Over loslaten en vasthouden.

Dat klinkt héél serieus hé? Loslaten. Vasthouden. Als ik er zelf zo over nadenk, doet het me vooral denken aan een verbroken relatie. De ander niet kunnen loslaten. Maar bij mij gaat het over gedachten. Gedachten loslaten (en vasthouden). In principe zou je het eigenlijk ook kunnen zien als een verbroken relatie, maar dan niet met een persoon, maar met mijn eigen hersenspinsels en piekergedachten.

Dit blogje hoort voor mij in hetzelfde straatje als mijn post over body positivity. De twee zijn verbonden met elkaar. En pas toen ik dingen los liet, kwam ik tot meer zelfliefde. Zoiets. Jeeeeeezus dat klinkt zweverig maar dat is het eigenlijk niet. Het zit namelijk zo dat ik vroeger best wel belemmerende gedachten had. Ik dacht aan de lopende band dingen als: mensen vinden mij sowieso stom, iedereen kijkt naar mij, ze denken dat ik niets kan, ze geloven mij niet als ik iets zeg, mensen vinden dat ik er idioot uit zie, mensen vinden dat ik mij niet gedraag als iemand van 27, ze geven me ongemeende complimentjes, … Dat soort dingen. Geloof mij, ik heb veel gelezen over hoe je hier mee om kunt gaan en ik weet ook wel dat deze gedachten allemaal onzin zijn. Maar goed, als iets in mijn hoofd zit, dan zit het er in. Dan mogen nog 685421 mensen zeggen dat ik een leuk mens ben, dan denk ik alleen maar: ja zal wel. Daarnaast had ik dus ook nog een soort van perfect plaatje in mijn hoofd van hoe ik er moest uit zien en elke keer als ik merkte dat ik er niet zo uit zag, dan nam ik me voor om er naartoe te werken want dan zou alles op zijn plek vallen en zou ik veel meer zelfvertrouwen hebben en gelukkiger zijn.

WAT EEN ONZIN! Ik weet eerlijk gezegd niet meer wanneer het precies kwam, maar volgens mij was het rond maart. Toen ik voor mezelf koos en startte met solliciteren voor mijn nieuwe job, de job kreeg en nieuwe vriendinnen maakte en eigenlijk wel goed in mijn vel begon te zitten. Ik heb nog even een zijpad genomen waarin ik wou sporten om een sexy babe te worden, maar ik vond al snel de weg terug. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet meteen iets had van: ik laat nu deze onzinnige, idiote, kutgedachten los en hoppa ik ben gelukkig. Nee. Het was een proces (en dat is het nog steeds) maar op een bepaald moment had ik wel het idee dat het wat gemakkelijker ging. Bepaalde ideeën die ik had over mezelf en de wereld waren ineens minder prominent in mijn kopke aanwezig. Als je iets vaak genoeg denkt dan nestelt het zich in je hoofd. Dat gaat zo met rottige ideeën maar ook met fijne, positieve dingen.

Toen ik jarig werd en tram drie alsmaar dichter zag komen, zat ik heel erg te worstelen met het idee dat ik 27 ben en dat mensen bepaalde verwachtingen hebben van iemand van 27 en vooral van mij. En ik kon mij dan echt afvragen of ik niet te onvolwassen was, dwaze uitspraken deed, te blij werd van dingen waar alleen een 16-jarige blij van zou moeten worden en of ik wel voldeed aan wat al die mensen dan vonden van mij als 27-jarige.

Laat wel wezen, dat zit dus puur in mijn hoofd hé, die ideeën. Er heeft letterlijk nog  n o o i t  iemand tegen mij gezegd dat ik mij gedraag als een klein kind en dat ik nu echt wel stante pede moet stoppen met glitterlakjes kopen en een dotje in mijn haar maken want dat ik er zo 10 jaar jonger uit zie. Godzijdank! Dus wat er tegenwoordig anders is, al dan niet in mijn hoofd:

* Het kan mij nog amper iets schelen wat mensen van mij denken. Amper.
* Het is ineens zoveel makkelijker om dingen te dragen die ik wil. Iets met een zot printje of een specialere pasvorm. Dingen als ‘t is wel opvallend en wat gaan mensen denken, gaan nog wel door mijn hoofd maar ik steek mijn denkbeeldige fakyou vinger op en dat is dat.
* Als ik me afvraag of ik wel iets goed doe of als ik iets niet goed durf zeggen, denk ik: Halloooo?! Ik ben een volwassen vrouw van 27. Ik mag mijn eigen keuzes maken. Het is mijn leven.
* Ik luister veel meer naar mijn buikgevoel.
* Als mensen mij niet leuk vinden om wie ik ben is dat jammer maar daarom moet ik niet veranderen.
* Ik ben gewoon goed zoals ik ben.
* Als ik iets leuk vind, dan vind ik dat leuk. Dan mag ik daar voor uit komen en hoef ik mij niet te schamen.

Kan zo nog wel even doorgaan maar kort samengevat komt het eigenlijk allemaal wel neer op het eerste punt. Ik heb het los kunnen laten. Het idee dat ik aan andere mensen hun verwachtingen moet voldoen. En dat geeft dus serieus heel veel ruimte om jezelf te kunnen zijn. Nu heb ik dus niet heel erg veel tips over hoe je hiermee aan de slag moet gaan behalve dan:

  1. Omring jezelf met mensen die het ‘goede’ voorbeeld geven, die je motiveren en positief zijn. Ik heb bijvoorbeeld heel veel Instagramaccounts ontvolgd omdat ik er eerlijk gezegd elke keer semi depri van werd. En ik ben mensen gaan volgen die me inspireren.
  2. Ik maakte een paar pagina’s in mijn self care journal waar ik alle rottige kutgedachten opschreef én de reden waarom het dikke leugens zijn. Dat klinkt ook idioot maar het helpt wel.

En de allerbelangrijkste: weet dat jij niet je gedachten bent. Ik zag gisteren nog onderstaande post die precies zegt wat ik probeer te doen als ik toch wel een veroordelende gedachte heb over mezelf.

Het is echt gewoon een proces van lange adem. Het ene moment gaat het goed, zit je helemaal in je flow en voel je je een soort van super woman en het moment erna zit je bij wijze van spreken als een hoopje ellende te huilen in de douche (das gelukkig lang geleden hier!). Na een tijd komen die laatste momenten minder en minder voor en zit je praktisch de hele tijd in een soort van aangename bubbel gemaakt van zachtheid, zelfvertrouwen en liefde.

En weet je, sinds ik bijvoorbeeld bepaalde dingen heb losgelaten (ik moet sporten en gezond eten) ben ik er veel minder mee bezig en net daardoor eet ik nu veel minder troep. En als ik het wel eet, voel ik me niet schuldig. Ik zit net beter in mijn vel doordat ik me geen zorgen meer maak om mijn vetjes.

Duuus ja. Dit was mijn ervaring met loslaten en dus eigenlijk niet zozeer met vasthouden. Haha. Deze post is echt all over the place maar ik hoop dat jullie het wat snappen. Ik schrijf graag maar ik vind het soms toch moeilijk om dingen in een gestructureerde tekst weer te geven. Haha. En dat is oké 😉

0
Volg:

30 Reacties

  1. 12 september 2018 / 17:34

    Zo herkenbaar én mooi geschreven. De ene keer lukt het me beter dan de andere keer. Het besef is er gelukkig al en ik probeer het mezelf steeds opnieuw voor te spiegelen wanneer het wat minder gaat maar er is precies nog wel wat werk aan. Oh en trouwens dat je gelukkig wordt van kleine zaken waar ook kinderen en tieners happy van worden vind ik net een pluspunt. Blij worden van kleine zaken betekent immers dat het geluk steeds binnen handbereik is. Of op je handen zit in de vorm van glitternagelak. Bij mij zijn het vrolijke kaartjes, zo van die toffe toevalligheden of ontdekkingen, fandom-spulletjes, dikke knuffels krijgen van de mensen die je graag ziet, … en daar ben ik blij om. Stel je voor dat ik enkel blij zou worden van verre reizen, dure juwelen en het allernieuwste technologische snufje dan zou onze rekening er plots helemaal anders uitzien. 🙂

  2. 2 september 2018 / 21:25

    Ik snap je helemaal. Loslaten is een moeilijk proces en het is mooi om te lezen hoe je hiermee omgaat. Ik heb zelf nog wel wat stappen te zetten op dat vlak.

  3. 31 augustus 2018 / 21:54

    ah ik herken heel veel dingen van mezelf hierin.. ik heb in de afgelopen twee jaar heel veel van mezelf geleerd.. en ook heel veel boeken geleerd waardoor ik mezelf niet meer zo rot voelde! het is in ieder geval erg mooi en goed dat je dit deelt!

    • Irene
      Auteur
      3 september 2018 / 20:29

      Fijn dat je je ook beter voelt nu! ♥ Heb je een aanrader qua boeken? 🙂

  4. 31 augustus 2018 / 12:27

    Love it! Ik ken je persoonlijk niet, maar via je blog alleen al kan ik zeggen dat je zo een leuke meid bent. Echt super goed dat je nu meer van jezelf durft te laten zien en jezelf accepteerd hoe je bent. Ik kan hier wel wat van leren (ben wel al goed op weg, al zeg ik het zelf). Ik vind het zo belangrijk om te doen wat ik zelf leuk vind en dat geld voor anderen ook, ik zeg altijd het is jou leven. Als andere het stom vinden prima, zij hoeven er niets mee te doen. Gewoon je eigen weg volgen. Je bent wie je bent en dat is helemaal oke! 🙂

  5. 30 augustus 2018 / 20:40

    Mooie post Irene! Ik moet toegeven dat ik me hier heel erg in herken. Weet je, ik heb lang gestruggeld met mijn perfectionisme en ertegen gevochten. En vorige week liet ik dat gevecht ook los. Ik liet alle negatieve gedachten over mijn perfectionisme los. En dat heeft net als bij jou een lange tijd gekost, maar vorige week is het gelukt en dat is een begin geworden voor veel. Ik zit veel beter in mijn vel. Ik moest enkel mijn perfectionisme accepteren. Want ik kan er nog jaren tegen vechten, maar de strijd tegen jezelf kan je niet winnen. Het gekke is ook, sinds ik die haat en vecht tegen mijn perfectionisme heb losgelaten, ik veel relaxter ben en gewoon veel meer mezelf durf en kan zijn. Het maakt mijn leven op zoveel manieren beter. En dat was echt een moment dat mijn zelfliefde toestroomde. Stapje voor stapje, maar je leert zo ook lopen!

    • Irene
      Auteur
      31 augustus 2018 / 18:18

      Oh ik ben zo blij dat jij ook zo’n stappen zet! ♥ Stel je voor dat je heel je leven in gevecht bent met jezelf. Das toch afschuwelijk hé? Ik zei het in een reactie op iemand anders ook al maar het kan ook helpen om niet te kijken naar je perfectionisme als iets goed of iets slecht maar gewoon als iets wat er is. En je kan er dan maar beter het beste van maken hé. En het in je voordeel gebruiken want het is ook een positief iets denk ik dan.

  6. 30 augustus 2018 / 12:30

    Mooi geschreven en zeker herkenbaar. Zelfliefde krijg je echt pas als je écht loslaat… Ik ben ook nog steeds dagelijks aan het leren over mezelf en kan dit zo fijn vinden<3
    Het stukje 'wat andere van mij vinden' heb ik jaren geleden los gelaten en heeft echt voor mij voor een positieve vibe gezorgd in mijn (dagelijks)leven.

    • Irene
      Auteur
      31 augustus 2018 / 18:13

      Fijn dat jij dat ook hebt kunnen loslaten. En al lang geleden dus heb je al extra lang van je herwonnen vrijheid kunnen genieten, om het zo te zeggen 🙂

  7. 30 augustus 2018 / 09:13

    Loslaten werkt heel erg goed voor mij, ik vond het in het begin lastig maar nu ik grote dingen loslaat zorgt het voor veel meer rust in mijn koppie.
    Zo fijn! <3
    Liefs,
    Evelien

    • Irene
      Auteur
      31 augustus 2018 / 18:12

      Jij bent ook echt super goed bezig! Vind jou heel inspirerend! ♥

  8. 29 augustus 2018 / 22:02

    Zo herkenbaar, jong! Sinds ik weg ben gegaan op de job die mij meer naar beneden trok dan mij energie gaf, voel ik mij ook zoveel beter. Op ieder vlak! Stomme mensen die in mijn leven waren, heb ik veel minder contact mee (bewust!), ik voel me beter in mijn vel (ook al weeg ik nu eigenlijk wel wat meer), ik draag wat ik wil… Je inspireert mij, misschien schrijf ik er ook eens een blogje over 🙂

    • Irene
      Auteur
      31 augustus 2018 / 18:10

      Ja doen! Ik lees er ook graag over bij andere mensen 🙂 Eigenlijk zot wat zoiets als werk of bijvoorbeeld maar 1 persoon kan doen hé. Ik houd sommige mensen ook liever op een afstandje. Daar is ook niets mis mee vind ik.

  9. 29 augustus 2018 / 19:39

    Ik moest even denken aan dat liedje van Elsa uit Frozen, Let it go, let it goooooo 🙂 Maar precies dat dus 🙂 Fijn dat je dat voor jezelf nu op een rijtje hebt! Er is geen mening die er meer toe doet dat die van jezelf. Je leeft tenslotte 24 uur per dag in je eigen hoofd, wel zo leuk als het daar gezellig en liefdevol is 🙂

    • Irene
      Auteur
      31 augustus 2018 / 18:09

      Mooi gezegd, die laatste zin! ^^ En ja, let it go hoor ik ook vaak in mijn hoofd! 😀

  10. 29 augustus 2018 / 18:33

    Zo mooi geschreven, en zo waar! Je mag trots op jezelf zijn!

    • Irene
      Auteur
      31 augustus 2018 / 18:09

      Oh dankje! ♥

  11. 29 augustus 2018 / 17:38

    Wat fijn dat je er nu veel beter mee kan omgaan! Ik ga denk ik ook maar zo’n spread maken in mijn bullet journal waarbij ik een aantal ‘stomme’ gedachten de kop in druk. Echt een goed idee!

    • Irene
      Auteur
      31 augustus 2018 / 18:09

      Kan dat echt aanraden! Bij één van mijn vorige jobs was ik ook héél onzeker en bij alles wat iemand tegen me zei had ik het gevoel dat ik niet goed bezig was. Dan schreef ik dat ook allemaal op inclusief reden waarom het stom was om dat te denken of voelen. Op de duur kan je het makkelijker loslaten. Of ja, jezelf een beetje tot de orde roepen als je negatieve gedachten de kop op steken.

  12. 29 augustus 2018 / 17:08

    Tussen loslaten en vasthouden.. Ik vrees dat ik in het stadium vasthouden zit. Mijn gedachtenspinsels althans. Ik steek het steeds op dat ik vroeger gepest werd, maar ik weet niet of dat effectief de oorzaak is. Ik ben van nature een vrij onzeker iemand en ik denk dat het gepest mij alleen maar onzekerder heeft gemaakt. Over alles in het leven. Mijn huidige situatie (single, 33, thuiswonend) maakt mij onzeker over de toekomst. Wat zal er van mij worden? An old single lady whole alone in the world? Ik lig daar dikwijls van wakker. Ook opmerkingen over mijn lichaam, kledij, of weet ik veel wat doen mij dikwijls denken ‘ik ben niet goed genoeg’. Door de loopbaancoach weet ik dat ik zo niet mag denken, maar dat is soms sterker dan mezelf. I try to be positive in this world, but it’s not easy all the time!

    • Irene
      Auteur
      31 augustus 2018 / 18:07

      Ik denk dat je er vrij zeker van mag zijn dat het pesten mee de basis heeft gevormd. Dat blijft toch aanwezig onbewust. Nu ik er van een afstandje naar kijk zie ik ook dat mijn idee dat niemand mij leuk vindt ook komt doordat ik in het begin van het middelbaar gepest werd.

