Duizen vragen aan jezelf • Deel 4

16. Hoe oud hoop je te worden?

Vroeger vond ik 82 jaar een mooie leeftijd om afscheid te nemen van het leven. Als ik nu denk aan doodgaan (wat ik niet graag doe want ik vind het een naar onderwerp) is er niet echt een bepaalde leeftijd die ik ‘gepast’ vind of die ik hoop te worden. Ik hoop gewoon dat ik er niets van hoef te merken als mijn einde er is. Of nee. Ik hoop vooral dat ik geen ellenlange lijdensweg moet ondergaan. Ik vind gewoon het hele doodgaan iets superraar om te bevatten. Dat je  van de ene op de andere dag weg bent. Ik kan me dan ook nog moeilijk inbeelden dat ik ooit op een punt zal komen waarop het bijna zo ver is. Al kan je misschien wel zeggen dat iedereen momenteel op zo’n punt zit. Je weet namelijk nooit wat er gaat gebeuren. En wanneer het dan gebeurt. Ik hoop alleszins dat ik toch wel nog lang mag leven en gezond mag blijven.

17. Aan welke vakantie denk je met weemoed terug?

Ik moet hier even toegeven dat ik moest opzoeken wat weemoed nu precies betekent. Haha. Een beetje bedroefd zijn om iets fijns dat voorbij is. Oké. Ik denk best wel vaak aan de vakanties die ik beleefd heb. Vooral dan de vakanties samen met David. En zeker de laatste vakantie in Frankrijk. Zo’n vakantie is altijd super fijn en ontspannen. Je kan even gewoon doen wat je wilt. Niets te moeilijk, vooral genieten. Of ik daar nu echt met weemoed aan terugdenk, weet ik niet. Ik vind het vooral een heel fijne herinnering. Natuurlijk is het jammer dat het voorbij is, maar echt verdrietig of bedroefd ben ik niet. Of is het ook weemoedig om het jammer te vinden? Moeilijk.

18. Hoe voelt liefdesverdriet voor jou?

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nooit echt liefdesverdriet heb gehad. Ik heb wel ooit een droom gehad waarin David dood ging. Afschuwelijk! Dat allesoverheersende verdriet. Ik was er een hele dag door van m’n melk.

19. Had je liever anders willen heten?

Makkelijk. Nee. Ik ben heel blij met m’n naam. Irene klinkt mooi, ’t heeft een mooie betekenis. Je hoort hem ook niet zo heel vaak onder jonge mensen. Als ik een minpunt moet noemen: het is blijkbaar heel moeilijk om hem goed uit te spreken. Ireen, Ireine, Irein. En schrijven is ook nog moeilijk.

20. Waarin heb je aan jezelf getwijfeld?

Ojee, waarin heb ik niet aan mezelf getwijfeld is denk ik gemakkelijker te beantwoorden. Haha. Vooral vroeger twijfelde ik heel erg aan mezelf. Ben ik wel leuk / grappig / knap genoeg? Kan ik wel wat mensen verwachten van mij? Vooral mijn eerste jaren in de middelbare school waren niet heel fijn. In het eerste middelbaar werd ik soms gepest. Ik voelde me er ’s avonds rotslecht door. Huilen in bed enzo. Daarna ging het allemaal een beetje beter. Maar het begon pas echt goed te gaan toen ik voor de tweede keer in het vierde middelbaar zat. Ik kreeg meer zelfvertrouwen en vond het allemaal niet zo interessant meer wat mensen van me dachten. Natuurlijk zit die twijfel er soms wel nog. Maar als je vriendinnen hebt die je leuk vinden zoals je bent, dan komt alles goed. En later kreeg ik er dan een heel erg lief vriendje bij waardoor ik me alleen maar beter ging voelen. En nu zit ik eigenlijk weer in zo’n periode van twijfels. Niet echt over mijn kunnen. Wel meer over de verwachtingen van de wereld. Maar ik moet zeggen dat ik dat wel makkelijker van mij af kan zetten nu.

Herkenbaar?

blaadjeseneenhartje

Volg: