‘En? Wanneer beginnen jullie aan kindjes?’

Een paar weekends geleden mochten vriendlief en ik bij mijn schoonzus eten voor onze verjaardagen. Het was een geweldige avond met lekker eten en lieve cadeautjes en fijne gesprekken. Zoals dat dan tegenwoordig gaat komt de vraag elke keer weleens: ‘En? Wanneer beginnen jullie aan kindjes?’. Goed bedoeld natuurlijk maar ik krijg er toch vaak de kriebels van.


Photo by Nynne Schrøder on Unsplash

Wil ik kinderen?

Ik vind het oprecht heel moeilijk om deze vraag te beantwoorden. Jonge Irene was altijd 100% overtuigd van die kinderwens maar toen ik net samen was met David, sloeg dat om. Ik had absoluut geen zin in kinderen en dacht dat we er nooit aan zouden beginnen. Ik weet niet of ik dat toen ooit serieus aan mensen gezegd heb. Wel eens zogezegd als mopje waarop iedereen dan half gechoqueerd reageert. Wacht maar tot je ouder bent!

Ik ben ouder. Ik ben 28 nu en ik heb het gevoel dat als ik ooit kinderen wil, het nu wel hét moment is om daar aan te beginnen. Heel veel langer moet ik niet meer wachten. In de praktijk heb ik alsnog wel een aantal jaren maar ik moet toegeven dat ik soms enorme druk voel qua timing. Daarbij verwacht iedereen ook dat wij gewoon kinderen gaan krijgen. In september dit jaar zijn we 9 jaar samen dus ik snap ook dat mensen er standaard van uit gaan dat ik binnen dit en een jaar of twee met een bolle buik en een baby in m’n arm loop.

Het is echter zo dat mijn gevoelens over baby’s krijgen met de dag veranderen. Het ene moment voel ik bij wijze van spreke mijn biologische klok heel luid tikken, een paar dagen later ben ik er 876545% van overtuigd dat ik geen kinderen wil.

Waarom twijfel ik zo?

Ik heb er al heel wat over zitten nadenken waarom ik op dit gebied zo’n twijfelkont ben en er zijn toch wel een paar redenen die ik kan bedenken.

Ik vind het allereerst echt een mega grote beslissing. Oké, de meerderheid van de mensen en de maatschappij vinden het normaal om kinderen te krijgen en als je er geen wilt, wordt dat serieus in vraag gesteld. Ik vind het net omgekeerd veel logischer. Waarom wil je kinderen? Kan je die verantwoordelijkheid wel aan? Dat is toch niet van de poes he denk ik? Daarnaast ben ik ergens ook heel erg bang dat wat ik met mijn lief heb, gaat veranderen. Dat we geen tijd meer zullen hebben voor elkaar, dat we uiteindelijk uit elkaar groeien en in een lege relatie zitten. Verder heb ik een enorme angst voor bevallen. Ik hoor vaak dat ‘je alles wel vergeet als die baby er eenmaal is’ of ‘dat het dat allemaal waard is’ maar ik weet het niet hoor. Het idee dat ik een kind uit mijn lijf moet persen schrikt me zo hard af dat ik dan maar gewoon niet zwanger wil worden.


Photo by Nynne Schrøder on Unsplash

En wat ik misschien nog wel het belangrijkste vind: ik vraag me af of ik wel aan zal kunnen. Niet per se het zorgen voor een kindje op zich (dat moet lukken) maar eerder mentaal. Kan ik al die prikkels wel verdragen? Als ik de kindjes van mijn schoonzus zie en hoor denk ik tegelijk: wauw en oh shit. Zo’n kabaal, zoveel energie, zoveel gedoe. Pf. Hoedje af voor al die mama’s hoor!

Wat ook nog meespeelt is dat we nog heel graag ons huis willen verbouwen en als ik ooit kinderen krijg, zie ik niet in hoe ik dat kan combineren zonder er helemaal gek van te worden.

Dus toch geen kinderen dan?

Een tijdje geleden zaten David en ik er over na te denken en kwamen we tot de conclusie dat een baby adopteren óók een optie is. Een optie waar ik de laatste tijd steeds meer voor open ga staan. Het lijkt me zo bijzonder om een kindje dat al op deze wereld is maar geen warm nestje heeft, een liefdevolle thuis te geven. Maar ook hier komen al mijn zorgen -minus het bevallen dan- weer naar boven.

Dus ja, ik weet het niet. Ik probeer mezelf er in te kalmeren. Dat het oké is dat ik het niet weet. Dat het oké is als ik een kind krijg maar pas binnen vijf jaar. Dat het oké is als ik ook dan nog twijfel. En dat het oké is als ik er toch geen krijg. Maar toch voel ik ergens dat ik nu moet beslissen.

Hoe sta jij tegenover kindjes krijgen?

https://tussenmarsenjupiter.be/wp-content/uploads/2019/05/En-wanneer-beginnen-jullie-aan-kindjes_.png

50 Comments

  1. zwartraafje 28 mei 2019

    Ik vind het nog steeds een beetje vreemd dat mensen vanaf je een bepaalde leeftijd hebt een vragenlijstje lijken af te werken. Heb je nog geen lief? … Wanneer gaan jullie samenwonen/trouwen? … Wanneer beginnen jullie aan kindjes? Tja, dat soort dingen krijg je dus ongetwijfeld wel te horen wanneer het zover is hé. Maar toch blijven mensen er vaak achter polsen zonder te beseffen dat het pijnlijke vragen kunnen zijn. Zo had ik zelf heel graag moeke willen worden (tja, wij hebben thuis altijd moeke en vake gezegd in plaats van mama en papa en ik vind dat nog steeds mooi klinken) maar mijn gezondheid heeft ervoor gezorgd dat dat geen optie is. Het is sowieso al moeilijk genoeg om je daarbij neer te leggen en die terugkerende vragen haalden dat verdriet telkens weer omhoog. Het blijft moeilijk maar ik ben blij dat de vragen ondertussen zo goed als gestopt zijn nu ik wat ouder ben. Ik heb er trouwens enorm veel respect voor dat jullie er zo goed over nadenken. Ergens aan beginnen wanneer je er zelf (nog) niet klaar voor bent is immers geen goed idee én het hoeft ook niet hé. Gelukkig mag je die keuze als koppel zelf maken. Daar hoeven andere zich niet mee te bemoeien.
    zwartraafje schreef laatst over Onderstromen – Nora RobertsMy Profile

    Beantwoorden
  2. Leen 27 mei 2019

    Ik vind dat de meest irritante vraag ooit. Iedereen gaat er maar van uit dat kinderen krijgen zo normaal is dat het bijna een verplichting wordt. ‘Wacht maar, dat komt nog wel als ge ouder zijt’, echt laat mij gerust. Bij mij is het nog altijd niet gekomen (ik ben 32 intussen), die overtuiging dat ik mij moet voortplanten.
    Het IS een megagrote beslissing, dus het is zeker goed dat je alles afweegt en er goed over nadenkt. Wat het ook wordt, gij moet er gelukkig mee zijn, want ge moet het de rest van uw leven met of zonder doen.
    Leen schreef laatst over Gouden randjes #24My Profile

    Beantwoorden
  3. Anneke 23 mei 2019

    Wat Pauline zegt 😉 Hier trotse mama van een zoon en 2 stiefkinderen. Zie ik ze graag met iedere vezel in mijn lijf en zou ik mijn leven geven voor die 3 koters? Duust keer ja.
    Werken ze soms keihard op mijn zenuwen en zitten zowel mijn man als ikzelf met onze handen in ons haar? Ook duust keer ja. 😉
    Is het moederschap het schoonste dat ik al heb gedaan? Zij maar zeker.
    Helemaal niks mis mee dus als je twijfelt en dingen in vraag stelt, je bent gewoon realistisch.
    En er is ook helemaal niks mis met mensen die bewust kinderloos blijven. Integendeel, beter zo dan dat ze zwichten onder de druk van de maatschappij, toch kinderen krijgen en er uiteindelijk aan onderdoor gaan.
    Doe wat je hart je ingeeft. En trek u niks aan van een ander. ’t Is uw leven 🙂

    Beantwoorden
  4. Pauline 21 mei 2019

    Hoi Irene

    Heel mooie en eerlijke post.

    Ik ben het helemaal met je eens dat het niet klopt dat je je zou moeten verantwoorden indien je geen kinderen wil. De omgekeerde redenering is inderdaad logischer.

    Ik heb, zoals je weet, twee kindjes rondlopen. Ook wij twijfelden en hebben veel gewikt en gewogen. Uiteindelijk zijn we ervoor gegaan en ik kan toegeven dat het best lastig is. Uiteraard zien we deze twee bengels doodgraag. Maar het is lastig en we ploeteren vaak.

    De maatschappij legt zo veel druk op de schouders van zowel ouders als van mensen waarvan we vinden dat ze er toch wel eens dringend aan zouden mogen beginnen. Dat is volgens mij ook wat een keuze maken lastig maakt en lastig blijft als je een keuze gemaakt hebt. Kies je voor neen: dan ben je raar want huh geen kids? Kies je voor ja: hoppa de ouderbrigade is daar met kritiek verdoken als ‘tips’ en ‘goede raad’.

    Ik vind het heel mooi dat je hier zo oprecht over bent en vooral dat je er met David over kan spreken en jullie er hetzelfde over denken. Knap ook dat je nadenkt over het mentale aspect. Het is mentaal gezien ook een grote impact en ook dat is vaak niet aan de orde want je ‘moet’ voluit voor de roze wolk beleving gaan en je moedergevoel omarmen. Dat een moedergevoel in vele gevallen niet aanwezig is op het moment dat je de baby er net uit hebt geperst en vaak moet groeien, dat mag niet gezegd worden…

    Ik kan je wel eerlijk en oprecht zeggen: het is lastig maar ook zalig! Zelfzorg is zeer belangrijk. Zeker als je snel last hebt van overprikkeling. Dat had ik in het begin niet zo goed door maar nu gelukkig wel :-).

    En ohja, nog één iets: wanneer het je eigen joelende kinderen zijn kan je dat op mysterieuze wijze (iets) beter verdragen dan wanneer het iemand anders kinderen zijn.

    Volg jullie hart en onthou dat jullie niemand verantwoording verschuldigd zijn!

    Liefs

    Pauline xx

    Beantwoorden
    • Irene 22 mei 2019

      Ik zie u graag Pauline! Merci voor je mooie reactie ♡ ♡ ♡
      Wat je zegt is ook helemaal waar! Er wordt veel druk gelegd op gelukkig zijn als die baby er net is en je moedergevoel en bijhorende roze wolk maar dat is inderdaad vaak niet (meteen) aan de orde. Alez ik heb er geen ervaring mee dus ik kan er niet over meepraten maar ik kan het me wel inbeelden 🙂 Ik heb ook het meest aan woorden zoals die van jou want die klinken heel realistisch en dat verkleint om de een of andere reden toch mijn angsten. Dus danku en je hebt een knuffel te goed van mij.

      Beantwoorden
  5. Madelon 21 mei 2019

    Wat een mooie en open blog heb je geschreven! Helaas heb ik in mijn omgeving gemerkt dat kinderen krijgen helemaal niet zo vanzelfsprekend gaat en daarom vind ik het zo bijzonder dat mensen er soms zo naar kunnen vragen. Je weet nooit welke gevoelige snaar je met zo’n vraag kan raken. Ik zou zelf graag kinderen willen maar ik snap jouw twijfels en zorgen. Wel mooi dat jullie er zo bewust over nadenken en er met elkaar over kunnen praten!

    Beantwoorden
  6. Evelien 20 mei 2019

    Zo herkenbaar wat je allemaal schrijft! Vooral al je angsten die je beschrijft voel ik ook. Ik ben 30 en bij mij is er nog he-le-maal niks aan het klapperen, om het maar even zo te zeggen. Ben nog eerder bang dat ik zwanger raak.
    Wat je ook kort beschrijft is dat je relatie misschien wel verandert als je kinderen krijgt; inderdaad, dat lijkt mij ook wel een dingetje. Maar ook zeker wat Shirley hierboven schrijft, dat je relatie daar ook nog wel eens van af kan hangen.. vind ik ook beangstigend. M’n vriend weet hoe ik momenteel over (geen) kinderen denk, maar het maakt me alsnog soms wel bang dat hij toch ineens wel heeel graag kinderen zou willen. Pff ik weet het ook nog even niet.

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Ik heb er nu ook even over nagedacht en ik denk zelfs dat dat mijn allergrootste angst is, dat wij als koppel anders gaan worden. Misschien egoïstisch om dat zo’n grote rol te laten spelen maar ik vind hoe het nu is echt perfect en ik zie voorlopig niet echt in hoe dat positief gaat evolueren als we een kind krijgen. Waarmee ik niet wil zeggen dat wij geen fijne ouders zouden zijn.
      Kan me wel voorstellen dat je zelf met die angst zit dat hij ineens van gedacht zou veranderen. Hij heeft die angst misschien ook, dat jij ineens toch kinderen gaat willen en hij niet. Blijven praten met elkaar zeker? 🙂 Bedankt voor je reactie!

      Beantwoorden
  7. Evelyne 18 mei 2019

    Ik snap dat je druk voelt van buitenaf. Dit zou niet mogen.. Maar ik maak het ook mee. Dan in de vorm van, wanneer ga je uit huis? Dan denk ik.. dat zal de tijd wel uitwijzen. Maar het is niet simpel.. Ik snap je. Neem jullie tijd en praat er vooral veel over met elkaar. Jullie komen er wel uit. En word het dan toch een nee, dan is dat toch helemaal niet erg? Het is jullie leven, het is jouw lichaam..

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Ja jij zit inderdaad ook in zo’n situatie waarbij iedereen vooral veel verwachtingen heeft maar je moet inderdaad doen wat goed voelt en je niet te veel van die meningen aantrekken. ’t Is inderdaad ons eigen leven dus we moeten het inrichten hoe we zelf willen. Alles op zijn tijd 🙂

      Beantwoorden
  8. Anne's plek 17 mei 2019

    Heel fijn dat je hier zo open over bent!
    Volgensmij, als ik dit zo lees, komt het met jullie wel goed. Misschien sla je links af, misschien wel rechts, maar dat het goed komt lijkt me wel.
    Uiteindelijk is het jouw en jullie leven en moet(en) jij/jullie doen wat goed voelt.

