Iets over (mijn) angsten.

Eind vorig jaar las ik het boek Asem van Leen Dendievel uit. Het is een heel fijn boek over angsten en paniek en nadat ik het had gelezen besloot ik dat ik zelf ook iets wou schrijven over mijn angsten maar – nu komt ie hoor – ik durfde niet. Nu we bijna een jaar verder zijn, ga ik toch de uitdaging aan.

Allereerst: ik vind dit eigenlijk best moeilijk. Ik ben altijd heel open en schrijf zonder schroom over mijn okselhaar of die keer dat ik mijn menstruatiecup niet meer uit mijn lijf kreeg, maar over mijn angsten schrijven, ja dat is toch next level ofzo. Ik weet ook niet goed hoe ik het moet aanpakken dus ik ga maar gewoon schrijven en ik zie wel hoe het gaat en of ik het publiceer. Als je dit dus leest, is het me gelukt! 😉

Ik moet zeggen dat ik de laatste jaren minder bang ben. Dat heeft maar één reden (of misschien wel een paar maar deze is de allerbelangrijkste): ik voel me helemaal oké met wie ik ben. De angst die bij mij het meest aanwezig is draait namelijk vooral om het hele idee dat ik denk dat mensen me een idioot mens vinden. Veel van mijn angst’klachten’ komen voort uit sociale situaties of het vooruitzicht daarvan. Maar daarnaast zijn er ook nog andere dingen waar ik bang voor ben.

Dingen waar ik bang voor ben:

+ Als ik in mijn eentje ergens heen moet waar al veel mensen aanwezig zijn. Bijvoorbeeld: ik moet een plekje zoeken in een overvolle trein, ik moet in de Panos een bestelling plaatsen terwijl er achter mij heel veel mensen wachten, ik moet in een pashokje gaan waar veel mensen buiten staan te wachten, ik moet naar een feest en kom als laatste toe, …
Dat is dus ook één van de redenen waarom ik altijd altijd altijd te vroeg ergens wil zijn. Ik ben nog liever een uur te vroeg dan dat ik twee minuten te laat ben en iedereen er al is.
+ Als ik voor een groep moet spreken.
+ Als ik nieuwe mensen ontmoet. Ik vind dat super fijn en verschrikkelijk tegelijkertijd.
+ Als ik met mensen die ik wel ken in een nieuwe situatie terecht ga komen. Bijvoorbeeld met collega’s naar een feest gaan.
+ Als ik met (een) vriendin(nen) heb afgesproken en ik weet dat er andere mensen bij zijn die ik niet ken.
+ Als de postbode een pakketje bij de buren heeft geleverd en ik dat moet ophalen.
+ Dat ik op de bus / trein / in een ruimte stap en iedereen naar me kijkt en denkt van me dat ik belachelijk / lelijk / stom / irritant ben.
+ Als alle aandacht op mij gericht is. Zelfs bij mensen waarbij ik me heel erg op mijn gemak voel. Ik kan me dan ineens super bewust zijn van mezelf en een rood hoofd krijgen waardoor ik me nog ongemakkelijker voel omdat ik een rood hoofd heb en die ander dat sowieso opmerkt.
+ Ik zie altijd meteen 6553696354 rampscenario’s voorbij komen. Bijvoorbeeld als we op de autosnelweg rijden, zie ik overal om me heen ongelukken gebeuren. Nochtans rijd ik wel graag met de auto en ben ik op zich ook niet bang om in de auto te zitten (gelukkig) maar mijn gedachten gaan er dus wel altijd naartoe.
+ Ik ben bang dat iemand mijn tas zal stelen en er niemand is om me te helpen. Of dat ik, als ik in het donker naar huis wandel, aangevallen wordt.
+ Ik ben bang in grote massa’s en in afgesloten ruimtes. Grote massa’s in afgesloten ruimtes zijn dan ook nog honderdmiljoenmiljard keer erger.
+ Ik ben bang in het donker. Het idee dat er dan iemand achter me kan staan zonder dat ik het zie, brr.
+ Ik ben bang om geen adem mee te krijgen. Vooral mijn verdrinkingsangst is wel echt aanwezig. Als ik nog maar iets lees over stikken / verdrinken of op televisie zoiets zie, krijg ik het benauwd.
+ Het vooruitzicht van te moeten smaltalken of in een awkward situatie terecht te komen waarbij niemand goed weet wat zeggen.

