2021 • Week 43

Holapola! Het is al november. Slik. Bij deze dus het overzichtje van mijn laatste week van oktober inclusief een ritje met de ambulance, jawel.

Voor de nacht van zondag op maandag besloten we dat we eens gingen proberen of het zou lukken om kleine D alleen op zijn kamertje te laten slapen. Dat bleek dan ‘s nachts geen geweldig succes te zijn. Het was natuurlijk ook veel ineens voor het ventje: én een nieuwe kamer én helemaal alleen. Het lief verhuisde rond 3u naar zijn kamertje. Eerst bedachten we dat we het dan maar zo nog even zouden doen, dat iemand van ons bij hem op zijn kamer zou slapen met hem maar we gaan toch nog een paar keer proberen om hem alleen te laten liggen. Verhuizen kan altijd nog.

Alleszins, maandagochtend sliep ik uit tot 8.30u. ZA-LIG! Langs de andere kant gaat de voormiddag dan echt idioot snel voorbij maar ik heb er toch van genoten. Ik nam een douche en daarna ging ik boodschappen doen. Ik was weer slecht voorbereid met m’n chaoshoofd want ik had geen muntje meer voor in de kar. Ik had zo’n wit plastic dingetje van de AH maar die was ik kwijt (heel raar want ik stop dat normaal altijd op dezelfde plek terug). Ik kreeg er gelukkig eentje aan de kassa.

Kijk trouwens hoe lief D’tje precies een jaar geleden was 💗

Het plan was dus: voormiddag huishouden (boodschappen, was afdoen, opruimen) en namiddag lezen. Maar zoals dat gaat wou ik 1 klein dingetje aan mijn blog veranderen en uiteindelijk veranderde ik, euh, vrij veel, haha. Daarna ruimde ik in sneltempo op (ook wel fijn, als er zo wat druk achter zit gaat het toch sneller) en ging ik mijn kind afhalen bij de opvang. Hij was er op zijn hoofd gevallen (typisch) en had weinig geslapen (ook typisch) dus hij was nogal cranky maar wou ook wel graag knuffen in de zetel. Nadat ik hem in bed legde aten we Zweedse balletjes met puree en broccoli en keken we Klopjacht op tv.

Dinsdag ging ik weer naar mijn werk nadat ik twee weken afwezig was. Ik was weer nerveus en voelde me in het begin ook wat overwhelmed om eerlijk te zijn. Ik moest wat dingen inhalen, er is een nieuwe manier van werken waar ik nog niets van wist en ik wist niet zo goed waar ik eerst moest starten ook al viel het qua hoeveelheid werk wel mee. Ik opende mijn mail en zag de nieuwsbrief van Morgan Harper Nichols en dat was weer precies wat ik nodig had. Iets later ind e ochtend kreeg ik wat uitleg over de nieuwe werkmethode en voelde ik me veel beter.

Ik nam voor het eerst deze Skyr met vanillesmaak eens mee naar mijn werk en die is zo lekker! Jammie. Die ga ik vaker kopen denk ik 🙂 De dag ging ook vrij snel voorbij. Ik haalde kleine D op van de opvang en deed nog een klein werkklusje terwijl het lief extreem lekkere couscous maakte. D’tje at een paar boterhammetjes en een yoghurtje en was super rustig aan tafel wat echt heel fijn was. Daarna speelden we nog een beetje en legde ik hem zonder problemen in zijn bedje.

