5 Opvoedregels die je mag steken waar de zon niet schijnt

In navolging van Sanne deel ik vandaag ook een lijstje met opvoedkundige regels die je mag steken waar de zon niet schijnt. Nu ja, het zijn niet allemaal echt regels maar toch wel vaak ook verwachtingen. Maar die mag je ook gewoon samen met de regels weg steken 😉

Eigenlijk komt het er vind ik vaak op neer dat we van kinderen allemaal dingen verwachten die we zelf niet waar kunnen maken. En pas op, vroeger dacht ik over veel dingen ook zo hoor. Het is maar door zelf een kindje te krijgen en veel te lezen dat mijn ideeën helemaal veranderd zijn.

1. Kinderen mag je niet té veel aandacht geven want dan worden ze verwend.

Hallo zeg. Kom op he. Ik vind dit misschien wel de allerstomste regel ooit. Als je je kind te veel aandacht geeft dan gaat het echt een verwend nest worden bladibla. Zwijg maar. Waarom zou ik mijn kind in godsnaam aandacht ontzeggen? Ik ben zelf van mening dat verwennen met aandacht onmogelijk is. Je gaat het hieronder ook nog een paar keer lezen vermoed ik maar ik denk altijd aan mezelf om te kijken wat ik kan verwachten van mijn kind. Ik vraag ook om aandacht als ik daar nood aan heb en het voelt super fijn als daar dan gevolg aan gegeven wordt. En eerlijk, ik kan dat ook gewoon niet over mijn hart krijgen. [Pakt kleine D op voor een paar extra knuffels en zoentjes]

2. Kinderen moeten hun bord leeg eten.

Haha, again, ik eet zelf niet eens altijd mijn bord leeg dus waarom zou D’tje dat moeten doen? Daarbij vind ik het belangrijk dat hij zelf leert wanneer hij genoeg heeft, dat hij naar zijn lichaam leert luisteren. Is zijn bordje dan maar half leeg, oké, geen probleem. Wil hij nog twee keer extra patatjes, doe maar jongen.

3. Kinderen moeten alleen leren slapen.

Ik geef eerlijk toe dat ik er in het begin – als in voor kleine D er effectief was – ook van overtuigd was dat hij best zo snel mogelijk alleen in zijn bedje moest leren slapen. Nu vind ik dat onzin. Ik ben er eigenlijk van overtuigd dat als je het ritme van je kind volgt en veel nabijheid en veiligheid biedt, die dingen vanzelf wel goed gaan (uitzonderingen daar gelaten uiteraard). Het hangt ook allemaal van je ingesteldheid af denk ik. Ik vind het helemaal niet erg om hem bij me in bed te nemen als hij onrustig is of moeilijk in slaap kan vallen. Als ik hem bij mij neem valt hij vrijwel meteen in slaap. Hij slaapt ook altijd met iemand van ons er bij voorlopig. De enige die alleen op zijn kamertje ligt ben ik of mijn vriend als de ander baby duty heeft, haha. Maar ik kan me inbeelden dat het frustrerend is als je per se wil dat je kind alleen slaapt en dat niet lijkt te lukken. Daarnaast is het gewoon super handig om je kindje dichtbij te hebben vind ik. Je moet je bed niet (ver) uit en valt zelf vrij snel weer in slaap. Ik toch.

Dat gezegd zijnde, ik slaap zelf ook veel liever naast mijn vriend dus ik zie niet in waarom ik dat schaapke dan in zijn eentje in zijn kamertje zou leggen.

En eigenlijk wil ik hier nog wel iets over zeggen. Je leest vaak van die adviezen dat een kindje bijvoorbeeld ‘drowsy but awake’ in bed moet liggen en dan zelf in slaap moet leren vallen. De realiteit is dat dat gewoon vaak niet werkt als je baby nog echt klein is. D’tje is denk ik voor 80% van zijn dutjes thuis in mijn armen in slaap gevallen waarna ik hem al slapend in zijn bedje legde. Tegenwoordig gaat het wel vrij vanzelf. Ik leg hem in bed, hij is nog wat wakker en valt dan zelf in slaap. Maar ik ben er zeker van dat dat komt omdat we hem niet geforceerd hebben maar hem gewoon die nabijheid en veiligheid geboden hebben toen hij er meer nood aan had.

