Groeien.

Groeien.

Wat een verdomd raar woord is het eigenlijk? Groeien. Haha. Ik heb al een paar keer een titel getypt. En elke keer zag het er raarder uit. Ik heb nu zelfs even een punt bereikt waarop ik me afvraag wat het woord betekent. Haha. Oké. Nee dat is me eigenlijk wel duidelijk. Waarom wil ik iets schrijven over groeien? Ik zat vandaag aan m’n bureau na te denken. Ik dacht iets als dat ik eigenlijk toch niet erg vooruit ga. Of ik heb dat gevoel alleszins. Dat ligt sowieso aan mij. Want erg veel initiatief heb ik ook niet genomen de laatste tijd. Ik ben niet zo’n initiatiefnemer denk ik. Maar m’n motivatie is nu ook niet helemaal top. Goed, daar ga ik nu niet verder op in.

Groeien dus. Zoals ik op m’n werk nog dacht dat ik niet groei, zo denk ik nu dat ik wél al veel groeide. Iets met jezelf toch niet helemaal de grond in boren. En blij zijn met de dingen die ik al bereikte. Zoiets. En om het helemaal concreet te maken, moet ik het hier natuurlijk wel schrijven. Zo gaat dat.

Mezelf leren kennen.

Doorheen de jaren heb ik echt een beter beeld gekregen van wie ik ben. Ik weet dan wel niet welk werk ik graag wil doen, ik weet wel wie ik ben. Haha. Toch ook iets hé. Nu ik erover nadenk vraag ik me ook alweer af of ik het wel écht weet. Maar kijk, dat ben ik ook. Een eeuwige twijfelkont. Ik houd alleszins vast aan het gevoel dat ik het weet. Haha. Ik weet bijvoorbeeld beter wat ik leuk vind. En wat ik niet leuk vind. Ik weet vrij goed hoe ik zal reageren in bepaalde situaties. Ik ken mezelf gewoon beter. Ik vind dat ik een leuk mens ben. En ja, ik heb soms kuren. Maar ik weet ook beter waar dat dan vandaan komt en waarom ik me soms voel hoe ik me voel (soms ook niet hoor 😉 ). In mijn opleiding moesten wij echt tot treurens toe reflectieverslagen schrijven. En nog een extra reflectieverslag over het schrijven van het reflectieverslag. Het had bijna een vicieuze cirkel kunnen worden, maar daar bleef het gelukkig bij (al vonden wij dat er toen ook echt al los over). Dat was constant kijken naar wat je doet, wat je voelt en hoe dat allemaal komt. Op de duur wordt je er horendol van. Maar uiteindelijk geeft het wel veel inzicht!

Beter zelfbeeld. Meer zelfvertrouwen.

Alweer doorheen de jaren (zal zo bij elk puntje zijn) heb ik echt een beter zelfbeeld gekregen. Daar ben ik pas écht in gegroeid. Vroeger dacht ik altijd dat ik één of ander raar kind was en dat niemand me echt leuk vond. En dat trok ik me nog aan ook. Vanaf het vijfde middelbaar ongeveer (en toen was ik dus al achttien) begon ik mezelf pas echt goed te voelen met wie ik was. En zelfs nu verbetert m’n zelfbeeld nog elke dag iets meer. Al had ik de voorbije weken wel een beetje een dipje door het hele ik-vind-m’n-werk-toch-niet-zo-leukgedoe. En eigenlijk hangt dit ook samen met het volgende puntje.

Zijn wie ik echt ben.

