De momenten die mijn leven veranderden

Lenneke schreef een tijdje terug deze post:

de momenten die mijn leven veranderden

En dat vind ik zo’n mooi iets om te lezen dat ik me er zelf ook maar aan waag. Van sommige momenten vraag je je op het moment zelf af hoe ze in godsnaam iets positiefs kunnen opleveren maar als je er dan achteraf op terug kijkt, zou je het niet anders gewild hebben.

WAARSCHUWING: lange post! Pak er iets bij om te drinken ofzo 😉

Het tegenovergestelde van een vlekkeloze schoolcarriere.

Ik neem deze eventjes samen

  1. In het vierde middelbaar kreeg ik een C attest waardoor ik m’n jaar moest dubbelen.
  2. Mijn eerste jaar in het hoger onderwijs ging ik voor een studierichting die me niet lag.
  3. In het tweede jaar van mijn volgende bacheloropleiding zette ik mijn stage stop waardoor ik ook een jaar extra deed.

Bij die eerste beslissing had ik op dat moment zelf niet veel meer in de pap te brokken. Ik studeerde niet genoeg, kreeg slechte punten en dus een C attest. Ik weet eerlijk gezegd niet meer zo goed hoe ik me er precies bij voelde toen maar ik weet wel dat die tweede keer in het vierde middelbaar me best veel gebracht heeft (al was mijn middelbare schooltijd serieus niet de fijnste tijd van mijn leven). Om een voorbeeldje te geven: ik zou mijn lief niet leren kennen hebben als ik dat jaar niet had over gedaan.

De tweede beslissing, om mijn studie te stoppen, daar was ik zelf eerlijk gezegd best wel van ondersteboven. Het besef dat ik iets wat me volgens mijn hele omgeving zo goed zou liggen totaal mijn ding niet was… Ja ik voelde mij toen echt gefaald. Ik koos een nieuwe richting die achteraf gezien ook niet 100% mijn ding was maar waar ik wél een fijne vriendin aan overhield en heel veel zelfkennis. De beslissing om mijn stage stop te zetten voelde ook een beetje als een mislukking maar het voelde nog meer als een last die van mijn schouders viel.

Ik kan wel denken (en dat heb ik ook effectief vaak genoeg gedaan) dat ik beter dit of dat had gestudeerd maar ik zou nooit het leven hebben dat ik nu heb als ik toen die keuzes niet had gemaakt. Dat helpt mij wel om daar vrede mee te hebben en het deed me toen eigenlijk ook beseffen dat mensen die het standaardtraject volgen vooral in de minderheid zijn. En dat het oké is als je echt geen flauw benul hebt van wat je wilt doen. En dat het ook oké is om dat allemaal uit te zoeken.

Mijn ontslag geven op mijn vorige werk.

Ik weet niet of je het je nog herinnert maar ik was in het begin heel blij met mijn vorige job en daarna kelderde dat zoals er nog nooit iets gekelderd is (haha :p). Dat was de eerste keer dat ik dacht: “Mannekes, ik ben nog nooit zo ongelukkig geweest.” De keuze om mijn ontslag in te dienen heb ik redelijk impulsief genomen maar ik heb daar nooit een moment spijt van gehad. Op dat moment voelde dat echt als iets enorm. Een gigantische berg die ik over moest, iets waardoor mensen mij scheef zouden bekijken, mijn ouders die teleurgesteld zouden zijn, mijn werkgever die boos zou zijn. Achteraf gezien was dat twee keer niets.

Ik heb daardoor geleerd dat je werk wel belangrijk is maar ook niet zo belangrijk. Als je je werk niet graag doet, zoek iets anders. Ik heb misschien wel gemakkelijk praten maar eerlijk, zo moeilijk is het eigenlijk allemaal niet (en dan bedoel ik dus niet het effectief zoeken naar nieuw werk want dat kan nog weleens een avontuur zijn).

Het moment dat ik besefte dat ik verliefd was op mijn lief.

Dat is in mei tien jaar geleden. Ik weet nog het precieze moment én de datum waarop ik dacht: “Faaak ik voel hier wel iets meer.” En dag op dag een maand later bevestigde mijn vriend dat door mij te zoenen op ons eindejaarsbal. Ik weet nog dat mijn mama vroeg of het “voor serieus was”. Wist ik veel. Ik heb daar geen moment bij stil gestaan. We gingen er voor en we zouden wel zien. We zijn nu toch al bijna tien jaar verder!