Oh en dus afgelopen nacht hebben we hem toch weer alleen op zijn kamertje gelegd en hij sliep tot 6u50! We werden allebei wakker ‘s morgens, compleet in de war omdat het dus al ochtend was en we niet hadden moeten opstaan ‘s nachts. Overwinning! 🥳

Woensdag was een fijne dag met een teamvergadering en een restaurantlunch met m’n werk. Ik at quesadilla’s met kip, rode ui, zure room en zoete aardappelfrietjes. Het was erg lekker! ‘s Avonds at ik een restje couscous van dinsdag met nadien een klein blokje chocolade. Alleen werd ik daarna misselijk. Ik nam een pilletje maar dat hielp niet. Eenmaal in bed was ik na een uurtje zo misselijk dat ik effectief moest overgeven. Diegenen die me al eventjes volgen weten dat ik vier jaar geleden een voedselvergiftiging kreeg en telkens flauwviel als ik moest overgeven waardoor ik naar het ziekenhuis moest. We zaten nu dus weer in hetzelfde schuitje. Door het vele overgeven moest ik hyperventileren (zonder dat ik het echt besefte, mijn ademhaling liep redelijk normaal) en viel ik een paar keer flauw. Ik vind dat zo raar om daaruit “wakker” te worden. Mijn hele lichaam zat in een kramp. Dat voelde alsof je arm of been aan het slapen is en wakker wordt en het heel erg tintelt. Ik kon dan eventjes niet bewegen ook. Heel eng. Aangezien het lief ook voor D’tje moest zorgen belde hij een ambulance en zo maakte ik dat dus ook een keer mee. Dat was hopelijk de eerste en de laatste keer ooit.

In het ziekenhuis werd m’n bloed twee keer geprikt. Een keer in mijn arm voor controle en een keer in mijn pols om de verzuring van de hyperventilatie te checken. Mijn witte bloedplaatjes waren ook te hoog blijkbaar wat kon wijzen op een darm- of maagontsteking. Ik spendeerde de rest van mijn nacht in een ziekenhuisbed en kreeg ‘s morgens een paar bokes als ontbijt en toen kwam het lief me weer ophalen. Ik heb op misschien anderhalf uur na letterlijk heel donderdag geslapen. Vrijdag bleef ik ook bijna de hele dag in de zetel hangen en keek ik wat opgenomen programma’s en deed wat dutjes.

Gelukkig voelde ik me tegen vrijdagavond wel veel beter. Ik had terug wat energie, mijn lijf deed niet meer zo’n zeer (echt bizar hoeveel pijn mijn lichaam deed, zelfs mijn huid he) en ik kon wat meer eten dan alleen een tas soep. D’tje kwam ook echt keivaak met me knuffelen, super lief.

Zaterdag had ik afgesproken met een van mijn ex-collega’s en het was SUPER tof. Echt. Wij zijn eigenlijk gewoon soort van dezelfde persoon maar dan met een klein leeftijdsverschil. En dan besef ik altijd dat het geweldig is om zo’n mensen in mijn leven te hebben en dat ik wel mijn best moet doen om dat wat te onderhouden maar aangezien we daarin ook hetzelfde zijn (lees: onze alleentijd is ons Heel Veel waard) ervaar ik weinig druk, wat ook fijn is. Enfin, ik ben wel vrij zeker dat dit niet zo’n typisch “we houden nog contact eh” – “ja hoor” is en dat het echt gaat lukken. Ik mocht ook vier boeken lenen dus we gaan elkaar alleszins nog een keer zien zodat ik ze terug kan geven 😀 Ik kwam terug thuis en kleine D zat aan tafel te smossen met zijn avondeten en moest heel hard lachen toen ik binnen kwam. Geweldig.

Zondag was eigenlijk te druk naar mijn zin. Een typisch gevolg van te veel ja zeggen. In de namiddag gingen we namelijk naar 2 verjaardagsfeestjes. Het eerste was van een van mijn huidige collega’s haar kindje dat 1 jaar werd (in een binnenspeeltuin – luidruchtig dus maar het was wel tof en D’tje was zo in zijn nopjes!) en het tweede was van Fien (mijn nicht en D’tje zijn meter). Ondanks de drukte was het wél een leuke dag. Ik was ook eindelijk niet meer bang dat ik misselijk zou worden als ik iets zou eten dus ik at en taart en wafels waarna ik me toch licht overeten voelde, maar je moet wat overhebben voor de mensen die je leuk vindt eh. ‘s Avonds begon ik in een van de boeken die ik leende van een collega. Ik was zo moe!

