Mind

Shopverslaving?

Ik sukkel al een hele tijd met mijn shopverslaving, maar het is pas sinds ik dit jaar startte met mijn 2019 fashion challenge dat ik besef hoe erg het eigenlijk gesteld was met me. Hallo, ik ben Irene en ik ben verslaafd aan winkelen.

Nu, het klinkt misschien wat stom of belachelijk en ik voel ook heel vaak zelf de neiging om er een beetje lacherig over te doen. ‘Haha ja, ik shop te graag hé, ik heb echt een probleem hoor!’. Maar ik durf nu ook serieus zeggen dat ik ook echt een probleem heb. Of had. Want wonder boven wonder gaat het de laatste weken heel goed.

Ik denk dat mijn drang om te winkelen zich ontwikkelde toen ik nog in de middelbare school zat en al mijn schoolgenootjes zag rondlopen in kleren die ik ook wel wou dragen. Ik meen mij niet te herinneren dat ik ooit moeilijk heb gedaan tegen m’n ouders over mijn kleren maar ik weet wel nog dat ik echt heel graag naar de H&M wou, want iedereen ging naar de H&M. Toen ik dan naar het einde van mijn schoolcarrière zakgeld kreeg en zelf mocht beslissen waar ik dat aan uit gaf, deed ik mijn centjes op aan spullen die ik absoluut niet nodig had. Toen ik het online shoppen ontdekte, ging het hek helemaal van de dam.

De grootste motivatie om een studentenjob te nemen was in mijn ogen ook winkelen. Ik wou werken zodat ik alle kleren kon kopen die ik graag wilde. Het heeft eigenlijk best lang geduurd tot ik besefte dat ik dacht meer zelfvertrouwen te krijgen door mooie kleren te kopen. Ik wou altijd maar meer en meer en tot een paar maanden geleden zou ik zonder verpinken mijn laatste geld aan een mooi bloesje of een paar schoenen hebben op gedaan. Daarnaast spendeerde ik ook uuuuuuuren op webshops om mijn digitale winkelmandjes helemaal vol te laden. Ik zag het echt als een middel tegen verveling, een manier om weer fijn te voelen als ik in een dipje zat.

Ik hou van het gevoel dat een nieuw kledingstuk me kan geven. Alsof ik plots in een heel ander mens verander als ik het stuk aantrek. Alsof ik ineens een veel leukere, zelfverzekerdere, grappigere, mooiere versie van mezelf word. Alsof ik al mijn problemen kan overwinnen. Belachelijk natuurlijk want een nieuwe broek gaat er echt niet voor zorgen dat ik ineens minder troubles heb. Dat wist ergens wel maar toch kon ik het niet laten om te winkelen. Ik deed elke maand minstens één bestelling bij een webshop en vaak zelfs twee of drie. Ik werd intens gelukkig van alle pakketjes. Het voelde alsof ik cadeautjes kocht voor mezelf en het fijne gevoel is verslavend maar helaas ook snel weer uitgewerkt.
Gelukkig had ik wel altijd de tegenwoordigheid van geest om het niet té ver te drijven. Ik heb mezelf financieel nooit in de problemen gebracht. Ik zorgde er altijd voor dat ik alles kon betalen. Mijn geld was dan wel op, maar ik had geen schulden ofzo. Thank God.

Ik nam me met tussenpozen ook voor om minder geld uit te geven omdat ik wel wist dat ik al die nieuwe dingen niet nodig had. Ik had ondertussen een uitpuilende dressing waarvan, eerlijk is eerlijk, veel dingen me na een paar maanden (of zelfs weken) niet meer echt bevielen. Jammer. Zonde. I know. Ik heb zelfs een tijdje gedacht dat ik extern hulp zou moeten vragen omdat ik er niet uit zou geraken. Ik wist serieus niet hoe ik het nu moest aanpakken om er voor eens en voor altijd van af te komen. Nu ik mijn leven een beetje probeer te beteren en wat bewuster probeer te leven zie ik heel goed in dat ik me idioot gedroeg. Ik weet niet helemaal waardoor de ommezwaai er is gekomen. Ik denk dat het ergens gewoon niet meer goed voelt om zoveel fast fashion te kopen en dat ik het ook wel in zie dat ik echt niet zoveel nieuwe kleren nodig heb. Nu ik bezig ben met mijn uitdaging om geen nieuwe kleren meer te kopen, lukt het me wonder boven wonder ook om me daar aan te houden.