    Wat dat betreft is die leeftijdsnorm ook echt verschrikkelijk. We zijn zo gericht op dingen behalen op of voor een bepaalde leeftijd, dat we minder naar onszelf luisteren.

    Misschien is het juist mooi om je daar niet mee bezig te houden, tenminste niet omdat de maatschappij het zegt. Maarja, makkelijker gezegd dan gedaan (ik ben ook schuldig :/ )
    Anne’s plek schreef laatst over Scratchbook april ’19My Profile

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Ik probeer me daar inderdaad niet zo mee bezig te houden maar het is soms inderdaad heel moeilijk. Ik heb nochtans wel wat mensen in mijn omgeving die ook niet aan dat standaard beeld voldoen en toch voel ik wel die druk om daar zelf wel aan te voldoen. Heel stom. Al kan ik het nu ook wel weer ietsjes beter loslaten.

      Beantwoorden
  9. fieke 17 mei 2019

    Het is een behoorlijke verandering in je leven, een kindje krijgen. Ik was 29 toen we eraan wilden beginnen, maar het ging ook niet allemaal vanzelf, waardoor ik pas mama werd toen ik 31 was. Door omstandigheden (waarover ik zeker binnenkort eens moet gaan bloggen, het is er tijd voor) blijft het bij één kindje, en ook daar krijgen wij vragen / commentaar over.
    Je moet je gevoel volgen, en ook met je partner op één lijn zitten. Jullie komen er wel uit!
    En over bevallen: ik ben wellicht de enige die dat zal beweren, maar ik vond dat best meevallen 🙂

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Je zal altijd wel vragen of commentaar krijgen denk ik. Wil je geen kinderen? Raar. Wil je er maar eentje? Ochere dat kind. Wil je er vijf? Ook raar.
      En haha ben blij te lezen dat je het bevallen mee vond vallen! 😀 Dat kan ik me nu echt niet voorstellen eigenlijk. Ben benieuwd naar je artikel als het er komt 🙂 Merci voor je reactie!

      Beantwoorden
  10. Kelly 16 mei 2019

    Ik ben wel een paar jaar jonger dan jij en ik heb geen relatie, maar ik snap je gevoel tegenover kinderen helemaal.

    Een kind opvoeden vind ik een immense verantwoordelijkheid. Je voegt een mensje toe aan de wereld, een mensje met een eigen wil, een eigen persoonlijkheid, met angsten en dromen. Het lijkt me ontzettend mooi om een kind te zien opgroeien, maar ook heel beangstigend. Een liefdevolle jeugd is zo belangrijk (je vormt zo’n kind echt) en dat vind ik zo overweldigend.

    En inderdaad: die prikkels. Elke keer als ik ga zwemmen en kinderen hoor roepen, denk ik: ik.wil.never.nooit.kinderen. Die zijn ZO LUID. Die vragen zoveel aandacht! Lijkt me zo lastig om “mamamaa-aaa-haa” te horen als ik gewoon echt alleen wil zijn. Als ik echt overprikkeld ben dan kan ik al uit mijn vel schieten als iemand de deur gewoon te hard laat dichtvallen, laat staan als er zo’n kind staat te gillen.

    Ik snap trouwens dat het op je 28ste lijkt alsof je al een duidelijke mening moet hebben over mama worden, maar da’s misschien ook de maatschappij die ons oplegt dat we moeten weten wat we willen 🙂

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Jaaa herkenbaar! Al dat gekrijs en gezeur en gemama. Brr. Ik flip soms al als onze honden te wild zijn naar m’n zin.
      Ik vind het inderdaad ook wat beangstigend dat je zelf een mens vormt en dat je onrechtstreeks ook verantwoordelijk bent voor z’n latere leven.
      Merci voor je reactie trouwens. Blij dat er mensen zijn die zich wel herkennen in wat ik schrijf 🙂

      Beantwoorden
  11. Marjoleine 16 mei 2019

    Ah wat ontzettend mooi dat je dit deelt! Vaak zie je alleen maar de blije berichten en dat kinderen krijgen zo fantastisch is, kan me best voorstellen dat die beslissing super moeilijk is en je je daar soms vervelend over voelt. Ik zou zeggen luister goed naar jezelf en als het komt, komt het. En anders niet. Liefs X
    Marjoleine schreef laatst over REVIEW | Bioré cleanser tegen puistjesMy Profile

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Ik lees inderdaad ook maar weinig over mensen die in mijn schuitje zitten dus het leek me wel mooi om er zelf eens iets over te schrijven. Bedankt voor je reactie Marjoleine! 🙂