Toen ik twaalf was, zat ik in het eerste middelbaar. M’n mama koos toen nog voor het grootste deel m’n kleren uit. En laten we zeggen dat m’n outfits niet altijd even fashionable waren. Geen verwijt naar m’n mama trouwens. Maar zelfs in m’n niet zelfgekozen kleren, ging ik gewoon zonder schroom naar school. En ja, dan werd ik uitgelachen omdat ik een “rare” broek aan had. Op school zelf deed ik alsof me dat niet kon schelen. En thuis, ‘s avonds in m’n bed, tranen met tuiten. Ik weet nog dat m’n mama toen bij me op bed kwam zitten (of ja aan m’n bed kwam staan want ik had een heel hoge hoogslaper dus het was niet zo handig om er even op te gaan zitten om je puberende dochter te gaan troosten) en we een conversatie voerden. Wat ongeveer zo ging:

Mama: Vind je die broek mooi?
Twaalfjarig Ireentje: Ja.
Mama: Dan ga je die gewoon aan doen. Oké?
Twaalfjarig Ireentje: Oké.

Zo simpel was het gewoon. Om de één of andere reden deed ik dus wel altijd ongeveer mijn zin. Maar ik trok me toch altijd wel wat aan wat mensen zeiden (alleen blijkbaar niet genoeg om ook echt andere kleren aan te trekken). En toen ik in het vijfde middelbaar zat was dat ineens anders. Ik weet niet wat er nu zo magisch was aan dat vijfde middelbaar hoor, maar oké. Plots kon me dat echt niets meer schelen wat iemand vond van m’n kleren. Of van wat ik deed. Ik trok gewoon op met m’n beste vriendinnetje Iris en we hadden de grootste lol. En ja, onze klasgenootjes vonden ons raar. En wij werden niet uitgenodigd op feestjes maar dat kon ons echt niets schelen.

En nu gaat het vooral over kledij, wat heel oppervlakkig lijkt. Voor mij is het wel belangrijk. Maar daarnaast durf ik nu ook gewoon zeggen dat ik niet graag uitga. Dat ik barstende koppijn krijg van twaalf door elkaar pratende mensen. Dat ik niet meewil ergens naartoe waar ik totaal geen zin in heb. Dat ik liever thuis blijf. Ik schaam me niet dat ik van roze en glitters houd. Dat ik babydieren te schattig vind. Dat ik niet echt heel gezond leef. Dat ik schoenen met een platteauzool heb (niet heel raar tegenwoordig, maar één van m’n collega’s begrijpt het niet). En als iemand daar vroeger iets op zou zeggen, zou ik me dat wel aantrekken. En nu denk ik gewoon: “Fijn voor jou!” 😉

Emoties toelaten.

Jongens. Tegenwoordig bleit ik gewoon als ik het voel. Haha. Vroeger was dat slikken en water drinken en slikken om die pijnlijke keelbrok toch maar weg te krijgen. Nu laat ik het er gewoon uit. Ik vind het ook niet iets om me voor te schamen. Ik ben nu eenmaal een heel emotioneel mens. Als iets niet goed voelt, of als ik verdrietig ben, huil ik. Dat mag van mezelf. En evengoed lach ik ook tot tranen toe omdat ik iets zo grappig vind. M’n emoties zijn heel intens vind ik. En dat vind ik nu totaal niet erg meer. Ik zie het niet meer als zwakte.

Relativeren.

Oké oké. Ik zal al even zeggen dat het op vlak van m’n huidige werksituatie soms moeilijk is om alles te relativeren. Mensen zeggen: ‘Het is maar werk.’. Maar ik vind werk dus wel keibelangrijk. En ja, daarom vind ik het soms moeilijk om er luchtig over te doen. Ik doe nu wel mijn best om het wat “losser” te bekijken.

Maar op andere vlakken heb ik wel echt leren relativeren. Ik herinner me dat een probleem vroeger zo allesoverheersend kon zijn dat ik gewoon geen oplossingen zag. Ik dacht dat m’n hele leven voorbij zou zijn. Dat ik nooit meer gelukkig zou worden. Ik kon me dan zelfs überhaupt niet voorstellen dat ik ooit weer zou lachen om iets. Maar kijk, uiteindelijk viel het allemaal best mee. Ik ben er nog. Ben best gelukkig eigenlijk. En kan nu alles beter in perspectief plaatsen. Het is inderdaad maar werk. Elk probleem is oplosbaar. Er zijn ergere dingen. Het komt goed. David ziet mij graag. Alles is oké.