Maar ik moet zeggen dat ik zelfs nu soms de neiging moet onderdrukken om niet uren op United Wardrobe leuke items te zoeken. Ik kocht laatst weer een paar vintage en tweedehands dingen en dan moet ik me inhouden om het weer niet te ver te laten komen. Alleen zie ik dit project nu echt als een stok achter de deur en schop onder mijn kont en heb ik er minder moeite mee dan verwacht. Ik vind het nu zelfs veel belangrijker om echt alleen maar items te kopen die ik héél tof vind en die een beetje bijzonder zijn. Het is iets waar ik wat op zal moeten letten maar ik voel dat het beter en beter gaat.

Tips om je grenzen te leren bewaken.

Als ik het aan durf, post ik volgende week een stukje over mijn angsten en paniekaanvallen. Toen ik daarmee bezig was, moest ik denken aan de laatste keer dat ik een paniekaanval voelde op komen. Dat was nog niet zo heel lang geleden en de reden dat ik hem kreeg was me ook heel duidelijk. Ik was los over mijn grenzen aan het gaan door veel te laat op te blijven. Aangezien ik het toen moeilijk had om dit aan te geven, besloot ik wat tips te verzamelen die mij (en misschien jullie ook wel) kunnen helpen.

Nu, het allerbelangrijkste en eigenlijk de basis van het grenzen aangeven is natuurlijk wel dat je weet waar je grens ligt. Als je jezelf goed kent, is het niet zo moeilijk om dit te ontdekken maar als je er meer moeite mee hebt, is het volgens mij wel verstandig om eens na te denken over situaties waarin je over je grenzen heen ging. Waar lag het aan?

En dan heb je eigenlijk ook nog twee soorten grenzen: mentale en lichamelijke. Bij mij is een lichamelijke grens bijvoorbeeld dat ik niet te lang op mag blijven. Andere mensen hebben daar niet zo’n moeite mee, maar ik word ontzettend apathisch en chagrijnig tegelijk als ik te lang op blijf en moe ben. Dat kost me nog extra energie die ik op dat moment ook al niet meer heb. Een mentale grens is bijvoorbeeld de manier waarop mensen tegen me praten of bepaalde dingen die ze zeggen. Ik weet ook uit ervaring dat het gemakkelijker is om mijn lichamelijke grenzen aan te geven dan mijn mentale grenzen.

1. Denk in energie in plaats van in tijd.

Ik zag deze tip ooit eens voorbij komen ergens en heb hem altijd onthouden want ik vind het een hele goeie. Het is makkelijk om in je agenda te kijken en dan te zien dat je nog veel plek hebt voor een date met je vriendinnen of een etentje met de schoonfamilie. Tijd genoeg ja, maar heb je er wel energie voor? Ik weet ondertussen dat ik geen drie weekends na elkaar een sociale aangelegenheid moet inplannen of in 1 weekend twee afspraken want dat kan ik niet zo goed aan.

Je grenzen aangeven zijn een manier om goed voor jezelf te zorgen en alles begint met energie. Vind ik dan. Als mijn energieniveau laag is, ben ik denk ik niet zo’n fijn mens en vind ik het oprecht heel moeilijk om nog leuk te doen. Dus ik doe er niet alleen mezelf plezier mee maar ook de ander door gewoon daar een beetje op te letten.

2. Oefen met nee zeggen. Begin met een beetje.

Leren nee zeggen is een beetje de standaard tip voor het aangeven van je grenzen maar zo simpel is dat eigenlijk niet hé? Alez, ik vind dat soms moeilijk want ik wil geen mensen teleurstellen. Vandaar: begin met een beetje. Vraag bijvoorbeeld wat uitstel door te zeggen dat je er even over na moet denken / in je agenda moet kijken / het moet bespreken met iemand. Op die manier wijs je de ander niet meteen af en geef je jezelf wat extra tijd om nee te zeggen.