      Beantwoorden
  12. Ilona Wielinga 16 mei 2019

    Erg mooi geschreven, mooi dat je er zo open over bent. En ik denk dat je vooral moet doen wat jullie zelf willen. Want het is jullie leven en je moet t leven zoals je wil. Of dat nou met 2 honden of 14 kinderen is. Alhoewel 14 misschien een beetje overdreven is 😉
    Ilona Wielinga schreef laatst over Terug naar de jaren 70 met een vintage jasje | OutfitMy Profile

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Haha ja dan krijg je waarschijnlijk ook weer allemaal rare reacties omdat je zoveel kinderen wilt / hebt 😉

      Beantwoorden
  13. Sarah 16 mei 2019

    Fijn om op zo’n open en eerlijke manier over dit onderwerp te lezen. Ik kan van die vraag namelijk ook de kriebels krijgen. Mijn beste vriendinnen mogen aan mij vragen wat ze willen, maar wanneer vreemde mensen (kenissen ofzo) met een vraag over kinderen komen dan wordt dat al snel heel ongemakkelijk voor mij. Ik heb namelijk geen ‘makkelijk’ antwoord op die kinder-vragen en heb ook niet de behoefte om mijn hele verhaal te doen aan iemand die ik niet goed ken. Zéker niet over zo’n gevoelig onderwerp.
    Wel weet ik heel zeker dat ik mama wil worden! Mijn hele leven lang heb ik daarover getwijfeld, tot ik rond mijn 27ste plots de baby-fever kreeg. Heel bizar was dat. Alsof er een knop in mijn hoofd werd omgeschakeld van ‘misschien’ naar ‘JA!’. Zelfs bevallen, dat mij voordien maar iets heel akelig leek, lijkt me nu iets mooi om mee te kunnen maken.
    Ik denk dus dat jij er vanzelf ook nog wel uitgeraakt hoor 😉 Probeer je niet te veel aan te trekken van anderen en te doen wat goed voelt voor jou 🙂
    Sarah schreef laatst over A few of my favorite things #7 – April 2019My Profile

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Fijn om te lezen dat het voor jou wel super duidelijk is dat je een kindje wil. Wanneer het dan gebeurt en op welke manier is iets waar je met je partner wel uit geraakt.

      En inderdaad, het is nog een verschil tussen mensen die dichtbij staan en vreemden. Vaak komt de vraag ook van mensen die al kinderen hebben en kan je er niet echt een goed gesprek over voeren omdat ze je alleen maar proberen overtuigen waarom het helemaal geweldig is om een kind te krijgen. Daar ga ik net wat meer van op de rem staan.

      Ik denk ook dat die angst om te bevallen wel weg zal gaan als ik er echt klaar voor blijk te zijn. We zullen wel zien 🙂 Merci voor je reactie Sarah!

      Beantwoorden
  14. Samaja 16 mei 2019

    Mijn verhaal ken je intussen wel :-). Ik weet dat het ontzettend vervelend is om vragen te krijgen als je er zelf nog over twijfelt. Ik heb mij daardoor veel te hard in de war laten brengen. Doe gewoon wat voor jullie juist aanvoelt, ook al is dat nog een aantal jaren wachten bijvoorbeeld. Je bent nog zo jong, je hebt echt nog heel veel tijd hoor! Laat je niet opjagen, praat veel met elkaar en eventueel ook met andere mensen die openstaan voor jullie twijfels en die een inkijk kunnen geven in hun leven met/zonder kinderen. Het belangrijkste is om je gevoel te volgen, wat jullie willen, en niet wat volgens je familie/vrienden/de maatschappij wordt gedicteerd. Succes met de zoektocht in elk geval en mocht je er eens over willen praten, je mag me altijd contacteren!

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Oh merci voor je reactie! Je hebt me eigenlijk zelfs geïnspireerd om er eens over te schrijven en het aan te durven kaarten. Ik lees je stukjes over het onderwerp ook heel graag. Ik weet je te vinden als ik eens nood heb aan een babbel en jij mag mij natuurlijk ook altijd contacteren hé 😉

      Beantwoorden
  15. Yanine 16 mei 2019

    Hoi, ik vind je blogs altijd heel erg leuk om te lezen maar reageer bijna nooit. Nu wel, ik vind het echt heel leuk om te lezen dat jullie over adoptie nadenken. Ik krijg, nu de vraag over kinderen steeds vaker ter sprake komt, vaak het gevoel dat bijna niemand aan deze optie denkt. Dus leuk dat jullie dat wel doen. Ik zou zelf ook het liefst, áls we kinderen zouden willen krijgen, kinderen willen adopteren. Voor mij zou het gaan om het moeder worden, het vormen van een gezin en dat kan naar mijn idee heel goed zonder zelf zwanger te zijn geweest. 🙂

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Inderdaad! Ik denk dat ik nog eerder die nood zou voelen (een gezin hebben, zorgen en moederen) dan dat ik een baby van mezelf zou willen. Bedankt voor je reactie Yanine! 🙂