  13. 29 augustus 2018 / 16:43

    Heel mooi geschreven! Ontzettend knap dat je het hebt kunnen loslaten! Het is inderdaad een proces. Ik durfde vroeger soms geen dingen te dragen, terwijl ik het wel leuk vond, omdat ik bang was voor reacties. In plaats van meer bezig te zijn met wat anderen van mij denken, trek ik dingen aan wat ik leuk vind 🙂

  14. 29 augustus 2018 / 15:27

    Zo goed geschreven jong! Ik wil dat ook kunnen 😀
    Dat van die instagramaccounts heb ik een tijdje geleden ook gedaan! Al dat fake gedoe, ik werd er niet gelukkiger van en plots had ik veel meer rust ofzo. Heel raar dat die dingen zo’n grote invloed kunnen hebben. En heel veel andere dingen die je schrijft zijn herkenbaar! Ik denk echt dat dat loslaten komt met ouder worden en volwassener worden. Ik merk dat ik mij al minder aantrek van bepaalde dingen dan een jaar of 2 geleden, maar ik mag er ook wel nog wat verder in groeien vind ik 🙂

    • Irene
      Auteur
      31 augustus 2018 / 18:05

      Wel ik denk ook dat het mede door de leeftijd is! Ik kan mij niet voorstellen dat ik een paar jaar geleden zo gedacht zou hebben. Het boeit allemaal niet zo hard meer. Mooi hoe dat gaat hé eigenlijk, dat het vanzelf makkelijker wordt.

  15. 29 augustus 2018 / 12:48

    Wat een leuk en positief artikel om te lezen! Zelf zit ik ergens tussen loslaten en vasthouden in. Met sommige dingen heb ik het wat moeilijker dan met andere. Zo heb ik volledig geaccepteerd dat ik nooit een sexy-godess-Victoria’s-secret-model-lijf zal hebben aangezien sporten mij helemaal niet gelukkig maakt, maar langs de andere kant ben ik dan ook nog steeds niet helemaal tevreden met mijn lichaam zoals dat nu is. Daar werk ik dus nog aan. Zoals je hierboven al zegt… het is een proces van lange adem. Zolang het maar de goede (positieve!) kant op gaat 🙂

    • Irene
      Auteur
      31 augustus 2018 / 18:04

      Weet je wat ook al eens kan helpen? Niet denken in termen als mooi of lelijk. Je lichaam is gewoon je lichaam. Het is niet mooi of lelijk (en dat is ook maar mening eigenlijk, geen waarheid). Maar het is al een goed begin dat je het kan accepteren dat je geen Victoria’s Secret model zal worden. Lijkt me nu ook niet iets om na te streven, al dat lekkere eten laten staan 🙁

  16. 29 augustus 2018 / 11:19

    Zo knap dat je de afgelopen tijd hebt kunnen loslaten! Heb je nog tips voor boeken die jij las die voor jou echt verhelderend waren? Ik zou namelijk ook nog steeds willen loslaten. Hoewel het mij ook beter lukt, ben ik er nog laaaang niet! Belemmerende gedachten zijn er nog steeds iedere dag.

    • Irene
      Auteur
      31 augustus 2018 / 18:02

      Hihi eerlijk gezegd heb ik er niet zo veel over gelezen maar nu ik er over nadenk begon het denk ik ook wel een beetje met Steeds Leuker van Jelle Hermus. Ik heb het boek nu ondertussen nog altijd niet volledig uitgelezen maar doorheen de stukken die ik wel las had ik echt heel vaak de ‘ingeving’: Mo ja! Het is gewoon mijn leven, ik moet doen waar ik gelukkig van word! En De moed van imperfectie van Brené Brown wil ik nog uitlezen ook.

  17. 29 augustus 2018 / 10:22

    Zoveel waarheden (en ook zoveel herkenbaarheid). Het voorbij jaar leerde ik zo ook veel dingen over mezelf,
    en ok ja mijn psychologe hielp mij daar ook bij. Vooral met het zinnetje “het zijn maar gedachten”. 🙂
    Af en toe gooide ze er ook eens een metafoor tussen. Zoals het filmpje ‘Demons on a boat’ (youtube it!)

    • Irene
      Auteur
      29 augustus 2018 / 12:56

      Ha dat ga ik eens bekijken! 🙂 “Het zijn maar gedachten” is een goeie hé. Dat helpt echt wel vind ik als ik negatieve gedachten heb.

error: Aha jij stiekemerd!