Maar soms heb je ook dingen waar je wel graag heen wilt of toch het gevoel hebt dat je moet gaan. Je tante is bijvoorbeeld jarig en geeft een feestje. Je hebt niet super veel zin om te gaan maar hebt ook niet echt het gevoel dat je kan weigeren. In dat geval kan het helpen om een afspraak te maken met jezelf en diegene die je uitnodigt: ‘Ik kom graag maar ik kan niet zo lang blijven. Rond 21u ga ik naar huis.’ Op die manier is de ander niet teleurgesteld als je “vroeg” naar huis gaat én als je daarna besluit om toch wat langer te blijven is het alleen maar een fijne verrassing voor diegene die je uitnodigde.

3. Leg uit waarom.

Nu ben ik eigenlijk een groot tegenstander van het jezelf constant moeten verantwoorden en vind ik dat je gewoon nee moet kunnen zeggen zonder dat je je daarvoor hoeft te verantwoorden. Je kiest uiteindelijk toch zelf wat je met je tijd doet hé. Maar andere mensen denken er niet altijd zo over en vaak verwachten ze toch uitleg bij je weigering. Leg dan gewoon kort uit waarom je iets niet doet en het zal makkelijker aanvaard worden.

‘Ik ga passen want ik heb dat weekend al iets gepland en wil graag zondag vrijhouden.’

4. Geef aan wat je wel graag wilt.

Het voelt misschien niet helemaal goed om iemand af te wijzen. Dat komt omdat je bij het stellen van grenzen vaak aangeeft wat je niet wilt. Je kan dit ook omkeren en aangeven wat je wel graag wilt. Je wordt bijvoorbeeld gevraagd om met een vriendin naar een wilde party te gaan. Je wilt haar wel graag zien maar je bent nu ook weer niet zo’n party animal. Dan kan je iets zeggen als: ‘Oh lief dat je aan me denkt. Alleen ben ik niet zo’n feester maar ik ga wel graag eens een taartje met je eten!’.

5. Maak een regel of afspraak met jezelf van je grens.

Een regel of afspraak met jezelf van je grens maken is voor mij makkelijker om dingen te weigeren. Zoals ik in het begin al aangaf, vind ik het lastig om in een weekend twee dingen te plannen waarbij ik heel sociaal moet zijn. Ik maak daar een regel van: in het weekend doe ik maximum 1 ding dat me veel energie kost. Of bijvoorbeeld: zondag is voor qualitytime met mijn lief. Op die manier is het makkelijker om andere dingen te weigeren want je hebt al een afspraak ingepland.

6. Oefen wat zinnetjes in.

Dat klinkt stom hé maar het helpt wel! Ik ben iemand die zich snel laat overrompelen door mensen. Mij helpt het dan om op voorhand wat dingen in te oefenen. Ik ga ergens heen en ik weet bijvoorbeeld dat er een bepaald iets zal gevraagd worden waar ik absoluut geen zin in heb. Dan oefen ik op voorhand in hoe ik dat ga aangeven en wat ik kan zeggen als er toch aangedrongen word. Meestal oefen ik het in mijn hoofd maar soms ook luidop tegen David. Op die manier hoef je op het moment zelf niet meer te veel naar woorden te zoeken en sta je sterker in je schoenen.

7. Relativeer.

Houd vooral in je achterhoofd dat de mensen die je graag zien je niet plots niet meer graag gaan zien omdat je je grenzen aan geeft. Om een gezonde relatie met je familie en vrienden te bewaren is het net belangrijk dat je je grenzen durft aangeven. Zelf heb ik ook liever dat iemand gewoon zijn grenzen aan geeft dan dat ie dingen gaat doen omdat hij denkt dat ik ze verwacht en me niet wil teleurstellen. De mensen om je heen willen ook alleen maar dat jij een blij eitje bent.

Voila! Ik hoop dat jullie er iets aan hebben. Ik vond het schrijven van dit artikel voor mezelf ook heel erg nuttig. Nu zit alles weer lekker fris in mijn hoofd en kan ik in de toekomst weer vlotjes grenzen aangeven 😉

Heb jij nog tips die helpen bij het stellen van je grenzen?


Foto’s door Sarah Dorweiler via Unsplash

Waar ik in 2019 meer aandacht aan wil geven.

