Black lives matter more than our white feelings

Daar is ze dan ook maar eens met een blogpost over witte en zwarte mensen en racisme, ook al is het daar natuurlijk eigenlijk nooit echt te laat voor. Eerlijk gezegd weet ik ook niet bijster goed hoe ik het aan moet pakken dus ik begin maar gewoon, we zien wel waar het eindigt hé.

Ik weet dat het waarschijnlijk niet nodig is maar toch even een disclaimer: dit is gewoon mijn idee, mijn mening, hoe ik alles ervaar. Het spijt mij als ik daarmee onbewust kritiek uit op jou omdat jij het anders aanpakt.

En nog iets: het kan zijn dat deze post een beetje random is of dat er niet echt een logische opbouw in zit maar je moet het hier maar mee doen.

George Floyd dus. Racisme. Mijn witte privilege. Ik moet zeggen, ik vind het moeilijk om mijn gedachten daar rond echt deftig uit te spreken of op papier te krijgen. Moet dat per se? Nee natuurlijk niet. Maar ik wil het toch graag. Ik voelde heel erg die ‘druk’ om ook iets te schrijven of er iets over te posten, ook al wist ik niet wat en ik denk dat ik er nu wel ‘klaar’ voor ben. Op #blackouttuesday zag ik overal op Instagram zwarte vierkantjes verschijnen en ik heb me ongeveer vijf seconden afgevraagd of ik dat ook moest doen. Nee. Geen zwart vierkantje voor mij. Niet omdat het me koud laat – allesbehalve zelfs – maar omdat het niet goed en te gemakkelijk voelde.

Daarnaast is Instagram echt m’n happy place en kreeg ik er door alle aandacht voor het onderwerp en de dood van George een heel naar gevoel van. Dat is waarschijnlijk heel egoïstisch van me, dat ik me daar een beetje voor afsloot. Ik doe dat wel uit zelfbescherming omdat die dingen me heel erg aangrijpen (ik heb bijvoorbeeld ook het filmpje over de dood van George niet gekeken) en ik besef ook dat ik geluk heb dat ik me daar kan voor afsluiten, enter white privilege.

Illustratie van Studio La Nonette

Ik heb uiteraard een mening over racisme: het is niet oké en dat is héél zacht uitgedrukt. Ik vind dat daar zelfs niet over te discussiëren valt en dat als je een andere mening aan hangt, je in principe geen fijn mens bent – ook héél zacht uitgedrukt. Dat betekent in mijn ogen dat je het leven van een mens met een andere huidskleur dan de jouwe minder waard vindt. In dat geval is ‘daar’ het gat van de timmerman zoals we hier soms zeggen – of in de digitale wereld: het rood kruisje.

Nu, ik vind racisme dan wel walgelijk, ik weet er ook bitter weinig over. Dat zorgde er denk ik mede ook voor dat ik tot nu toe een beetje stilletjes was over het onderwerp. Ik zie nu overal verschijnen dat het beter is om fouten te maken en daaruit te leren en daar was ik een beetje bang voor, om fouten te maken, al wil ik wel graag leren.

Ik geef bij deze ook toe dat ik ook geen heilig boontje ben. Dat ik ook al eens dingen heb gedacht en gezegd die eigenlijk niet oké zijn. Dat ik mezelf soms zelfs nog betrap op racistische gedachtes. Ik weet ook dat dat soms sneller gaat dan ik het besef en wil. Dat praat het geenszins goed hé. Absoluut niet zelfs. Ik heb daar ook geen excuses voor. Ik ben me wel bewust van wat ik zelf doe en ik neem nu ook zelf de verantwoordelijkheid om mijn gedachten aan te passen en om mensen in mijn omgeving zoveel mogelijk aan te spreken als ze racistische dingen zeggen.

Dus ja, ik grijp nu mijn kans om toch ook te zeggen dat ik racisme veroordeel, dat ik vind dat de standbeelden van een van onze koningen met een niet zo koosjer verleden uit het straatbeeld weg mogen, dat ik erken dat ik puur op basis van mijn eigen huidskleur (en dan heb ik het nog niet over al de rest) een voordeel heb in deze wereld, dat ik weet dat witte mensen dit probleem moeten oplossen, dat ik mijn best ga doen om mijn kind zo onbevooroordeeld en open minded als kan op te voeden en dat ik graag wil luisteren naar mensen met een andere huidskleur dan de mijne om bij te leren over het onderwerp en over hoe ik me als witte vrouw kan gedragen om mijn steentje bij te dragen.

Black lives matter. Dat betekent niet dat andere levens er niet toe doen. Ik zag een mooie vergelijking op Instagram. Als een huis in je buurt in brand staat, ga je ook niet schreeuwen tegen de brandweer dat ze jouw huis ook moeten blussen, ook al doet je huis er evenveel toe als dat andere huis dat wél in brand staat. Ik begrijp waarom mensen zeggen dat alle levens er toe doen – dat is ook zo – maar door dat te zeggen bagatelliseer je nu het leven van zwarte mensen. “Ja ja, jouw leven doet er toe maar het mijne ook, stop met aandacht trekken en zeuren!” Het gaat niet om het jouwe, als witte mens.