Waar de meeste van mijn angsten vandaan komen, kan ik nog ergens begrijpen. Bang zijn in een afgesloten ruimte vind ik niet heel gek, ik wil gewoon op elk moment weg kunnen. Bang zijn dat ik word aangevallen snap ik ook, kijk maar naar het nieuws. Maar soms zijn ze ook ronduit absurd. Zo was ik in het verleden heel vaak bang dat ik de weg naar mijn huis of een andere plek waar ik vaak kom niet meer zou terugvinden. Waar dat dan precies vandaan komt? Geen idee. Ik kan dus wel concluderen dat ik vooral bang ben voor andere mensen die bepaalde dingen van me denken of dat ik in de aandacht loop. Ik heb vroeger bijna nooit het gevoel gehad dat mensen mij echt leuk vonden. Als mensen met me omgingen of vriendelijk deden, dacht ik altijd dat ze maar alsof deden om dan achteraf allemaal om me te lachen.

Doordat ik me nu veel zelfzekerder voel, kan ik gelukkig veel van die angsten wel controleren. De gedachten schieten nog door mijn hoofd, maar ik doe er niet per se iets mee of ik buig ze om of ik bedenk redenen waarom ik niet bang moet zijn. Tot een tijdje terug, was ik er echter niet zo goed in en kreeg ik regelmatig last van paniekaanvallen met hyperventilatie en “appelflauwtes” tot gevolg. Ik kan al weken op voorhand zenuwachtig zijn om iets dat er zit aan te komen terwijl het dan op het moment zelf natuurlijk keigoed meevalt. Of ik durf in de trein mijn koek niet op te eten omdat mensen dan naar me kijken. Of ik durf me in een ruimte vol mensen of bijvoorbeeld in de bus amper bewegen.

En geloof me, een paniekaanval is geen pretje. Je voelt vanalles gebeuren in je lichaam eigenlijk nog voor je hoofd goed en wel beseft dat het een paniekaanval is. Maar doordat er op zo’n moment vanalles in mijn lijf gebeurt (duizelig, misselijk, tintelende vingers of lippen, bibberen, benauwd zijn), raak ik ook in de stress dat er écht iets niet goed gaat in mijn lichaam en maak ik het alleen maar erger. Dan ben ik bijvoorbeeld bang dat ik effectief ga flauwvallen en versterk ik mijn paniek alleen maar.

Het helpt me ook niet dat ik snel overprikkeld ben. Net voor de zomervakantie in een hete bus vol studenten stappen is horror. De warmte, het feit dat ik negen op tien niet kan zitten, al die jongeren bij elkaar, het gangpad dat versperd is, het luide gepraat en gelach. Ik krijg er spontaan spaghettibenen van.

In het boek van Leen vond ik eigenlijk heel veel erkenning en het is mede dankzij dat boek dat ik sneller mijn lichamelijke signalen kan oppikken en zo een paniekaanval kan afwenden. En daarnaast vind ik het zelf belangrijk om me zo goed mogelijk voor te bereiden. Ik heb altijd water en eten bij, iets extra’s om aan te doen voor als ik het koud krijg, maar ook een extra laagje dat ik kan uittrekken als ik het te warm krijg. Ik heb mijn oortjes met noice cancelling zodat ik er voor kan zorgen dat ik in mijn eigen bubbel zit in plaats van een rumoerige trein of bus en ik probeer wat vaker mijn schouders op te halen en fuck it te zeggen.

Photo by David Moum on Unsplash

40 Reacties

  1. 12 oktober 2019 / 11:10

    Wat goed dat het online is gekomen! Ik herken veel van je angsten, alleen heb ik nog nooit een paniekaanval gehad. Wel al een keer flauwgevallen, maar ook dat is gelukkig lang geleden. Weet dus dat je niet alleen bent <3
    Leen schreef laatst over Over een verkoudheid en andere rode vlaggetjesMy Profile

  2. Mirthe
    30 september 2019 / 19:59

    Wat een mooi en dapper stuk! En fijn dat je al zo ver bent in het overwinnen van je angsten. Ik vind het ook enigzins geruststellend om te lezen (ook in de reacties) dar zo veel mensen hier mee worstelen. Zelf vind ik een aantal van deze dingen (voor groepen staan, in de spotlight staan, negatieve kritiek) ook heel lastig en ik voel me dan echt een sukkel dat ik daar zo mee zit. Ik doe nu coschappen voor mijn studie geneeskunde en daarvoor moet je iedere week nieuwe mensen ontmoeten, je voorstellen aan een hele groep artsen en de weg weer vinden, 2x per, week een beoordeling doen, 1/2x per maand presenteren etc etc en ik krijg echt een knoop in mijn maag soms al als ik er in het weekend of de avond vooraf aan denk. Ik voel me dan zo stom dat dat mij zo lastig afgaat en dat mensen me zien stotteren etc terwijl alle andere studenten het moeiteloos lijken te doen, dat ik me bijna afvraag of het beroep uberhaupt voor me is weggelegd qua stress levels… Ik ga dit boek ook opzoeken!