      Beantwoorden
  16. Tineke 16 mei 2019

    Adopteren is wel ontzettend duur! Ik was ontzettend bang en angstig voor bevallingen. Deze angst verdween compleet toen ik er echt klaar voor was. Er zitten ontzettend veel voordelen aan een kinderloos bestaan. Maar het hebben van kinderen en moeder mogen zijn is voor mij wel het mooiste wat mij ooit is overkomen. Ik vind het goed dat je er heel bewust over nadenkt. Het is een grote keuze die je, als je voor kiest, niet meer terug kunt draaien. Ik hoop dat je de juiste keuze voor jezelf maakt zonder teveel naar anderen te luisteren.
    Tineke schreef laatst over Win een high tea voor tweeMy Profile

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Goh ja, er zijn wel meer ontzettend dure dingen in het leven 🙂 We zullen wel zien hé. Mooi om te lezen dat je bevallingsangst verdween. Dat denk ik nu ook; als ik er klaar voor ben ga ik het vanzelf merken.

      Beantwoorden
  17. Saskia 16 mei 2019

    Het is inderdaad een lastig dilemma zegt de nu zwangere 31 jarige die altijd riep geen kids te willen 😉 Er IS geen goede timing kan ik je vertellen. Zo riep ik tot mijn 25ste geen kids te willen. Werd het misschien, naar ja wel leuk naar laten we het proberen. 2 jaar verder en ik typ nu dit artikel met een frummel in mijn buik. Iets wat ik NOOIT had verwacht. Een hele enge keuze en gewaarwording, want wat nou als ik eenmaal zwanger zou zijn en weer zou omslaan naar Nee ik wil niet meer?! Gelukkig is dit geheel niet gebeurd en merkte ik toen we bezig waren met kinderen een teleurstelling voelde als het weer niet raak was, voor mij een positieve reactie die mijn gevoel sterker maakte. Tsja en er klaar voor zijn en het wel aankunnen… Ik denk dat iedereen maar wat aan moddert. Goed dat je dit onderwerp (ook) ter spraken brengt. Ik krijg altijd een beetje de kriebels van vragen wanneer komen de kindjes? Ik heb jaren gezegd niet te willen, nu ben ik zwanger krijg ik de vraag of er nog een 2de komt.. Ik bedoel, laten we weer DEZE eens even doen dan zien wel wel weer verder 😉

    Succes met je keuze en voel alsjeblieft niet de tijdsdruk, lekker doen wanneer het goed voelt voor jullie beide<3
    Saskia schreef laatst over Oh Baby | Maand 7 (week 28 t/m 32) Hallo 3de trimester!My Profile

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      En zo is het nooit genoeg hé 😉 Dan ben je zwanger van je eerste en komen de vragen naar een tweede maar o wee als je vijf kinderen zou willen, dat is dan ook weer raar. Bedankt voor je reactie Saskia!

      Beantwoorden
  18. Naomi 16 mei 2019

    Wat een mooi, eerlijk en open artikel.
    Allereerst vind ik de vraag van mensen ‘wanneer je aan kinderen gaat beginnen’ vaak niet zo heel netjes. Deze mensen stonden heel dichtbij, dus dan kan het anders zijn, maar soms zijn het ook bijna vreemden die zo’n vraag stellen. Ik vind dat niet kunnen. Ik weet vanuit mijn omgeving hoeveel pijn zo’n vraag kan doen.
    Terwijl ik jouw artikel las, dacht ik pleegzorg. Jij eindigt zelf met adoptie. Pleegzorg lijkt me ook iets heel moois. Een kind dat geen veilig thuis heeft een thuis bieden vol warmte en liefde.
    Naomi schreef laatst over Goedbedoeld adviesMy Profile

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Jaa wel, ik las het hier al een paar keer maar ik had dus zelf totaal nog niet aan pleegzorg gedacht! Ik vind het wel een mooie optie om ook te bekijken inderdaad.
      En ja, ik weet wel dat deze mensen het niet verkeerd bedoelen maar ik vind het op de duur ook echt niet leuk meer om telkens met die vraag geconfronteerd te worden. En het kan voor sommige koppels inderdaad ook een heel pijnlijke vraag zijn. Ik vind het vaak ook lastig dat het dan meestal zelf mensen met kinderen zijn en je er niet echt een goed gesprek over kunt voeren omdat ze je vooral proberen te overtuigen van alle redenen waarom je wel kinderen zou moeten krijgen.