Vanavond vieren we het einde van het oude jaar en het begin van 2019. Als ik kijk naar de voorbije jaren, heb ik het gevoel dat 2018 het snelst voorbij ging van allemaal. Het voelt als de dag van gisteren dat ik met David in de auto zat en niet zo impulsief impulsief besliste om mijn ontslag in te dienen. Of dat we bij de peter van David zaten te gourmetten. Dat er helemaal nog geen sprake was van Archie. En dat we voor het eerst onze eigen kerstboom weghaalden.

Het einde van een jaar vind ik toch altijd wel een beetje een ding en tegelijkertijd is het ook maar gewoon het begin van een nieuwe maand en zelfs gewoon maar een dag verder dan we gisteren waren. Niet zo bijzonder en toch wel bijzonder. Aangezien ik wel in ben voor wat reflectie leek het me wel het uitgelezen moment even na te denken over waar ik in het komende jaar meer aandacht aan wil geven. Waar ik mijn focus op wil leggen.

Laat ik al maar beginnen met zeggen dat 2018 een topjaar was, een jaar waarin ik heel veel dingen heb geleerd. Dit zijn de belangrijkste:

  • Ik moet mijn eigen leven leiden. Andere mensen mogen hier een mening over hebben, maar daar hoef ik niet per se rekening mee te houden. Ik ben niet verantwoordelijk voor hoe andere mensen reageren en ik ben ook niet verantwoordelijk voor anderen hun geluk.
  • Ik ben goed zoals ik ben. Ik ben een leuk mens. Een mens met onzekerheden en angsten (die eerlijk gezegd soms heel idioot zijn) en dat mag er allemaal zijn. Ik hoef mijn buikvetje niet kwijt te raken / dunnere armen te krijgen / strakkere billen te hebben om een leuker / beter / sexyer vrouwmens te zijn. Ik ben al leuk en goed en sexy.
  • Grenzen zijn er om te respecteren.
  • Als ik mijn verwachtingen niet te hoog zet, raak ik ook niet teleurgesteld. Net zoals anderen verantwoordelijk zijn voor hoe ze met dingen omgaan, ben ik dat zelf ook.

Maar dat ik al deze dingen leerde betekent nog niet dat ik die allemaal ook vlotjes toe pas in mijn eigen leven. Nope. Soms ben ik alles kwijt geraakt in mijn hoofd en duurt het even voor ik deze dingen terug op een rijtje heb. Stom maar zo is het. Mede daarom heb ik een lijstje gemaakt van dingen waar ik dus in het komende jaar meer aandacht aan wil geven.

Lijstje met dingen waar ik in 2019 meer aandacht aan wil geven.

  • Meer offline zijn. Ik kreeg gisteren een rapport op mijn Iphone en deze vakantie zat ik gemiddeld 2u34 met mijn telefoon in mijn handen. Holy shit. Dat vind ik veel! Dat zijn 2,5u die ik kan besteden aan boeken lezen, zoentjes stelen van David, borduren en stukjes typen voor mijn plekje hier. Damn. Vandaar heb ik Instagram van mijn telefoon gehaald want dat blijkt de grote boosdoener te zijn. Ik ben benieuwd hoe lang ik het volhoud.
  • Mijn grenzen beter bewaken. Ja, daar ben ik al heel erg in gegroeid. Ik vind het bijvoorbeeld niet erg om een dagje uit af te zeggen als ik daar nood aan heb. Maar langs de andere kant valt er ook nog véél te groeien. Zo vind ik het soms moeilijk om op het moment zelf dingen aan te geven. Bijvoorbeeld na een etentje nog drie uur blijven plakken is me wat te veel, zeker ’s avonds en op zo’n moment voelt het voor mij nog vaak alsof ik het dan niet kan aangeven. Hé jo, ik ga naar huis want ik ben doodop! Bij mijn eigen familie gaat dat makkelijker. Op andere momenten moet ik nog wat meer oefenen.
  • Lezen. Nog meer! Ik vind het zo ontspannend en ik zou het nog vaker kunnen doen dan ik dit jaar deed. In 2017 zette ik mijn goal op 15 boeken en las ik er 22. Dit jaar was mijn doel 25 boeken en las ik er 49. Voor 2019 zet ik mijn doel op 55. Je kan me hier volgen op Goodreads!
  • Bewuster dingen doen: geld uitgeven, internetten, wandelen, … En niet zomaar hersenloos spul kopen omdat ik er blij van word. Daarnaast wil ik het schrijven van blogposts wat beter plannen zodat ik daar kan aan doorwerken (en het dan ook effectief doe) en geen halve dag aan het www verspil.
  • Koken. Ik heb ondertussen een paar gerechtjes die ik uit m’n hoofd kan klaarmaken, die lekker zijn en ook betrekkelijk gezond en daar wil ik dit jaar nog wat meer aandacht aan besteden. Nieuwe dingen uitproberen, zoveel mogelijk groentjes binnen krijgen, nieuwe soepjes in elkaar flansen, …