  3. 24 september 2019 / 19:18

    Ik had dit artikel gemist, maar ben blij dat ik ‘m alsnog gevonden hebt. Wat ben je toch stoer met de onderwerpen waar je over schrijft! Ik probeer ook open te zijn, maar dit soort onderwerpen (waar ik toch echt een heleboel over zou kunnen schrijven) mijd ik. Ik voel me daar (nog) niet goed bij, maar wie weet ooit! Veel van je punten zijn voor mij ook echt heel herkenbaar.
    Sanne schreef laatst over Haal meer uit je leven door de magie van de eerste keerMy Profile

    • Irene
      Auteur
      25 september 2019 / 15:19

      Wat een lieve reactie Sanne, merci! 🙂 Ik vind het makkelijker om er hier over te schrijven dan om het luidop uit te spreken, hihi.
      Ik snap wel dat je je er (nog) niet goed bij voelt hoor, je stelt je toch wel kwetsbaar op hé. Ik vind zo’n dingen aankaarten ook best wel eng maar langs de andere kant heb ik er dan ook weer niet zo veel moeite mee.

    • Irene
      Auteur
      25 september 2019 / 15:17

      Haha, ik ben ook fan hoor! Heb een goeie gevonden nu en die raak ik niet meer kwijt 😉

  4. 23 september 2019 / 23:52

    Een aantal van je angsten herken ik wel. Heel mooi dat je hier open over schrijft en vooral ook heel mooi dat je vooruitgang merkt, juist doordat je oké bent met jezelf. Ik herken wel angsten voor grote vreemde groepen. Ik vind dat ook nog altijd spannend en kan me dan ook echt druk maken of mensen me niet raar zullen vinden. Gelukkig wordt dat wel steeds iets minder. Maar zo heftig als hoe jij angsten hebt en hebt gehad, heb k het gelukkig niet. Ik kan me voorstellen dat dat erg heftig moet zijn, zeker een paniekaanval.
    Romy schreef laatst over Nieuwe planten in huis | Mini woonkamer make-overMy Profile

    • Irene
      Auteur
      25 september 2019 / 15:20

      Die angst voor wat anderen gaan denken is toch wat eigen aan ons denk ik. Als ik het zo lees heeft bijna iedereen er wel last van. Dat is ook wel een ‘fijne’ gedachte, dat ik alleszins niet de enige ben die zich daar druk in maakt.

  5. 23 september 2019 / 19:35

    Ik herken zeker een aantal dingen uit je lijstje. Wat betreft mensen die dingen van je denken helpt het me om te denken hoe vaak ik met iemand anders bezig ben om te kijken hoe die zich gedraagt ipv met mezelf. Eerlijk gezegd maar zelden, dus dan ga ik er van uit dat al die anderen ook vooral met zichzelf bezig zijn en niet met hoe ik een kamer binnen kom. Of dat hoop ik toch 😉 heel mooie post!

    • Irene
      Auteur
      25 september 2019 / 15:10

      Ik hou mezelf dat ook wel vaak voor hoor maar dan nog, als ik echt diep in zo’n gedachten is zit is het soms ook moeilijk om mezelf tot de orde te roepen.

  6. Els
    21 september 2019 / 12:36

    Ik denk zoveel als ik dit lees…
    Om te beginnen: het is je gelukt! :-).
    En ook: wat knap dat je dit schrijft.
    En tegelijk, aansluitend op wat iemand hieronder schreef: waarom praten we niet meer over onze angsten? Is dat niet gewoner? Sinds een viertal jaar weet ik ook wat het is: paniekaanvallen – en oh, wat haat ik het. Maar ik spreek er weinig over. Wel met mijn man en therapeut enz, en nu ik dit schrijf besef ik: voor mij is het ook genoeg om er enkel met hen over te spreken, heb ik geen behoefte om het met iedereen te delen.
    En denk ik ook: wat een mooi land is blogland toch. Ik heb soms de indruk dat mensen veel liever, begripvoller reageren. Dat als je hetzelfde wat je schrijft, zou vertellen in real life, de reacties anders zouden zijn. Maar ik ben geen blogger, dus zeker weet ik het niet. Heb jij soms niet de ervaring dat mensen anders reageren op een blogartikel in vergelijking met als je hetzelfde tegen iemand zou vertellen?
    Ook doet me dit beseffen hoezeer ik vroeger de volle coupés in de trein van en naar werk lastig vond! Zo blij eigenlijk dat dat nu niet meer dagelijks moet.
    Veel gedachtes dus!
    Maar om af te sluiten: blij voor jou dat je zelfverzekerder bent!