      Beantwoorden
  19. Shirley 16 mei 2019

    Ik heb nooit een kinderwens gehad, dus die vragen krijg ik gelukkig zelden. Ondanks dat ik nooit rammelende eierstokken heb, denk ik veelover mijn kinderwens na. Het is zo’n grote keuze, die wil ik bewust maken en niet zomaar voorbij laten gaan. Daarnaast vind ik het ook een heel naar idee dat verschil in kinderwens het einde van een relatie kan betekenen. Zeker nu ik dit jaar 30 word, vind ik dat een ding. Hopelijk komt het antwoord op de vraag voor jullie vanzelf. Je hebt echt nog een paar jaar, maar ik snap heel goed dat het je zo bezighoudt.
    Shirley schreef laatst over Dit gaf ik uit tijdens een week in BerlijnMy Profile

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Hm ja inderdaad, als je op dat gebied een totaal ander idee hebt dan je partner is het heel moeilijk denk ik. Op dat gebied heb ik dan wel geluk dat we allebei twijfelaars zijn.

      Beantwoorden
  20. Marianne 16 mei 2019

    Ik weet niet meer hoe ik op je blog ben terechtgekomen maar ik ben blijven volgen omdat er zoveel raakvlakken zijn. Ik ben zo ongeveer dezelfde fases doorgegaan als jij, en heb nu 2 kinderen. Ik sta er dagelijks bij stil hoe blij ik met die beslissing ben geweest ( waarmee ik niet wil zeggen dat het voor jou ook zo is ).

    Qua bevallen heb ik mezelf toen gerustgesteld dat als het zo erg was, niemand een tweede kind zou willen. En inderdaad, het is een krachttoer, het doet pijn maar ik zou het zo opnieuw doen.

    De prikkels, daar heb ik ook last van maar ook daar valt het heel goed mee. Ik heb het er al met vrienden over gehad? Is het omdat ze van nature hetzelfde karakter hebben? Is het de omgeving/opvoeding? Krijg je kinderen die bij je passen? Ik weet het niet. Maar het kan hier soms muisstil zijn… Natuurlijk zijn ze wel eens uitgelaten ( en vaak doe ik dan vrolijk mee ) maar ze weten wanneer het genoeg geweest is en zetten bv al automatisch vervelende geluidjes van computerspelletjes stil of nemen een koptelefoon.

    Alle overwegingen die jij nu maakt, maakte ik ook en bij het tweede kindje opnieuw. En ook toen we een derde overwogen… Adoptie is ook een droom geweest maar nu denk ik vooral over langdurige pleegzorg (

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Merci voor je reactie Marianne! Echt fijn om te lezen ^^ Aan pleegzorg had ik nog niet eens gedacht maar ik vind het wel het uitzoeken waard. Dat lijkt me ook heel bijzonder!

      Mooi dat jouw kinderen niet zo’n druktemakers zijn, ik kan alleen maar hopen dat het met die van mij ook meevalt als we ooit die weg inslaan. Haha.

      Beantwoorden
  21. Maudy 16 mei 2019

    Heel lastig dilemma inderdaad, en ook eentje waar je niet op terug kan komen zodra je hem hebt gemaakt. Maar los daarvan: meid, je hebt ècht nog alle tijd! Ik ken onwijs veel stellen (en alleenstaande vrouwen trouwens) van rond jouw leeftijd die ook nog geen enkel idee hebben. Dat is toch helemaal geen punt? Je hoeft het allemaal niet precies te doen zoals “de rest van de maatschappij” het doet. Neem je (jullie) tijd en zie maar waar het schip strandt 🙂

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Ergens weet ik het wel hoor dat ik nog alle tijd heb maar ik had altijd in m’n hoofd dat als ik een kind wou, ik dat voor mijn dertigste moest krijgen. En dan ben ik dus ineens bijna dertig en weet ik niet eens of ik een kind wil. Door mijn stukje hier te schrijven en door jullie reacties kan ik het wel wat makkelijker los laten. We zien wel wat er gebeurt 🙂 Merci voor je reactie!

      Beantwoorden
  22. Audrey 16 mei 2019

    Wat een mooi en open artikel! Ik heb ook een periode van twijfel gehad nadat ik vroeger altijd zeker wist dat ik kinderen wilde. Nu weet ik wel zeker dat ik ergens in de komende jaren graag een kindje wil krijgen. Bevallen lijkt me ook doodeng, maar ik wil echt heel graag een kindje van mijn vriend en mij samen.
    Audrey schreef laatst over Gelezen: Harry Potter #3: Harry Potter en de gevangene van AzkabanMy Profile

    Beantwoorden
    • Joni 16 mei 2019

      Ik dacht vroeger altijd hoe geweldig het zou zijn als ik ook een jonge mama was (aangezien ik er zelf eentje heb). En toch duurde het tot mijn bijna 30e vooraleer ik zeker was. 🙂 En er was twijfel want hoe vreemd het ook klinkt, geen kinderen betekent echt geen zorgen – toch bleef er altijd het gevoel van “als we er echt geen krijgen, ga ik ooit spijt hebben”.