Voila! Dat is m’n lijstje. Ik denk dat het heel haalbaar is om hier aan te werken en dat is ook de bedoeling natuurlijk! Geen zotte doelen maar gewone fijne dingen die me gaan helpen om nog beter in mijn vel te zitten en een fijn, warm jaar te beleven.

Zijn er voor jou dingen waar je wat extra aandacht aan wil besteden?

Waarom mijn werk niet het belangrijkste in mijn leven is.

Ik ga al beginnen met mijn excuses aan te bieden want zoals dat bij mij vaak het geval is, vind ik het moeilijk om alles wat ik hierover denk in een beetje structuur te gieten. We zien wel hoe het gaat 😉

Oké, waarom is mijn werk niet het belangrijkste in mijn leven? En wat is dan wel het belangrijkste? Makkelijke vraag: mijn levenskwaliteit en mijn relatie. Versta mij niet verkeerd. Mijn werk is voor mij ook belangrijk. Ik breng daar namelijk 5 van de 7 dagen toch gemiddeld 7 uur per dag door. En dan reken ik de reistijd niet mee. En met belangrijk bedoel ik dan dat het een groot deel van mijn tijd kost (heb ik er graag voor over hoor) maar het zorgt er ook voor dat hier geld in het laatje komt, ik elke ochtend geroosterde bokes kan eten en ik een abonnement op de Flow kan hebben. 

Maar zoals ik al zei vind ik mijn relatie en mijn levenskwaliteit véél belangrijker. Toen ik eind 2017 en begin dit jaar een beetje in de knoop zat (understatement van het jaar), volgde ik bijvoorbeeld op Instagram en online ook een paar powervrouwen die allemaal hun eigen bedrijfje hadden. Zogenaamde #bossbabes zeg maar. Daardoor voelde ik mij vooral mislukt want ik deed mijn werk niet graag en zat even later ook effectief werkloos thuis en kijk iedereen succesvol zijn. Zonder dat ik het door had, begon ik werk op zich op een heel hoog voetstuk te plaatsen. Ik zag werk toen als hét belangrijkste en ik vond het nog belangrijker dat mijn volgende job dé job zou zijn, ook al wist ik absoluut niet wat voor job dat dan precies was. Dat kwam mede ook door mijn omgeving. Als je al twee keer van job bent gewisseld hebben mensen op de duur ook de verwachting dat je nu eindelijk wel weet wat je wilt en een “echte” job kiest.

Weeeeeeel ja. Nu heb ik wel de chance dat mijn huidige job echt iets voor mij is en dat ik daar heel gelukkig ben, maar als dat niet zo zou geweest zijn, dan was ik gewoon op zoek gegaan naar iets anders. Dat is iets wat ik leerde van mijn loopbaancoach én dokter: 

Werk is ook gewoon maar werk.

Voila. Is het niet leuk? Zoek iets anders. Geen ambities? Oké, goed, dat hoeft niet. Deeltijds werken om meer vrije tijd te hebben? Super! Wat ik leerde is dat mijn werk niet mijn waarde bepaalt maar dat het voor mij gewoonweg een manier is om een fijn leven te kunnen leiden. En ja dan is het leuk als het werk zelf ook leuk is. Ik zou zonder problemen een dag of twee minder per week willen werken. Of zelfs alles even on hold zetten als dat nodig zou zijn. Ik zou daar serieus geen moeite mee hebben. Natuurlijk is het qua financiën niet heel handig, maar voor alles zijn oplossingen.