    • Irene
      Auteur
      23 september 2019 / 09:28

      Hey Els! Merci voor je fijne reactie 🙂

      Ik vind de blogwereld – en dan vooral hier mijn plekje en jullie allemaal – echt een heel fijne community om het zo te zeggen. Mensen zijn inderdaad heel begripvol. Mijn ervaring is wel dat mensen tegen mij wel nog begripvol zijn maar als ik dan hoor hoe ze over andere mensen praten, weet ik dat ze waarschijnlijk zo over mij ook denken. Dat houdt me dan wel tegen om dingen aan te kaarten hoor maar ik heb zelf nog nooit echt negatieve of kwetsende reacties gekregen in’t echt. Ik denk dat veel mensen het ook gewoon niet begrijpen en daardoor anders reageren.

      Ook al vind ik het lastig, voor mij helpt het delen enorm. Ik heb dan altijd het gevoel dat ik daarmee de spanning wat weg haal als ik er gewoon eerlijk voor uitkom. Maar ik snap ook dat jij daar geen behoefte aan hebt. Je moet maar gewoon doen wat het beste aanvoelt hé 🙂

      • Els
        25 september 2019 / 10:33

        Ik denk dat je een pluim mag steken op je eigen hoed. Dat jouw plekje zo’n fijne community is, komt denk ik doordat jij zelf zo open en puur schrijft. Daardoor zullen mensen sneller open zijn in hun reacties.

  7. Marleen
    20 september 2019 / 20:55

    Hoi Irene, ik volg je blog sinds een tijdje en ik heb tot nu toe nog niet gereageerd, maar wauw, ik vind je stoer!

    • Irene
      Auteur
      23 september 2019 / 09:23

      Hé Marleen! Wat lief dat je toch een reactie achterlaat, bedankt! Dat doet me veel deugd eigenlijk 🙂

  8. 19 september 2019 / 12:49

    Ik vind dit dus echt een heel stoere blogpost. Ik herken me ook in een deel van je angsten, en dan vooral in het gedeelte waar je het gevoel had dat mensen je niet echt leuk vinden of dat iedereen je belachelijk vindt.

    Die koek niet durven opeten op de trein vind ik je mooiste voorbeeldje. Dat is zo concreet, zo herkenbaar en dat toont zoveel onzekerheden. Dan zit die koek in mijn tas en dan denk ik: o, nu wil ik die, maar is er zoveel volk rond mij en stel ik me rampscenario’s voor rond die ene onnozele koek. Dan denk ik dat ik zoveel kruimel dat mensen denken dat ik een klein kind ben (onzekerheid: ik zie er effectief jong uit), of ik laat die koek vallen, of er is geen vuilbakje en wat moet ik dan met dat papiertje doen??? Terwijl het gewoon een koek is hè. Ik troost mezelf dan altijd met de gedachte dat de “de mens” een vrij egoïstisch wezen is en vooral bezig is met zichzelf. Dan weet ik dat ik ook bezig was met mezelf en die koek en dat andere mensen ook gewoon zichzelf centraal stellen. Dat helpt (soms).
    Kelly schreef laatst over Het leven zoals het is: een kat in huisMy Profile

    • Irene
      Auteur
      23 september 2019 / 09:22

      Jaaa echt, je beschrijft precies wat er in mijn hoofd omgaat dan!
      Dat is een mooie tip trouwens! We zijn inderdaad allemaal vooral met onszelf bezig. Ik probeer ook altijd te denken: wat is er nu zo verschrikkelijk aan als iemand naar mij kijkt. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Dat helpt dan inderdaad soms wel.
      Op een zwak moment is het echt verschrikkelijk om die gedachten niet te kunnen stoppen en me daar door te laten tegenhouden.

  9. Tamara
    19 september 2019 / 09:37

    Als we nu allemaal eens zo open over onze onzekerheden durven spreken, de wereld zou heel wat mooier zijn 🙂 Knap!