Wat als ik alleen zou zijn? Hoe zou mijn leven er dan uit zien? Soms denk ik eens over die vraag na. Ik kan het mij bijna niet voorstellen eigenlijk. Het is niet dat het hier altijd rozengeur en maneschijn is. Allesbehalve zelfs. Maar ik vind dat wij wel een zalig team zijn en die kriebels die heb ik nog altijd als ik naar hem kijk.

Onze verloving en het moment dat we ons huis kochten.

Om in de romantische sferen te blijven hé 😉 Ik ben eigenlijk altijd heel onzeker geweest in mijn relatie. Ze-ker in het begin maar soms nog. Vroeger dacht ik altijd dat mijn lief mij wel vroeg of laat zou laten vallen voor een meisje dat populairder, leuker, knapper en slimmer was dan ik. Daar heb ik heel lang mee gezeten. Elke keer als we ruzie hadden dacht ik: “Nu is’t gedaan.”

Dan kochten we samen een huis en viel een deel van die onzekerheid weg. Ik ging er van uit dat hij wel op tijd aan de rem zou trekken als hij het gevoel had dat we toch niet zo’n goeie match waren. Dat huis heeft me veel gebracht (stress, zenuwinzinkingen, … nee mopje … oké een beetje dan :p ), vooral een eigen, veilige haven. Een plek waar ik tot rust kan komen, een plek die ik kan delen met de mensen die ik graag zie maar evengoed een plek waar ik mij af en toe een beetje kan verstoppen voor alles en iedereen. En bovenal een plek die we (vooral hij) ons echt eigen kunnen en gaan maken.

En toen vroeg mijn vriend mij ten huwelijk, in december vorig jaar, op een moment dat ik heel diep in een donker dal zat en toen nog niet wist of ik daar ooit nog uit zou geraken. Die dag is echt een lichtje in de duisternis. Het sprankje hoop. De bevestiging dat ik ondanks die donkere wolken nog altijd iemand was om lief te hebben. Ik zeg niet dat ik nu 100% zeker weet dat wij voor de rest van ons leven samen blijven (dat weet je gewoon niet, maar ik geloof wel in ons), maar die onzekerheid waar ik altijd last van had, die is weg.

De Depressie.

Ja ik heb dus toch nog altijd een beetje moeite met die term maar laten we een schaap een schaap noemen (ik weet niet meer wat het oorspronkelijke spreekwoord is, sorry 😀 ). Sinds vorige zomer begon het met m’n mentale gezondheid een beetje bergaf te gaan, alleen had ik tot november nodig om dat in te zien. Ondertussen gaat het echt veel en veel beter met me. Ik kan me nu soms zelfs niet meer zo goed inbeelden hoe verschrikkelijk slecht ik me toen voelde, wat bizar is want tegelijk zie ik het ook nog heel levendig voor me.

Anyway, die periode was allesbehalve fijn maar ik heb daar vooral uit geleerd om 1. op tijd op de rem te trappen (nu dus hé, toen was ik natuurlijk te laat), 2. hulp te vragen als ik daar behoefte aan heb en 3. wat beter voor mezelf te zorgen en signalen te herkennen.

Dit is denk ik zoiets wat ik voor de rest van m’n leven mee draag en dat beangstigt me soms wel (het kan gewoon opnieuw gebeuren) maar het geeft me ook wel moed dat als het terug zover is, ik er ook wel weer uit geraak. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het feit dat er een kindje in mijn buik groeit me wel een schop onder mijn kont heeft gegeven. Ik wil een fijne, mentaal gezonde mama zijn en dat zorgt er voor dat ik heel vaak bij mezelf incheck. Alles nog oké? Zit ik ergens mee?

Zwanger worden.

Holymoly is dat even een verandering. Ik moet misschien wachten met deze post tot de beeb er effectief is want dat zal ook nog wat geven 😉 maar voor nu is het toch ook al een moment dat mijn leven voorgoed heeft veranderd. Die dag dat ik al bleitend op de wc zat met een positieve test in mijn hand (bleitend van gelukkigheid welteverstaan). Ik voel mij een heel ander mens. Niet per se volwassener (alhoewel…) maar wel gewoon alsof alles een beetje op zijn plek valt ofzo. Alsof ik ergens ook een rust heb gevonden in het volwassen leven, alsof al die kleine dingen waar ik me soms zorgen om kon maken eigenlijk niet zo heel veel voorstellen.

Archie & Mooseje in huis nemen.

