Tips voor als je het allemaal even niet meer weet.

Voor wie het gemist heeft:

Ik vind dat ik best een woelig watertje door gezwommen ben (en misschien nog wel aan het door zwemmen ben) op vlak van mijn werk. Dat het water woelig was, had ik eigenlijk vooral aan mezelf te danken want in plaats van echt actief een oplossing te zoeken in het beginstadium, liet ik het veel te lang aanslepen. Zoals dat dan gaat. Op een dag ontploft de bom en daarna gaat het in stijgende lijn omhoog (hopelijk). Bij mij ontplofte mijn bom (lees: kreeg ik een mental breakdown) op het moment dat ik moest studeren voor één van de examens die ik moest doen voor m’n werk en ik al na tien minuten ofzo in huilen uitbarstte. Maar echt tranen met tuiten hé en het gedacht ‘ik ben echt ongelukkig’. Ik besloot de docu van Lady Gaga op te zetten (aanrader trouwens!) om mijn gedachten wat te verzetten en moest nog meer huilen. Dat kwam niet door Lady Gaga, al was de docu best emotioneel en zou ik er in “normale omstandigheden” ook een traantje bij weggepinkt hebben, maar door mij.

Goed, nu zoveel maanden later kan ik er op terug kijken en denk ik bij mezelf: KIEKEN! Ik kan nu honderdmiljoenmiljard dingen bedenken die ik “fout” deed (en ook vast nog weleens fout zal doen) en die het me alleen maar moeilijker maakten. En daarom besloot ik dat ik maar eens wat tips en inzichten ga delen voor als je het zelf ook allemaal even niet meer weet. Pas het vooral toe op je eigen leven want ik weet zeker dat niet iedereen op dit moment door een jobcrisis heen gaat. Dat hoop ik toch.

Geef jezelf tijd.

Moeilijk moeilijk. Geef jezelf tijd om verschillende redenen. Ten eerste zijn crisissen van niveau 10 niet meteen in één dag op te lossen want je hebt een probleem waar je even geen uitweg voor ziet én je voelt je rot én je hebt het gevoel dat je aan allerlei verwachtingen moet voldoen én je weet eigenlijk zelf totaal niet wat je wilt. Kan gebeuren en het is geen ramp (achteraf bekeken. Op het moment zelf is alles kut en denk je dat je nooit meer gelukkig gaat zijn). Ten tweede is het heel moeilijk om alles helder te zien als er alleen maar regen en mist rond je hoofd hangt.

* Geef jezelf tijd om alle emoties los te laten. Huil uit of schreeuw als je daar nood aan hebt. Laat het maar gewoon toe want geloof me, door je tranen op te kroppen blijft die brok gewoon een fucking héle dag in je keel waardoor je bij elk woord dat je spreekt het gevoel hebt dat je gaat huilen maar het dus niet wilt. Dus gewoon een paar zakdoeken bij je nemen en bleiten.

* Geef jezelf tijd om precies op een rijtje te zetten wat het probleem is. In mijn geval: ik doe mijn werk niet graag. Oké, en waarom dan? Krijg het even duidelijk in je hoofd of op een papier (nog beter). Het kan zijn dat je dat op een uurtje lukt en het kan zijn dat je er twee weken voor nodig hebt. Zo lang je zelf een duidelijk beeld hebt van wat er niet snor zit, is het goed.

Slaap en zorg voor jezelf.

Slaap is heilig. Na een beetje slaap ziet alles er serieus heel anders en vaak ook beter uit. Je hebt toch wat meer perspectief of kan er makkelijker vanop een afstandje naar kijken. Het helpt ook niet als je hoofd én je lijf niet oké zijn. Zit het in je hoofd niet goed, zorg dan dat je lichaam wel goed zit.

Ik had bijvoorbeeld allemaal vage klachten: hoofdpijn bijna elke dag, wazig zien, last van mijn maag, nekpijn, stijve schouders. Als het dan in je hoofd al niet goed zit, loopt het gewoon helemaal de mist in. Ik voelde me echt ellendig. Als ik eerder naar de dokter was geweest, had ik een deel van mijn lichamelijke klachten misschien eerder kunnen opheffen.

Praat erover.