Als laatste – en dan stop ik hoor – wil ik nog even zeggen dat het oké is om van gedachten te veranderen, dat het meer dan oké is om toe te geven dat je er eerst anders over dacht maar dat je nu je ideeën hebt bijgesteld. Het is nooit te laat om jezelf te verbeteren, om je negatieve en racistische gedachten en uitspraken te vervangen. Het is normaal om je ongemakkelijk te voelen en niet goed te weten hoe of wat. Je hoeft ook niet op de barricades te gaan staan. Ik ben zelf ook niet zo’n persoon. Alle kleine beetjes helpen. Hou je mind open, lees en leer en begin vooral bij jezelf.

Ik las via verschillende bronnen dat withuiswerk.nl een goeie site is om te beginnen dus daar ben ik zelf ook mee bezig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

8 + zeventien =

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

7 thoughts on “Black lives matter more than our white feelings

  1. Ik vind je post wel goed opgebouwd hoor en duidelijk uitgelegd. Ik vind het zo sneu dat anno 2020 er nog zo fel moet gestreden worden voor iets dat zo basic en fundamenteel normaal zou moeten zijn (in mijn ogen dus). Toen het internet en Instagram vol stond met informatie en teksten over Black lives matter had ik het zelf emotioneel wel moeilijk. Ik kan niet goed tegen onrechtvaardigheid en ik merkte dat het mijn gemoed wel naar beneden haalde. Uiteindelijk heb ik de knop kunnen omdraaien: ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen daden en gedachten en ik wens niet mee te gaan in “ons volk eerst” of andere stromingen of gelijkaardige visies. Waar ik wel aan wil werken is het openen van mijn mond naar anderen toe, het toch proberen verdedigen van minderheden.

  2. Ik vind het zelf een moeilijk onderwerp om over te schrijven, want hoe je soms ook iets verwoordt, het is altijd verkeerd in de ogen van iemand. Zo zag ik op Instagram een mama waarbij haar kindje iemand moest aanduiden en het was toevallig een zwart persoon. Dat kindje zei: die met de bril. Dus die zag het niet eens. Maar daar kreeg ze dan kritiek op omdat ze blijkbaar net haar kindje bewust moet maken van de (onterechte ongelijkheid in) verschillen. Dus daarom durf ik er eigenlijk niet over spreken. Maar ik vind dat je het wel goed verwoordt! Ik ga die sites eens bekijken.
    Tamara schreef laatst over Ik werd altijd als laatste gekozen in sport en nu…My Profile

  3. Je hebt dat heel goed verwoord! Zo is het ook. Zelf heb ik die gedachtes ook wel eens en dan probeer ik die onmiddellijk bij te sturen.
    Ik moet me daar ook voor afsluiten, gisteren zag ik een 14-jarige zwarte jongen in Brazilië ook is afgeslacht door te politie terwijl hij niks fout deed. En dan zit ik ook te wenen omdat mij dat keihard raakt.

    Zelf heb ik dat zwarte vakje ook niet gedeeld omdat ik niet goed wist wat er mee te doen. Gisteren heb ik dan voor het eerst een quote gedeeld.

  4. Wat heb je dit mooi en krachtig verwoord! Ik zit zelf echt met dat dubbele gevoel, want langs de ene kant wil ik er zo graag meer aandacht aan geven in mijn online wereld, maar langs de andere kant weet ik gewoon niet hoe of wat. Het is een onderwerp waar ik offline echt al jaren zoveel als kan rond probeer te doen, maar ik merk nu gewoon dat dat niet genoeg is. Ik heb mezelf bijvoorbeeld nooit afgevraagd of de merken waarbij ik producten koop wel stonden voor dezelfde idealen en zo van die dingen. Daarnaast heb ik de laatste dagen ook opeens gemerkt hoe weinig niet-witte mensen ik online volg…geheel onbewust dat wel. Soms zit het allemaal in zo’n kleine dingen dat ik er gewoon nooit echt bij heb stilgestaan, dus ik ben eigenlijk ergens wel blij dat dit allemaal gebeurd, want het stilstaan bij de kleine dingen is ook belangrijk.

  5. Ik vind dat je het heel duidelijk en mooi verwoord hebt. En ja, herkenbaar dat je je er soms een beetje voor kunt ‘afsluiten’. Ik merk dat ik die neiging ook heb, als het allemaal te heftig wordt. Dat wil echter niet zeggen dat ik er mijn ogen voor sluit. Blijft moeilijk om een balans erin te vinden, vind ik. (Dat geldt bij mij trouwens voor al het nieuws, dat ik me er soms voor afsluit, uit zelfbescherming)
    Naomi schreef laatst over Op de gangMy Profile