Vandaag is het 1 november. Een nieuwe maand en ik hoop dat het een maand is waarin ik eens gezond blijf. Ik vind dat ik dat wel verdiend heb!

Hoe was jouw week?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

14 thoughts on “2021 • Week 43

  1. Pfieuw wat een week zeg! Hopelijk gaat het intussen goed met je? Want tijd doorbrengen in het ziekenhuis is nooit fijn he. En hoera voor nachten doorslapen 🙂

  2. Oh jee, wat vervelend dat je naar het ziekenhuis moest. Ik kan me voorstellen dat jullie allemaal flink geschrokken zijn! Wel écht fijn dat D op zijn eigen kamertje heeft geslapen (of ja, niet dat dat dan per se goed is, maar als dat is wat jullie willen is dat heel fijn, zo bedoel ik het ;)) en een nachtje heeft doorgeslapen. Heerlijk!

  3. Oeh, klinkt me wel akelig! Ik ben nog nooit flauwgevallen. Heb het wel al 1000x moeten oefenen voor een schooltoneel, maar da’s niet hetzelfde natuurlijk haha. Ik duim mee voor een gezonde maand!!

  4. Zoveel om op te reageren! Wat fijn dat D de nacht zo goed geslapen heeft alleen! Ik duim dat het zo blijft 😉
    Wow dat lijkt me echt schrikken zo vaak flauwvallen en naar het ziekenhuis moeten. En dan komt de nasleep nog… Fijn om te lezen dat je in het weekend wel weer leuke dingen hebt kunnend doen (ook al was het meteen druk). Kan me voorstellen dat je daar wel aan toe was na het ziek zijn.

  5. Wat je zegt over die witte bloedplaatjes, m’n moeder heeft daar ook last van. Wanneer zij een hevige migraine aanval krijgt én flauw valt én naar het ziekenhuis moet, krijgen we telkens te horen dat er van haar witte bloedplaatjes té weinig waren en haar waarden te laag, waardoor ze flauw viel. Nu weten we ondertussen wel al wat we moeten doen als ze het voelt aankomen, maar ‘t is toch wel raar dat ze dan telkens een 2 tal dagen out is…

  6. Heftig zeg, zo’n reactie van je lichaam op voedsel! Gelukkig ben je nu weer oké, maar ik kan me voorstellen dat je behoorlijk schrok en je moet je heel beroerd gevoeld hebben. Dat het voelt alsof de dag al half om is als je wat later wakker wordt, is trouwens heel herkenbaar. Ben je blij dat je eens uitslaapt en toch ook niet;).

  7. O jeetje, wat schrikken Irene. Zo’n ritje is niet niets. Logisch dat je daar goed van hebt moeten bijkomen. Hebben ze ook gezegd of je zelf iets kunt doen als het weer gebeurt?
    Voor de rest ziet het er uit als een fijne week. X

  8. Jeetje wat een verhaal met je voedselvergiftiging! Dat lijkt me echt heel eng, helemaal toen je naar het ziekenhuis moest! Gelukkig is het goed afgelopen maar poeh zeg…

    Vanille skyr vind ik ook lekker, helemaal met verse bosbessen er bij 😀 (Tip ;))

  9. Wow, ge zult allemaal wel verschoten zijn met die ambulance. Gaat het ondertussen weer wat beter? Allee ja ik denk het wel aangezien je vertelt dat het een vrij druk weekend was. Weten ze dan wat de oorzaak was? In alle geval veel sterkte komende week en ik hoop dat ‘m wat beter is nu. Tis ook wel tof dat kleine D een nachtje al alleen sliep. Die kleine wordt echt rap groot.

  10. Poe, zeker heb je een rustige maand op gezondheidsgebied verdiend! Enne: wat fijn dat het lukte om D’tje de hele nacht in zijn eigen kamertje te laten slapen!