Praten is heilig. Jawel. Doordat ik op mijn werk aankaartte dat het voor mij niet meer ging, mocht ik mijn werkzaamheden een beetje aanpassen waardoor het beter ging. Het was nog niet ideaal (verre van zelfs), maar ik bereikte een soort van mentale rust (een héél klein beetje dan). Enerzijds doordat ik dus niet meer constant bezig was met stom werk, maar anderzijds ook doordat mijn bazen op de hoogte waren van mijn gevoel en daar heel begripvol op reageerden. Nu weet ik zeker dat niet iedere baas even meelevend zal zijn, maar probeer er toch maar over te praten.

Daarnaast vind ik het wel belangrijk om een vertrouwenspersoon in je privéleven te hebben. Je lief, je vader, je oma of je buurvrouw (of je blog!). Als je je verhaal maar aan iemand kwijt kan. Ik denk dat David in die paar maanden zeker 10x volgende zin heeft gezegd: “Maar waarom heb je daar zo lang niets van gezegd?!”. Niet te snappen eigenlijk. Maar je wil alles zelf oplossen, wat je siert, maar soms gaat dat gewoon niet. Of gaat het wel maar dan is het alsnog goed om even te ventileren.

Vraag hulp.

Alleen praten met iemand uit je inner circle is misschien niet voldoende. Soms heb je externe hulp nodig zoals een coach of een psycholoog. Daar is niets mis mee. Als je zelf je doorboorde waterleiding niet kan fixen, vraag je ook een loodgieter om hulp dus doe dat ook gewoon om je mental issues op te lossen.

Ik ging op zoek naar een loopbaancoach en heb heel veel zelfinzicht gekregen.

Uit het verwoorden van je probleem, kun je al een oplossing halen.

Het is zo simpel als wat, maar Gretchen Rubin moest het me nog even duidelijk maken. Verwoord je probleem en je kan er je oplossing uithalen. Of toch een mogelijke oplossing.

Probleem: ik vind het erg dat ik een paar kilo’s ben aangekomen.
Oplossing: ik wil niet meer aankomen dus ik wil op zoek naar een gezondere manier van leven / ik wil mijn manier van denken aanpassen zodat ik het niet meer erg vind.

Heel simplistisch verwoord.

Mijn probleem was dat ik niet meer gelukkig was op mijn werk. Mogelijke oplossingen: dingen naast mijn werk doen die me wel gelukkig maken en waar ik genoeg energie uit haal om het werk zelf toch te kunnen dragen / blijven werken en ondertussen iets anders zoeken / ontslag nemen. Het is wel duidelijk wat ik deed.

Zet op een rijtje wat je wél goed kan / leuk vindt / belangrijk vindt.

Ik vond mijn werk niet meer leuk en daardoor dacht ik gelijk dat ik een dikke nul was die niets kon. Het één heeft niet echt iets met het ander te maken maar wie weet hoe het er aan toe gaat in de diepste krochten van m’n grijze cellen (heel vreemd en chaotisch denk ik zo). Mede door mijn coach kreeg ik terug inzicht in mijn competenties en vooral wat ik zelf belangrijk vind in werk. Niet dat alles dan meteen van de baan is, maar het kan je helpen om inzicht te krijgen en een oplossing te zoeken. Het is misschien een leuk idee om dit allemaal op te schrijven in je bujo / agenda / gsm / self care journal om jezelf er aan te herinneren als je eens denkt dat je een sukkel bent.

Ga dingen proberen.

Het is niet erg dat je niet weet wat je wilt. Ga dingen proberen en je komt er vanzelf achter. Dat heb ik nu. Ik dacht altijd dat ik wel terug in een winkel wilde gaan werken omdat ik dat een aantal jaar geleden helemaal geweldig vond, maar nu ik terug in die sector aan de slag ben, valt het me tegen. Ik haal er niet meer echt de voldoening uit die ik wil. Dat had ik niet geweten als ik het niet had geprobeerd. Denk je dat je moet gaan schilderen (ik zeg maar wat), probeer het dan gewoon uit. Het helpt helemaal niet als de dingen die je misschien wel leuk zou vinden in je hoofd blijven zitten zonder dat je er iets mee doet.

Alles gaat voorbij.

Dat is zo met goede dingen helaas, maar ook met stomme dingen. Nu voel je je kut en weet je het niet meer, maar morgen kan het er al helemaal anders uit zien. Ik sleep me hiermee echt door sommige dagen heen.

Het geeft niet.

Last but not least. Het geeft niet. Je weet het nu even niet, oké. Misschien zal je het wel nooit weten. Misschien wel. Wie weet. Onthoud dat alles relatief is. En vooral ook dat je de beslissingen en keuzes die je nu maakt kan en mag veranderen.

