bezig met jezelf te ontwikkelen had ik het idee, met je tattoeage en je plannen voor je haar. Zet dit door! Investeer in een levensstijl die je vindt dat ze nu bij je past, en deel dit met ons (dit laatste zeg ik opdat ik vind dat je bezig moet blijven met inspirerende dingen) Oke en ook een beetje omdat ik heel graag iets van je hand lees 🙂
    Niet in de bubbel wegkruipen, Irene. Niet naar psychologen lopen met alleen de verwachtingen dat een ander het kan oplossen, een ander kan je helpen, steunen en motiveren, maar het niet oplossen. (En amaai ik ga zoveel commenteer krijgen wss met wat ik nu allemaal vertel ma zere fucks given ze, ik zeg wa ik peis da u kan helpen. Nem.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.