      En nu hebben we er bewust maar eentje. (En lokt dat weer andere commentaren uit but who cares anyway. Wij zijn een goed team van 3 )

      Beantwoorden
      • Irene 21 mei 2019

        Dat kan ik me zo voorstellen! Wil je geen kinderen is’t niet goed, wil je er maar 1 is’t ook niet goed en als je er vijf wil stellen mensen zich ook vragen.

        Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Ik dacht altijd: van zodra ik het bevallen er wil bij nemen, ben ik klaar voor een kind. Haha. Maar ik kan me nu met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat er ooit een baby uit mijn lijf gaat komen.
      Mooi wel dat jij het nu voor jezelf duidelijk hebt dat je graag een kindje wil met je vriend. Dat lijkt me – naast de angst om te bevallen – ook wel rust te brengen, dat je daarover niet meer twijfelt..

      Beantwoorden
  23. Wat tof dat je hier zo open en eerlijk over schrijft. Meestal kon je vanzelf, samen, tot een conclusie die goed voelt. Gelukkig is het tegenwoordig een bewuste keuze en draait het leven om meer dan een gezin “maken en levend houden” 😉 Het komt vast goed. Negeer de opmerkingen verder gewoon. Jij weet het op jouw moment.

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Bedankt voor je wijze woorden Anja! 🙂 Het schrijven van dit stukje heeft me ook wel wat rustiger gemaakt. Ik moest mijn twijfels gewoon even wereldkundig maken blijkbaar.

      Beantwoorden
  24. Romy 16 mei 2019

    Wat een prachtig eerlijk artikel! Ik kan me de twijfels die je bespreekt wel voorstellen. Een kind is natuurlijk niet niks en brengt heel wat verantwoordelijkheid en veel veranderingen met zich mee. Goed dat je jezelf de tijd gunt om er goed over na te denken! Als je 33 bent, is dat ook nog een prima leeftijd om eventueel wél te proberen kinderen te krijgen, mocht je het wel willen. En als je erop uitkomt dat je toch liever geen kinderen wilt, dan is ook dat helemaal prima. Het is een best wel grote keuze en het is alleen maar goed dat jullie er zo bewust over nadenken <3
    Romy schreef laatst over Interieur | Een inkijkje in mijn roze slaapkamerMy Profile

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Een kind krijgen op m’n 33ste is inderdaad ook nog helemaal oké. Dat heb ik echt tegen mezelf moeten zeggen want ik dacht vroeger altijd: als ik een kind wil moet het voor m’n dertigste. En dan ben je dus ineens bijna dertig en zit je alleen maar te twijfelen. Haha. Ach ja, dit stukje schrijven heeft me wel wat geholpen om er toch iets relaxter mee om te gaan. We moeten ons niet haasten en wat we ook beslissen, ’t is goed zoals het is.

      Beantwoorden
  25. Anne 16 mei 2019

    Ah, het lijkt me zo irritant als je die vraag krijgt! Oprecht. Ik denk dat het alleen maar goed is dat je er zo goed over nadenkt, het krijgen van kinderen is echt niet zomaar iets. Ik merk dat ik ook nadenk over of ik in de toekomst nog meer kinderen wil (ik ben nu natuurlijk parttime moeder :)), maar dat weet ik eigenlijk ook nog niet zo goed. En er is echt nog tijd genoeg!
    Anne schreef laatst over Starry starry nightMy Profile

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Mensen bedoelen het vaak niet slecht maar het is soms inderdaad irritant. Zeker als je de vraag élke keer krijgt als je dezelfde persoon ziet. Het helpt me ook totaal niet maar ik heb dan ook niet genoeg ballen om aan te geven dat ik het niet fijn vind de vraag altijd te krijgen.

      Beantwoorden
  26. Moederschip 16 mei 2019

    Ik snap de twijfel zeker: een kind krijgen is het enige definitieve dat je in je leven moet beslissen. Je kan altijd van job, huis of zelfs partner veranderen maar met een kind ben je de rest van je leven verbonden. Voor mij woog de beslissing vooral door richting wel kinderen krijgen. Ik kon me eigenlijk geen leven voorstellen zonder. En het is inderdaad met momenten loodzwaar en doodvermoeiend, maar ook prachtig mooi en verrijkend. Die beslissing kan alleen jij maken! Hoe ik jouw verhaal hier lees, zouden jullie het perfecte koppel zijn om aan pleegouderschap te doen, ik geef het maar mee! (Sorry, beroepsmisvorming ;))
    Moederschip schreef laatst over De moeder die ik (niet) benMy Profile

    Beantwoorden
    • Irene 21 mei 2019

      Oh wow dat is een optie waar ik nog niet aan had gedacht maar ik vind het zeker wel het uitzoeken waard. Bedankt voor de ‘tip’.
      Ik kan me een leven zonder kinderen net wel heel goed inbeelden maar ik kan me tegelijk ook wel een leven met kinderen inbeelden. Misschien daarom dat ik ook zoveel twijfels heb.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.