Ik zou echt nog veel meer dingen kunnen schrijven, maar ik wil ook niet dat jullie in slaap vallen bij deze post dus ik houd het hierbij. Houd je vooral niet in om je eigen tips te delen in de comments! En als dit alles nog niet helpt en je je nog altijd rot voelt, kijk dan even naar Baloe z’n schattige pootjes en de bunnies die tegen elkaar liggen te knorren!

Oja, ik besef ineens dat ik misschien nog even moet vertellen hoe ik me nu zelf voel!

Het gaat wel oké met mij. Ik ben veel rustiger dan een paar maanden geleden en ik zit veel beter in mijn vel. Ik voel me zowel mentaal als fysiek een pak lichter. Ik ben weer aan het werk en daar ben ik héél blij mee want er moet natuurlijk wel yoghurt in onze frigo terecht komen, maar ook dit is niet mijn droomjob. Ik ben nu ook op een punt dat ik dat niet meer erg vind en er eigenlijk wel rustig onder ben. Ik heb nog één sollicitatie lopen en ik hoop héél hard dat ik daar aangenomen word (misschien later meer daarover). But we’ll see. ‘t Komt goed 🙂

Volg:

17 Reacties

  1. 18 maart 2018 / 22:20

    Je moet inderdaad af en toe een stap terug kunnen zetten en jezelf dat ook toelaten. Want vooruit kan je altijd, maar soms is het gewoon niet meer productief, of niet meer wat je wil. Dat vind ik het moeilijkste, om dan tegen mezelf te zeggen dat ik er best even mee stop omdat het toch geen zin meer heeft. Fijn dat het intussen weer beter met je gaat! Die droom job komt nog wel 😉
    Sam – singlereadytomingleblog onlangs geplaatst…De hotelnachtMy Profile

  2. 18 maart 2018 / 16:46

    Aaah wat fijn om te lezen dat het beter met je gaat en je er zoveel levenslessen uit kan distilleren :)En knap dat je ook naast je situatie nu opnieuw gaat solliciteren, veel succes! Sinds mijn uitvallen riep ik ‘project job’ in het leven en ging ik allerhande beroepen en baantjes uitproberen, soms met succes, soms niet. Voor mezelf heb ik indertijd onder meer genoteerd: overschat jezelf niet. Ik klopte superveel overuren, werkte door in het weekend en stond alleen in om crisissen op te vangen. Anderen waarschuwden me dat zoiets niet vol te houden was (dat bleek jammer genoeg ook zo) maar ik dacht dat ik dat wel kon dragen, of dat het normaal was.
    Liese onlangs geplaatst…voor het eerst naar de leeskring als niet-gepensioneerdeMy Profile

  3. 18 maart 2018 / 12:39

    Erg mooi geschreven en ben het echt helemaal met je eens<3

    • Irene
      Auteur
      18 maart 2018 / 20:23

      Dankje Saskia! Lief! <3

  4. 16 maart 2018 / 21:37

    Dit is precies wat ik nodig had. Ik kan wel aan de slag met je tips, dank u daarvoor. Ookal lukt dat niet zo best op het moment. Ik moet mezelf precies wat tijd gunnen, want het werd mij onlangs toch te veel. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik kom er wel. Ik weet alleen nog niet wanneer 😉
    Evelyne onlangs geplaatst…Foto van de week #11My Profile

    • Irene
      Auteur
      17 maart 2018 / 08:55

      Tijd hé, dat is het magische toverwoord. Je komt er inderdaad wel. Ik ook. En ik weet ook niet wanneer.

  5. Kaylin
    16 maart 2018 / 17:13

    Superlief dat heb je ervaringen wilt delen met ons en daarbij nog eens je tips wilt meegeven. Ook wel moedig van je. Om het even wie of welke situatie kan er wel iets nuttigs uithalen (ook ik op dit moment).
    Ik ben ook wel blij in jouw plaats dat het beter gaat en wens je succes op je sollicitatie.

    • Irene
      Auteur
      16 maart 2018 / 19:37

      Merci! ^^ het helpt ook dat jullie allemaal zo lief zn meelevend zijn!

  6. 16 maart 2018 / 15:29

    Recht uit het hart! Mooie en vooral interessante tips! Wat ook nog iets is dat je je best niet spiegelt aan andere mensen. Ik duim voor je dat je een fijne job vindt.
    Sofie onlangs geplaatst…De tweede jarige (28/40)My Profile

    • Irene
      Auteur
      16 maart 2018 / 19:35

      Dat is inderdaad ook een goeie tip! Het is soms wel moeilijk om het niet te doen omdat het een soort van automatisme is om jezelf te vergelijken met anderen. Bij mij toch.