Ik vind een fijn leven hebben véél belangrijker dan job met aanzien of een loon met weetikveelhoeveel nulletjes. Ik vind op mijn gemak zijn véél belangrijker dan altijd drukdrukdruk zijn. Ik vind in mijn element zijn véél belangrijker dan stress hebben. Mijn werk is niet mijn doel maar een middel om mijn doel te bereiken. Toen ik dat door had, was ik er ineens veel chiller in. Maar ik ben dan ook niet heel ambitieus. Ik wil geen topfunctie, ik wil gewoon gelukkig zijn. Ik wil niet hard werken en geen of weinig vrije tijd meer hebben. Ik wil net genoeg werken en meer tijd hebben om te besteden aan de dingen die ik leuk vind: mijn relatie, mijn blog, wandelen, uitstapjes maken, thuis zijn, lezen, … Werken op zich maakt mijn leven niet de moeite waard maar daardoor kan ik andere dingen doen die het dat wel maken. En tegelijk maakt mijn werk toch ook wel mijn leven de moeite waard omdat ik iets doe wat ik écht leuk vind. Mijn job past bij mij. Maar als dat niet zo was, dan zou ik gewoon dingen blijven uitproberen tot ik iets had gevonden wat wel bij me past.

Geruststellende gedachten.

Life gets overwhelming sometimes. Dat moet ik jullie misschien niet vertellen. Tegenwoordig gaat het echt heel goed met mij maar toen ik me een hele tijd geleden heel rot voelde door mijn werk, had ik het echt moeilijk om te bedenken dat het ooit nog goed ging komen. Maar daarnaast heb ik soms ook wel eens te maken met angsten die, eerlijk is eerlijk, vaak volkomen belachelijk zijn. Maar ze zijn er toch. En omdat ik ook hier sowieso niet de enige in ben, stelde ik een lijstje op met een paar geruststellende gedachten die mij helpen om er mee om te gaan.

Iedereen is vervangbaar.

Dat klinkt misschien in eerste instantie niet echt geruststellend, maar als je het vanuit een ander oogpunt bekijkt is het net heel kalmerend. Als het jou even niet lukt, kan er vast wel een oplossing gevonden worden. Het is niet dat jij zo allmighty bent en die ene super power hebt die niemand anders heeft dat alle verantwoordelijkheid voor een bepaald ding altijd maar op jouw schouders moet rusten. Als het niet gaat, gaat het niet en dan is er heus wel iemand anders die het kan overnemen. 

Een fout maakt je geen slecht mens.

Het is niet zo dat je ineens een slecht mens / lief / werknemer bent als je eens een fout maakt. We zijn allemaal mensen en mensen maken fouten. Akkoord, fouten maken is niet leuk en ik doe er ook liefst zo veel mogelijk aan om er niet mee geconfronteerd te worden. Maar kijk, het gebeurt toch en dat is geen ramp. Het is een cliché voor iets, maar uit je fouten kan je leren. 

Ik heb bijvoorbeeld zelf best wel vaak het idee dat ik er niets van bak omdat ik op een dag eens een slecht gesprek heb gehad op mijn werk. Of twee of drie slechte gesprekken. Dan beginnen de radartjes in mijn hoofd op volle toeren te draaien: ‘Shiiiit maat dit was echt prut, lap hé ik hoop maar dat niemand dat gehoord heeft want amai, dan gaan ze echt denken dat ik niet goed bezig ben. Wat ook het geval is. Dju toch! Ik kan dit echt niet, ziede wel!’

Dan moet ik mezelf echt efkes bijeen rapen en mezelf streng toe spreken dat ik het wél kan en dat ik geen slecht mens ben omdat ik niet alles 100% goed doe. Veel meer kan ik hier ook niet over zeggen behalve dat je het echt moet oefenen wil je het zelf geloven.

Mijn allerbeste tip hier: vraag feedback. Je kan zelf wel denken dat alles in het honderd loopt terwijl een collega misschien net vindt dat je alles zo goed onder controle hebt. Langs de andere kant kan je van de feedback ook iets leren om bepaalde fouten misschien in de toekomst minder te maken.