4. Kinderen moet leren delen.

Ik heb bij deze wel gemengde gevoelens hoor. Ik heb tijdens mijn opleidingen toch wel wat stage gedaan in de buurt van kleine kindjes en hoe vaak een speelgoedje van het ene kind afgepakt wordt om dat dan aan een ander kind te geven… Ik vind dat niet oké. Delen is mooi natuurlijk. Alleen als ik met iets bezig ben wil ik ook niet dat iemand anders dat ineens van mij afneemt omdat ik heb leren delen.

5. Kinderen moeten een strak schema volgen.

Kleine nuance: ik ben zeker niet tegen schema’s. Ik heb daar zelf ook een tijdje nood aan gehad en dat gaf me wat houvast als ik me onzeker voelde. Maar ik vind het zelf belangrijker om daar niet per se aan te willen vasthouden. Je moet af en toe wat mee kunnen deinen want niet elke dag is gelijk. Vaak gaan die schema’s zo:

7.00: opstaan + fles
9.00: dutje 1: 1,5 uur
11.30: patatjes
12.30: dutje 2: 1,5 – 2 uur
15.00: fruit
16.30: dutje 3: powernapke, max 30 minuten
19.00: fles + slapen

Alleen ja, mijn kind sliep letterlijk nooit dutjes van anderhalf uur, laat staan van twee uur. En dan is je hele schema naar de zak want je moet ook kijken naar de wakkertijd (maximale tijd dat je kindje comfortabel wakker kan zijn – daar geloof ik dan wel heel erg in). Ik vond dat zo frustrerend! Maar uiteindelijk past niet elk kind in zo’n schema. Soms zijn er dutje van 20 minuten en dan gaat hij gewoon na een uurtje nog eens in bed. Soms zijn er dutjes van een uur en dan kan hij wat langer wakker zijn. Soms eet hij om 11 uur al zijn patatjes, soms eet hij pas om 12 uur. Het belangrijkste lijkt mij om te kijken naar de nood van je kindje en daar dan gewoon naar te handelen. Moe maar nog geen bedtijd, gewoon te slapen leggen. Honger maar nog geen etenstijd? Gewoon eten geven.

EDIT: Nog even extra vermelden dat het advies “laten wenen” ook in de vuilbak mag. Ik schreef daar ooit al eens een post over. Wij laten onze baby nooit wenen. Huilen is een teken dat hij nood heeft aan iets, dat negeren we niet.

En voor de volledigheid toch ook nog efkes vermelden dat dit gewoon allemaal mijn mening is en hoe dit voor ons werkt en dat het daarom niet per se voor jou en je kind werkt 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

15 thoughts on “5 Opvoedregels die je mag steken waar de zon niet schijnt

  1. O als kind vond ik dat ‘moeten delen’ echt afschuwelijk. Ik was een keiharde introvert (al werd daar natuurlijk totaal niet bij stilgestaan) en speelde graag op mijn eentje heelder verhalen met de Lego of de Barbies, maar nee dan moest mijn zus komen meespelen, ahja *roloog* Alstublieft zeg.
    Heb je gelezen van dat koppel met tientallen kinderen? (via draagmoeders ter wereld gebracht en ze willen tot 100 ofzo) Die moeder stelt voor alle nanny’s strakke schema’s op voor eten en dagindeling en activiteiten etc, die ze tot op de minuut moeten volgen. Wat voor mensen zet je zo op de wereld zeg?

  2. Ik ben het hier ook 100% mee eens! Zelf zou ik hier nog aan toevoegen: de regel waarin ze het maar moeten leren. Toen ik vertelde dat Remus nog niet alleen eet, was het advies van de dokter: zet het bord maar voor zijn neus en als hij honger genoeg heeft, zal hij wel eten. Kon ik mij niet in vinden, eerlijk gezegd.

    1. Eerlijk gezegd denk ik ook niet dat die aanpak werkt ze. En als het voor jullie geen probleem is om hem te helpen moet er ook iets opgelost worden denk ik dan. Als hij er zelf klaar voor is, komt het wel.