Hallo zeg. Ik heb in mijn leven denk ik nog nooit zo hard moeten lachen als om die twee beesten. Pas op, eerlijk is eerlijk, ik denk dat ik ergens in mijn bruin-roze haarbos al een paar grijze haren heb zitten en die heb ik dan wel aan deze twee te danken. Ik kan ze soms achter ons niet bestaand behang plakken van frustratie. Maar ik kan ze ook doodknuffelen (niet letterlijk) omdat ze zo cute zijn en onnozelheid uithalen en soms gewoon ook extreem grappig zijn. Zoals Moose die lustig putten graaft in het voorste deel van onze tuin en er meer dan eens zelf in valt (grappigste ooit, echt waar) of Moose ook die een beetje lomp is en tegen ons botst. Of zoals Archie de meest schattige geluidjes maakt in zijn slaap of bovenop de tuintafel gaat liggen om een overzicht van z’n koninkrijk te hebben en ook gewoon Archie zijn hoofd. Ik heb nog nooit zo’n schattig hondenhoofd gezien als dat hem.

Mijn blog beginnen.

Vroeger was ik echt een heel onzeker meisje. Ik dacht altijd dat ik geen leuk mens was en vooral dat iedereen mij stom vond. Dat is zowat mijn hele middelbare schooltijd blijven duren. Daarna ging het iets beter maar alsnog voelde ik me wel vaak zo. Soms dacht ik ook dat mijn vriendinnen achter mijn rug om roddelden over me. Maar toen hé, toen startte ik mijn blog en dat heeft mij echt zo veel gebracht!

Door mijn blog besef ik dat ik eigenlijk wel gewoon een leuk persoon ben. Oké niet iedereen vindt mij waarschijnlijk even leuk maar ik vind ook niet iedereen leuk en das perfect oké. Ik durf meer mezelf zijn en voor mijn eigen keuzes opkomen en ik heb ook echt enorm veel aan jullie allemaal. Mijn plekje hier voelt voor mij echt als zo’n warme community en ik heb het gevoel dat jullie me ook allemaal steunen en het beste voor me willen en dat helpt me enorm. (Danku eh ♡)

Zijn jullie er nog? Ja? YES! Zeg eens, wat is zo 1 moment dat echt uw leven heeft veranderd?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

22 thoughts on “De momenten die mijn leven veranderden

  1. Wat een prachtig artikel! Ik reageer hier niet zo vaak maar lees al wel een paar jaar trouw mee en herinner me de posts over je werk etc. nog goed. Ik heb echt het idee dat je nu op een positieve golf zit na de recente slechte periode en wilde even zeggen dat jullie als gezinnetje alle geluk van de wereld is gegund!

  2. Wat een mooie ups en leerzame downs! En knap hoe eerlijk je daarover bent. Ik denk dat mijn verandering van baan ook wel een behoorlijke impact heeft gehad. Vooral ook omdat ik veel te lang ongemerkt ongelukkig was en nu juist heel blij en daarna pas doorhad hoe erg dat andere werk niet bij me paste.
    Leuke illustratie ook trouwens 🙂

  3. Wat een prachtig artikel! Ik ben dol op dit soort lange en persoonlijke posts, heb ‘m met veel plezier gelezen! Wat mooi om te lezen dat je nu beter in je vel zit. Ook ik moet leren wat eerder op de rem te trappen, wat best lastig is want ik wil altijd alles zelf doen :D. En inderdaad, het is oké als niet iedereen je aardig vindt. Ik ben heel blij en dankbaar voor de mensen die ik om me heen heb en die me altijd steunen!
    Anna schreef laatst over Happy list #11 | Jarig, sushi bestellen en leuke post!My Profile

  4. Dat van die studies is echt super herkenbaar. Ik was heel vaak afwezig door ziekenhuisopnames en moest daardoor op school steeds op mijn tippen lopen om er net door te geraken. Daardoor werd me aangeraden om van richting te veranderen. Om dan na één maand in die nieuwe richting terug naar het ziekenhuis te moeten én een volledig schooljaar te missen. Dat vond ik toen als tiener echt zo stom. In het hoger onderwijs ben ik eerst Communicatie gaan volgen maar dat was echt helemaal anders dan ik had verwacht. Het gedrag van de mensen, de lange dagen waren fysiek te zwaar voor me, de theorie trouwens ook en dus besloot ik na dat jaar om een andere opleiding te gaan volgen én die bleek me gelukkig wel te bevallen waardoor ik ben afgestudeerd met een Graduaat in het bibliotheekwezen. Niet dat ik nu in een bib kan werken maar ik heb wel mijn eigen bib dus dat is ook al iets.