    • Irene
      Auteur
      23 september 2019 / 09:19

      Merci Tamara! Dat zou veel mensen helpen denk ik 🙂

  10. 18 september 2019 / 21:45

    Er staan oprecht zó veel dingen tussen die ik ook op mijn lijstje zou zetten. Bizar hoe je op elkaar kunt lijken zonder elkaar eigenlijk echt te kennen. Super knap en stoer dat je dit gewoon deelt – en dan ook weer op zo’n unieke, pure manier. Veel liefs!
    Stella schreef laatst over Stel’s herfst bucket listMy Profile

    • Irene
      Auteur
      23 september 2019 / 09:19

      Jaaaa gek hé! Misschien ook iets wat een beetje eigen is aan ons, bloggers 🙂 hihi.

  11. 18 september 2019 / 19:53

    Ik herken heel wat van je angsten, vooral het eerste deel van je lijst. Van waar die angsten komen bij mezelf weet ik wel. Het pesten indertijd heeft mij getraumatiseerd en daar hou ik die verschrikkelijke angsten van over. Het is met de jaren wel beter geworden, maar nog niet helemaal verdwenen.
    Evelyne schreef laatst over Blogspot # | 5x inspiratieMy Profile

    • Irene
      Auteur
      23 september 2019 / 09:17

      Tijd heel (bijna) alle wonden he 🙂 Ik heb het in’t middelbaar ook niet gemakkelijk gehad, vooral in die eerste jaren en dat ligt denk ik ook wel aan de basis, samen met het feit dat ik gewoon algemeen een introverter persoon ben.

  12. 18 september 2019 / 14:44

    Mooi geschreven! Moet zeggen dat ik me in heel veel van je angsten herken. De schaduwkant van het introvert zijn/social anxiety hebben, denk ik zo haha (tenminste, dat is waar bij mij veel van de angsten vandaan komen). Wel fijn dat het bij jou steeds beter gaat!
    Quirine schreef laatst over Moderne hekserij: een nieuwe vorm van feminisme?My Profile

    • Irene
      Auteur
      23 september 2019 / 09:16

      Met introversie zal het inderdaad ook erg veel te maken hebben! Gewoon het feit dat ik vooral energie krijg van alleentijd zorgt dan dat ik zenuwachtig word als ik veel mensen ga ontmoeten. Met ouder worden betert het bij mij wel (misschien bij jou ook) dus ik hoop dat ik er binnen een paar jaar nog minder last van heb. Al zal ik ook nooit helemaal veranderen.

  13. 18 september 2019 / 13:14

    Het is herkenbaar, veel van de dingen die je opsomt zijn zaken waar ik ook wel bang voor ben. Al heb ik gelukkig nog nooit een paniekaanval gehad en blijft het bij mij beperkt tot stressen op voorhand, waardoor ik snel moe en overprikkeld ben. Heel goed om te horen dat je veel dingen nu wel onder controle hebt omdat je je beter in je vel voelt. Good for you!
    Samaja schreef laatst over Samaja’s weekoverzichtMy Profile

    • Irene
      Auteur
      23 september 2019 / 09:14

      Vermoeiend hé, dat gepieker op voorhand. Dat zou ik wel graag uit kunnen zetten eigenlijk :p Gelukkig heb jij geen last van paniekaanvallen!

  14. 18 september 2019 / 11:33

    Ik herken veel dingen in jouw blogpost en vind het hartstikke knap dat je hierover durft te schrijven, het wordt toch door veel mensen niet begrepen. Hier helaas ook veel angsten en regelmatig paniekaanvallen gehad. Het gaat nu redelijk, maar heel af en toe komen de angsten nog eens om het hoekje kijken.
    Liefs
    Tineke schreef laatst over De eerste sinterklaas cadeautjes inslaanMy Profile

    • Irene
      Auteur
      23 september 2019 / 09:12

      Ik heb het ook nog af en toe hoor 🙂 Lijkt me normaal ook. Je hebt wel gelijk dat veel mensen het niet snappen, helaas. Die denken dan vaak dat je overdrijft. Of ik heb toch alleszins dat gevoel.