  3. Ik ben het hier 100% mee eens. Heb het ook aan mijn vriend laten lezen. Ik wil je sowieso bedanken voor je fijne blogs Irene (alle blogs) maar ik richt me in deze reactie even op je blogs over ouderschap/opvoeden/benodigdheden/etc. Ik ben nu bijna 12 weken zwanger en ik heb zoveel aan je verhalen. Over hoe je denkt, doet en nou ja, het geeft me een soort van rust om dingen te herkennen en me minder druk te maken om wat iedereen straks gaat vinden als we bijvoorbeeld kiezen om de baby bij ons te laten slapen of iets. Dankjewel! X

  4. Ik denk dat elke ouder het lekker moet doen hou hij/zij/hun het voor zich zien. Ieder heeft immers het beste voor met hun kind (tenminste daar ga ik wel altijd maar vanuit…) Hier vanaf dag 1 lekker in zijn eigen bedje en is een goede slaper. Hoewel hij overdag maaaaaanden lekker bij mama in slaap viel op schoot. Heerlijk, ik mis die tijden <3 Wakker tijden hebben we helemaal niet gedaan aangezien ik daar pas na zijn eerste verjaardag überhaupt over hoorde haha. Tis een beetje go with the flow. En dan weer een ander ritme en flow. Het is aanpassen en doorgaan. Ik merk dat ik dit in het begin lastig vond maar gaat steeds beter.

    Goed dat je hier een post over schrijft. Zo'n soort gelijk iets staat in mijn concepten al een tijdje te wachten.

  5. Leuk! Leren delen is wel iets wat ik vind dat kinderen moeten leren, maar niet zoals jij het beschrijft. Dat moet niet, dat vind ik afpakken van iets waar je net lekker mee aan het spelen was. Ik denk wel dat ze moeten leren dat andere kindjes ook met hun speelgoed mogen spelen als ze er zelf niet mee spelen (bijvoorbeeld op een verjaardag, of dat je ook met speelgoed van je siblings mag spelen als zij er niet mee spelen zonder dat je sibling boos wordt)

  6. Hoewel ik zelf geen moeder ben, wil ik hier toch effe van mij laten horen alleen maar om te zeggen: Amen voor uw commentaar op regel 2! Ooh en nu ik hier dan toch ben, ge zijt een top mama!

  7. Ik ben geen moeder dus ik kan hier niet echt over meespreken, maar ik denk dat je zelf als moeder je kindje het beste kent. En voor iedereen werken andere dingen nu eenmaal. Ieder kind en gezin is ook anders

  8. En wat te denken van: ‘Laat maar huilen?’ Pfff… natuurlijk kunnen ze soms even huilen, maar je hoort als moeder toch wel verschil tussen wanneer ze even huilen om in slaap te vallen of wanneer ze overstuur zijn en dus gewoon even hun moeder (of vader) nodig hebben? Ik denk altijd: vooral je opvoeding doen zoals dat bij jou en je kind(eren) past.

    1. Laten huilen vind ik ook echt een no go maar daar heb ik ooit al eens iets over geschreven (al staat die post nu niet meer online). Wij laten kleine D nooit in zijn eentje huilen. Als hij weent gaat iemand van ons er altijd meteen naartoe. Ik vind het gewoon een verschrikkelijk idee te bedenken dat hij zich slecht voelt, nood heeft aan iets en wij hem dan zouden negeren.

  9. Ik kan me wel vinden in de dingen die je hier schrijft! Al is het vooral de ondertoon waar ik mij in kan vinden: Stopt met forceren. Opvoeden mag een ontdekkingsreis zijn, zowel voor het kind als voor de ouder. Het voorbeeld dat je geert van een kind leren delen door stomweg dingen af te pakken…, jaaa… Dat werkt niet. Afhankelijk van hoe oud het is kan je best inzetten om bewustwording denk ik dan.

    Ma soit, ik heb nog geen kinderen,. dit is ook maar wat ik denk 😀

  10. Oh ja dat van dat delen is nog een goeie! Ik heb daar ooit eens een hele post aan gewijd en het is niet mijn gewoonte om posts van mezelf onder iemand anders zijn blog te zetten maar deze is wel de moeite waard haha (verwijder gerust als het ongepast is!)https://moederschip.be/samen-spelen-samen-delen/