    Verder denk ik dat vooral het leren kennen van mijn man heel veel invloed heeft gehad. Ik heb een periode gehad waarin het optimisme ver zoek was en dat is omgeslagen sinds ik hem heb leren kennen. Mijn gezondheid heeft natuurlijk ook veel effect gehad (nog steeds). Maar ook iets op het eerste zicht heel eenvoudig als de aankoop van een elektrische fiets. Dat klinkt misschien stom maar nu kan ik tenminste een stukje fietsen en dat maakte me natuurlijk een pak mobieler.
    zwartraafje schreef laatst over Terugblik: Een knuffel per post – actieMy Profile

    1. Ik schrijf hier vooral over die grote gebeurtenissen maar kleintjes zoals een elektrische fiets kopen zijn ook heel belangrijk hé 🙂 Zoals je zegt, het maakt je een stuk mobieler wat je weer meer mogelijkheden geeft. Het hangt allemaal van je situatie af denk ik dan.

      Ik wist niet eens dat er iets bestond als een graduaat in het bibliotheekwezen maar dat lijkt me eigenlijk wel een super interessante studie!

  5. Een beetje creepy om te lezen, want ik herken zo veel van mezelf in wat je schrijft!!

    Ondertussen is mijn kleine beebje een flinke meid van 4,5 en ik vind het moederschap nog elke dag leuker worden. Het spreekt voor zich dat de dag waarop ze geboren is voor mij het ultieme moment is dat mijn leven heeft veranderd.

  6. Wat een mooi verslag van al die sleutelmomenten! Geen idee wat dat bij mij was. Sowieso mijn postgraduaatjaar waarin ik mezelf ben tegengekomen en niet zo gelukkig was. En 4 jaar geleden starten op mijn huidige job, ook al had ik geen idee waar ik begon. Ik ontmoette er een vriendin en mijn lief en werd er weer mezelf.

  7. Oh zo herkenbaar van die studies! Het begon bij mij dat ze me aanraadden om talen te gaan doen en toen ik in talen zat, vroegen ze wat ik daar zat te doen… dat ik beter was in wetenschappen. En dan koos ik sociaal werk na het middelbaar en bleek ik veel te verlegen en onzeker 😀

    Ik had dat bij mijn ex ook altijd… vanaf dat het ruzie was (en dat gebeurde eigenlijk zelden) dan dacht ik dat dat het einde van de relatie was 😀

  8. Fijn lijstje! Haha, ik zeg altijd tegen mensen dat mijn vorige blog toch wel een mijlpaal was. Die heeft me toen een zot leuke job opgeleverd en indirect ook een beetje mijn lief 🙂
    Lesley schreef laatst over EUH JA #6My Profile

  9. Wat een mooie blog! En hoe mooi om al die momenten zo op een rij te hebben staan die je leven veranderd hebben. Ik ga er eens over nadenken of ik ook zo’n blog ga tikken, want ik merk nu al dat ik hier anders een reactie van 500 woorden zou kunnen tikken;).
    Naomi schreef laatst over Koningsdag 2020My Profile

  10. Wat een onwijs mooi artikel. Soms zijn het nou eenmaal de moeilijkere tijden waardoor je jezelf beter leert kennen en langzaamaan verandert. Mijn depressie heeft hier voor mij ook echt een grote rol in gespeeld, net als de traumatische ervaringen die ik heb meegemaakt. De keuze om voor mezelf te kiezen en langer over mijn school te doen. En onze hond, die we net een paar weken hebben, heeft ook al onwijs veel voor me betekent. En als ik er zo over nadenk, kan ik nog wel even doorgaan, haha. In ieder geval een mooi artikel wat me echt even aan het denken zet.
    Ilona Wielinga schreef laatst over Gratis fruitige achtergronden voor je telefoonMy Profile

  11. Wat een (h)eerlijke momenten, hoe mooi en open je erover schrijft. Echt eens leuk om bij stil te staan. Je inspireert me! Als je het oké vindt, zou ik ook wel eens zo’n lijstje willen maken (ofc met jouw vermelding erbij! :D).
    Tamara schreef laatst over Mijn week in 4 woorden #5My Profile

  12. Oh, wat een mooi overzicht! En fantastisch om te horen dat het inmiddels zo goed met je gaat. Zo zie je maar, het is een gigantisch cliché, maar na regen komt zonneschijn!

  13. Ik lees je blog al een hele tijd, maar heb nog nooit een reactie geplaatst. Geen idee meer hoe ik hier terecht ben gekomen, maar ik lees je blogs altijd met veel plezier. Naar aanleiding van je laatste alinea voel ik toch de behoefte om een reactie te plaatsen: op mij kom je over als een leuk mens en je posts maken me altijd vrolijk! Fijne dag 🙂
    Linda schreef laatst over Horoscope versus reality ep. 2My Profile