Het leven in mijn buik

Ik ging zo niet te veel dingen schrijven over baby’s en zwanger zijn maar ik kan mij eerlijk gezegd ook niet zo goed inhouden. En haha, wie hield ik voor de zot, eh?

Sinds een paar dagen voel ik de baby niet meer alleen tijdens onze nachtelijke afspraakjes om vier uur maar ook overdag. Ik had op voorhand al wat dingen gelezen over die eerste schopjes. Vooral dat het voelt als gefladder of dat het lijkt alsof het je darmen zijn. Dat lijken me best tegenstrijdige gevoelens, haha. De afgelopen weken zat ik me dus elke keer als mijn darmen wat bewogen te concentreren op het gevoel: ‘Is dit nu de baby of zijn het mijn darmen???’

Nu, ik weet natuurlijk niet 100% zeker of het toen ook de baby was of niet maar nu ik die schopjes effectief heb gevoeld ben ik er vrij zeker van dat het toen (die paar weken terug) gewoon echt mijn darmen waren, haha. Die schopjes zijn wel degelijk héél duidelijk te voelen. Hoe voelt dat? Letterlijk als een schopje / duwtje tegen de binnenkant van mijn buik. Ik kan het niet echt anders omschrijven. Sinds kort voel ik ze dus ook overdag maar natuurlijk, elke keer als ik in vliegende vaart vriendlief zijn hand op mijn buik duw, stopt de baby met bewegen.

Die schopjes zijn niet alleen leuk om te voelen maar eigenlijk ook gewoon – excuses my French – fucking bijzonder. Het is nu echt super obvious dat er een levend wezentje in mijn buik zit. Een kindje dat beweegt en tegen mijn buik duwt en zo zijn / haar aanwezigheid kenbaar maakt. Nu denk je misschien van ja maar je buik groeit toch en ja dat is zo maar tot die schopjes bleef het allemaal een beetje onwerkelijk.

En eigenlijk nu nog altijd. Als ik er aan denk dat ik binnen een half jaar dus met een klein boeleke thuis zit, crazy. Ik kan dat echt niet zo goed bevatten. Mijn mogelijke bevallingsdatum lijkt ook echt nog een eeuwigheid te duren – niet dat ik daar nu per se naar uit kijk – en ik ben net op de helft ondertussen.

Elke keer als ik ons kindje voel, raak ik echt overspoeld door zo’n enorme golf van liefde. Nu al. Bijna niet te beschrijven zelfs. Dat ik dat hier nu zo schrijf en lees, ik vind het allemaal heel zeemzoeterig klinken maar het is dus wel de waarheid. Ik vind het mega mega mega fantastisch en speciaal dat ik het mag meemaken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vier × 5 =

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

17 thoughts on “Het leven in mijn buik

  1. da’s een magisch gevoel eh (behalve die kickbox stampen op het einde van de zwangerschap recht in je ribben of op je blaas :D) . Jammer dat we dat gevoel niet kunnen behouden nadat het kindje geboren is 🙂
    Goofball schreef laatst over Corona in numbersMy Profile

  2. Och ja. Zo bijzonder he, om je kindje te voelen. Ik was het op een gegeven moment wel zat; maar dat kwam doordat er een drukke meneer zat in mijn buik en mijn placenta achter lag. Elke minuut van de dag was het wel feest. Toen hij eindelijke was geboren vond ik het wel weer fijn om wat meer rust te hebben in mijn buik. Maar bijzonder is het zeker, geniet ervan <3

    PS: Ik ga je binnenkort (terug)mailen

  3. Oh dat moet echt wel fantastisch zijn om dat te voelen! Alhoewel ik bewust geen kinderen wil (en ook niet meer kan krijgen), ben ik toch wel benieuwd hoe het moet voelen om zwanger te zijn.

  4. Die schopjes mis ik echt! De eerste schopjes (waarvan ik twijfelde of het schopjes waren) voelde bij mij aan als ‘pofjes’, kan het niet anders omschrijven haha. Mijn man kon ook elke dag wel eens de baby voelen schoppen, dat was echt ons geluksmomentje.