  15. 18 september 2019 / 08:34

    Amai. Het is bizar hoe herkenbaar dit allemaal is. Letterlijk alles wat je hier beschrijft kan eigenlijk ook over mij gaan. Ik vind het ook wel echt vermoeiend leven, op deze manier. Het is natuurlijk zoals het is en ik heb er op zich ook wel vrede mee, maar in zo’n moment van zelfmedelijden dan vind ik het toch ook wel stom dat ik over alles zo belachelijk veel nadenk. Mensen die dat niet doen die hebben het, denk ik, toch echt wel veel gemakkelijker.
    Sarah schreef laatst over A few of my favorite things #11 – Augustus 2019My Profile

    • Irene
      Auteur
      21 september 2019 / 17:15

      Het is moeilijk hé? Ik heb toevallig gisteren nog gebleit omdat ik het er lastig mee had dat ik nu al stress heb voor een sociaal evenement van volgend weekend. Als ik er dan over begin na te denken wou ik dat ik wel anders in elkaar zat maar ik moet er gewoon niet te veel over nadenken 😉 haha.

  16. 18 september 2019 / 08:03

    Wat mooi dat je hierover schrijft. En tegelijkertijd erg herkenbaar. Ik ben ook liever een uur te vroeg, dan een minuut te laat en de kans lopen dat iedereen er al is.
    Situaties met (veel) nieuwe mensen ga ik waar mogelijk uit de weg, en als ik het dan toch doe, heb ik in mijn hoofd zo’n beetje elke mogelijke ramp compleet uitgedacht.

    • Irene
      Auteur
      21 september 2019 / 17:13

      Oooh ja dat heb ik dus ook 🙂 Ik heb toevallig volgend weekend iets heel erg sociaal gepland staan en ik heb er nu al enorm veel stress voor en mijn eerste instinct is dan ook om maar gewoon niet te gaan. Maar ’t is heel belangrijk voor mijn vriend dat ik er ben dus ik ga mezelf een schop onder mijn kont geven en gaan.

  17. 18 september 2019 / 07:27

    Wat mooi, zo’n open en eerlijk artikel. Er zitten wel wat herkenbare dingen tussen. Maar zo’n paniekaanval is inderdaad vreselijk. Het maakt je angst alleen maar groter en gek genoeg besef je pas achteraf dat paniek het probleem was.
    Ik zit trouwens te denken dat het eigenlijk best gek is dat we nooit openlijk over onze angsten spreken. Alsof dat taboe is ofzo.
    Naomi schreef laatst over Wandelen in de regenMy Profile

    • Irene
      Auteur
      21 september 2019 / 17:11

      Inderdaad gek! Het mag van mij wel uit die ‘taboe’sfeer eigenlijk. Ik denk dat dat veel angsten ook al zou verkleinen. En ook, door er open over te zijn naar je omgeving maak je het mensen mogelijk om rekening met je te houden. Niet dat ze dat dan altijd doen, maar kom 😉
      Ik heb vroeger ook regelmatig paniekaanvallen gehad maar ik wist eigenlijk nooit dat het een paniekaanval was. Pas sinds ik dat boek las eigenlijk dat die puzzelstukjes ineens ook op hun plek vielen. Maar ik had daar dan ook eigenlijk nog nooit echt iets over gehoord / gelezen dus herkende ik het ook niet.

  18. 18 september 2019 / 06:55

    Wouw dit is super herkenbaar, knap dat je je zo kwetsbaar opsteld. Want dat is het eigenlijk als je over je angsten spreekt.

    Alles wat ik eng vind komt eigenlijk uit mijn controledrang en onvrede overmezelf… dat is mijn basis voor het dood eng vinden van drukke ruimtes enz.
    Mme kramer schreef laatst over Wat zeggen al die regels en wat wil ik nu echt?My Profile

    • Irene
      Auteur
      20 september 2019 / 09:58

      Volgens mij heeft elke angst wel te maken met controle, het gevoel dat je ergens geen controle over hebt. En die onvrede over jezelf, heel herkenbaar, ook al ben ik nu meer tevreden met mezelf dan ik ooit geweest ben.

  19. 18 september 2019 / 06:54

    Moedig! Ik kan me daar dus echt niets bij voorstellen, zo van die diep gewortelde angsten. Uiteraard krijg ik ook een stresske als ik in een drukke stad moet parkeren, voor mensen moet spreken of te laat dreig te komen. Maar dat is niets in vergelijking met wat jij hier omschrijft.
    Moederschip schreef laatst over Zes jaar getrouwd en elf jaar samen!My Profile

    • Irene
      Auteur
      20 september 2019 / 09:49

      Ik ben blij voor jou dat je je er niets bij kan voorstellen! Ik hoop dat al die dingen uiteindelijk ook evolueren naar een ‘gewoon’ stresske 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.