Er zijn zoveel mensen die dit kunnen…

Dit is op twee manieren geruststellend:

*… dus ik kan het ook.

Ik denk nu bijvoorbeeld aan bevallen. Ik wil in de toekomst best wel een baby hebben maar bevallen vind ik zo fucking eng dat ik alleen daarom mijn babywens achterwege zou willen laten. Dan bedenk ik even dat er waarschijnlijk 65121357854 vrouwen zijn die net als ik bang zijn voor een bevalling en het toch gedaan hebben dus waarom zou het mij dan niet lukken?

Nu is een bevalling misschien wel een apart voorbeeldje maar dit gaat op voor veel dingen hoor. Opslag vragen, ontslag geven, je relatie verbreken, of net op iemand afstappen, hulp vragen, …

*… dus het is niet erg als ik het niet kan.

Langs de andere kant heb je dan deze gedachte: er zijn zoveel mensen die dit kunnen dus het is niet erg als ik het niet kan. Ik vraag dan gewoon hulp aan iemand die het wel kan. Nu ben ik natuurlijk wel in staat om dingen te leren en kan die andere me gerust uitleggen hoe ik bepaalde dingen moet doen (zoals de tekstjes hierboven een achtergrondkleurtje geven aan de hand van html) maar sommige dingen hoef ik gewoon niet te kunnen. Denk maar aan elektriciteitskabels aanleggen in ons huis, een wc installeren, een vijf gangen diner bereiden of een beleidstekst schrijven. Ik zeg maar wat hé.

Ik ben een volwassen mens en mag mijn eigen beslissingen maken.

In tegenstelling tot wanneer je een puber bent, hoef je als volwassen mens aan niemand verantwoording af te leggen voor de keuzes die je maakt. We hebben wel vaak dat gevoel, maar het hoeft niet. Je bent volwassen, kan voor jezelf denken en je mag je eigen beslissingen maken. En ja, het is goed mogelijk dat andere mensen zich daar niet in kunnen vinden, maar die anderen leven hun leven en jij leeft dat van jou. Als je je werk niet meer graag doet, zoek dan iets wat je leuk vindt en geef je ontslag. Je baas zal misschien niet blij zijn maar jij ook niet en jouw gemoed is dan even belangrijker. Vind ik.

Alles gaat voorbij.

Ook een cliché en terecht. De situatie mag er nu nog zo rottig uit zien, het gaat weer over. Soms moet je zelf wat actie ondernemen maar soms ook niet. Als ik een slechte dag heb, herinner ik mezelf er aan dat morgen een nieuwe dag is. Als ik bang ben voor iets, herinner ik mezelf er aan dat ik me binnen een uur totaal anders kan voelen.

Het is wat het is (en als het niet zo is, dan is het ook zo).

Deze vind ik echt een toffe. Sommige situaties zijn nu eenmaal wat ze zijn. Dan mag je ze nog zo graag willen veranderen, de beste manier om er mee om te gaan is het maar gewoon te accepteren. Het is nu eenmaal zo en als het anders was geweest, dan was het ook zo. Snap je’t nog? 😉 Stel het regent en je had net een verrassingsuitje gepland met de fiets. Gaan picknicken ofzo. Dan kan je wel duizend keer denken dat je liever zonneschijn hebt, maar dat gaat er echt niet voor zorgen dat de zon ineens schijnt. Het regent nu eenmaal. Deal with it en maak er gewoon het beste van.

~

En nog een paar bekende om af te sluiten:
* Een nee heb je, een ja kan je krijgen.
* Na regen komt zonneschijn.
* Elk nadeel heeft zijn voordeel.
* Je bent sterker dan je denkt.
* Als de berg niet naar Mozes komt, dan gaat Mozes maar naar de berg.

Heb jij nog wat geruststellende gedachten om aan dit lijstje toe te voegen?

Het rustig aan doen en voor mezelf kiezen.

Laatst zag ik een blogartikel van Romy waarin ze tips geeft die je kunnen helpen bij het nemen van rust als je geen zittend gat hebt (zoals wij dat zeggen). Laat me maar meteen één ding duidelijk maken: als er iets is wat ik absoluut WEL heb, is het een zittend gat. Liever lui dan moe hierzo. Maar dat buiten beschouwing gelaten ga ik ook elke dag naar mijn werk, doe ik het huishouden en dat soort dingen. Alleen, als je mij vraagt hoe het met mij gaat zal je mij zelden tot nooit horen zeggen: ‘Goed! Druk hé.’ Oh ik haat het!