  7. 16 maart 2018 / 15:27

    Een heel inspirerend artikel en ook gewoon een heel inspirerend verhaal. Ik las onlangs nog een boek waarin stond dat je een vervelende situatie ofwel NU moet aanpakken, ofwel volledig moet accepteren zoals ze is. Het heeft geen nut om ergens tussenin te blijven bengelen, ongelukkig rond te blijven lopen en erover te blijven klagen. Volledig accepteren, of oplossingen zoeken dus. En dat blijft me nu dus constant bij. Ik leg het waarschijnlijk niet zo goed uit als in het boek, maar oké. Haha. Hoe dan ook heel fijn om te horen dat het nu wel oké met je gaat. En de huisdier foto’s zijn zo lief! Ik ben hier ook altijd gefascineerd door de kattenpootjes. Te schattig gewoon.
    Sarah onlangs geplaatst…Mijn ultieme LENTE bucket listMy Profile

    • Irene
      Auteur
      16 maart 2018 / 19:35

      Ik snap wat je bedoelt! Ik ben ook wel een beetje van dat principe, al moet ik mezelf er soms wel aan herinneren :p haha. Ik las laatst in een boek ook een paar dingen die me bijgebleven zijn, maar daar ga ik later nog iets over schrijven!

  8. 16 maart 2018 / 14:11

    Mooi geschreven. Blijf zoeken naar waar je blij van wordt, en blijf inderdaad proberen. Weet je, volwassen worden gaat met horten en stoten en is niet gebonden aan een leeftijd waarop je ineens alles helder ziet. Ook mensen van boven de 40, 50 of 60 weten soms gewoon even niet wat te doen. Het best bewaarde geheim van adulting is … we doen allemaal maar wat!
    Dat is juist onze kracht als mensen! Hoe saai zou het zijn als je vanaf je 23ste ineens heel precies weet wat je exact de komende 40 jaar gaat doen… Nu kun je jezelf verrassen met nieuwe dingen doen, en wie weet vind je iets waar je een aantal jaar heel gelukkig van wordt. Doorzetten, en het hoeft allemaal niet zo precies in elkaar te passen.

    • Irene
      Auteur
      16 maart 2018 / 19:32

      Dankje voor je mooie woorden! Mooie reminder voor me 🙂

  9. 16 maart 2018 / 07:24

    Wat een onwijs fijn artikel en eigenlijk precies wat ik deze week goed kan gebruiken. Ik wist het de afgelopen week namelijk ook even allemaal niet meer. Niet wat ik wilde, wat ik wel/niet leuk vond en niet wat ik met sommige gedachten aanmoest. Eigenlijk voel ik me sinds gisteren weer een beetje oké en vooral het op een rijtje zetten wat je wel leuk/fijn vindt, heeft me daar heel erg bij geholpen Ook heb ik veel met mijn ouders gepraat om alles helder te krijgen voor mezelf. Hoewel ik het nog steeds niet allemaal weet ;), heb ik wel het idee dat ik in een week toch al een stuk verder ben. En verder probeer ik me maar te bedenken dat het leven ook gewoon een ontdekkingstocht is en het best oké is dat je het soms even niet meer weet.
    Fijn om te horen trouwens dat je een stuk beter in je vel zit nu! Wat goed dat je uiteindelijk een knoop hebt doorgehakt en op zoek bent gegaan naar een baan die wel paste bij wat je wilde. Ik ga voor je duimen voor de andere sollicitatie. Toch best spannend! 🙂
    Romy onlangs geplaatst…Eerste baan? 5 tips voor minder onzekerheid als starterMy Profile

    • Irene
      Auteur
      16 maart 2018 / 19:41

      Inderdaad heel spannend! Maar ik probeer er niet te veel druk op te zetten voor mezelf. Denk trouwens dat iedereen ooit weleens (of vaker) in zo’n situatie terecht komt maar niet iedereen praat er over. Voor vorig jaar had ik bijvoorbeeld ook nooit van vriendinnen zoiets gehoord terwijl het bij hen blijkbaar ook speelde. Dus het is heel ‘fijn’ om af en toe iemand anders zijn struggles te lezen (dus jij ook bedankt voor het delen!). Ben blij dat je je ook weer beter voelt! Het delen en alles op een rijtje zetten doet echt veel voor je gemoed hé.