Ik wil niet druk zijn. Ik vind druk zijn verschrikkelijk. Ik doe liever dingen op een rustig tempo. Op’t gemakje. Dat liever lui dan moe zijn klinkt heel negatief eigenlijk. Ik bedoel dus ook niet dat ik zo’n tam zeemvel ben die hele dagen in de zetel hangt. Maar het klopt wel dat ik niet zo’n moeite heb om dingen gewoon te laten. Liever dat dan dat ik mezelf uit de naad werk. En waarvoor? Mijn missie is zeg maar gewoon een fijn, comfortabel leven hebben en voor mij werkt dat niet als ik van hot naar her moet rennen en druk druk druk moet zijn.

Valeria Boltneva

Ik vind het belangrijk om de vrije tijd die ik heb (en eigenlijk ook wel zo goed als al de rest van mijn tijd), ontspannen door te brengen. Dingen doen die ik leuk vind. De ene dag is dat een hele dag zetelhangen en 96 boeken uitlezen, de andere dag is dat boodschappen doen, blogjes typen en wandelingen maken. Ik weet héél goed wat ik leuk vind en misschien nog beter wat ik niet leuk vind. 

Als ik er over nadenk, kan ik denk ik wel vaststellen dat ik gewoon een beetje hooggevoelig ben. Druk betekent veel prikkels en daar ga ik niet zo goed op. Na een etentje met 10 mensen / een dag met allemaal nieuwe indrukken / veel activiteiten in één dag gepropt / …  zit mijn energiepeil letterlijk op -5632. Ik krijg enorme hoofdpijn als het me te veel wordt. Ik ben stil. Ik kan me niet focussen. En dat is lastig want veel van die dingen kan ik niet echt weigeren. En dat wil ik ook vaak niet want dan zou ik bijvoorbeeld mijn familie niet meer kunnen zien (♥♥♥ voor mijn familie, en die van David!). ’t Is heel dubbel. Ik kijk bijvoorbeeld heel erg uit naar bepaalde gebeurtenissen of activiteiten en langs de andere kant ook totaal niet omdat ik op voorhand al weet dat het veel energie zal kosten. En ja dan vind ik het dus ook super belangrijk om daarnaast me alleen maar op mezelf te focussen en 100% voor mezelf te kiezen. Dus ik durf dan wel gewoon een afspraakje te verzetten. Of eens niet te koken. Of gewoon zonder schaamte een hele dag te Netflixen. Of gewoon dingen te doen waar ik die dag of dat moment wél zin in heb.

Roman Drits

Tegenwoordig raakt het toch wat meer ingeburgerd, dat niet altijd druk hoeven zijn, maar alsnog krijg ik wel de indruk dat je pas écht meetelt als je super ambitieus bent en honderdmiljoenmiljard dingen te doen hebt buiten je werk. Maar eerlijk? Voor wie moet ik meetellen? Ik vind het zelf echt helemaal niet boeiend of mensen mij belangrijk vinden of niet, of mensen van mij denken dat ik iets wil bereiken. Het belangrijkste vind ik gewoon dat ik zelf goed in mijn vel zit en gelukkig ben. En ontspannen dus. Als dat dan betekent dat ik even onder een dekentje in de zetel moet gaan liggen of dat ik even alleen met David op pad wil, dan is dat maar zo. Mensen begrijpen dat vaak niet maar op zich moet ik mij daar ook niet druk om maken. 

Klinkt het egoïstisch? Ja waarschijnlijk wel. Maar is daar iets mis mee? Ik vind van niet. Ik leef toch voor mezelf? Het is toch mijn leven? Ik wil dat graag indelen hoe ik het wil. Ik vind het jammer voor anderen als ze er niet mee om kunnen maar dat is op zich niet mijn probleem.

Ik vraag me af hoe dat bij jullie is. Zie je het ook zo of herken je het net totaal niet?

Alle afbeeldingen komen van Magdeleine.co