Eerlijk zijn.

Soms nog moeilijk hoor. Maar ik heb ervaren dat gewoon eerlijk zijn dus echt wel beter is. Voor jezelf en voor je omgeving. Mensen weten hoe je je voelt of hoe je ergens over denkt. Dus kunnen ze er rekening mee houden. Vroeger was ik heel goed in lachen, knikken en ‘Alles goed hoor!’. Nu zeg ik het gewoon als het niet goed gaat. Nu ook niet tegen Jan en alleman hé. Maar tegen de mensen die echt om me geven en om wie ik geef? Ja daar ben ik gewoon eerlijk tegen. ‘t Is ook niet dat ik nu plots zo’n mens ben dat constant heel eerlijk gaat zitten rondbazuinen wat ze denkt van alles. Nee. Dat nu ook weer niet. Maar als iemand me vraagt hoe het gaat op m’n werk? ‘Goh ja, het gaat wel hoor. Maar ‘k heb het een beetje moeilijk momenteel.’. Mensen reageren daar ook helemaal niet slecht of negatief op. Het zorgt net voor heel boeiende gesprekken!

Minder angstig zijn.

Ik ben nog altijd best een broekschijter. Maar ‘t is wel al veel beter als vroeger. Je moet niet vragen hoe het dan vroeger was. Haha. Toen ik net samen was met David, tot we ongeveer vier jaar samen waren, had ik regelmatig schrik dat hij me niet meer leuk zou vinden en iemand anders zou vinden. Nu wil ik hiermee niet zeggen dat David dan zo iemand was die me dat gevoel gaf. Totaal niet. Dat lag gewoon puur aan mezelf. Ik vroeg me af waarom hij me graag zag. En dan zadel je jezelf op met van die belachelijke gedachten.

Iets heel anders, maar vroeger durfde ik bijvoorbeeld ook niet in het donker de trap op. Eerst moest het licht in de gang aan en dan boven op de gang zodat het licht beneden uit kon. Dan het licht in m’n kamer aan. En dan pas het licht op de gang boven uit. Een heel gedoe en wreed vermoeiend. En nu loop ik gewoon met het schermpje van m’n Iphone als lampje naar onze slaapkamer. Zonder dat ik bang ben dat iemand me achtervolgt. (We hebben nog geen goede elektriciteit in de gang dus ook geen licht, voor moest je het je afvragen 😉 ) Of wandel ik naar huis in m’n eentje zonder dat ik bang ben dat iemand me gaat aanvallen. Oké nee. Ik ben soms nog wel een beetje angstig, maar echt al veel minder als voorheen.

Dit is nu ineens echt een heel lange post geworden (1676 woorden!!!). Ben ook gewoon al een uur aan het typen. In een volgende aflevering: de dingen waarin ik nog meer wil groeien. Misschien. En ben nu wel benieuwd: waar ben jij in gegroeid?

13 Comments

  1. Liese 14 oktober 2017 / 10:50

    Knap geschreven, zo helemaal uit het hart gerold lijkt me 🙂 Ik denk dat er mensen zijn die hun werk niet enorm fascinerend moeten/willen vinden en daar niet/minder mee inzitten (zij kunnen zich bijvoorbeeld uitleven via hobby’s), en anderen wel. Beide is prima. En wat voor jou werkt, is ‘de beste keuze’. Veel moed!

    Wat anders: Ik ben een tijd portfoliobegeleider geweest en moest heel erg lachen om je ‘reflectieverslag van het reflectieverslag’. Dat moesten onze studenten ook schrijven tot zijzelf bij de proclamatie (en ik ook) daar luidop vragen rond stelden. Zo werd dat verslag in de prullenbak gegooid 🙂 Dat je het reflecteren verder wel als iets positief ervaart, is mooi meegenomen natuurlijk!

    • Irene 14 oktober 2017 / 13:34

      Daar heb je zeker gelijk in! Ik vind het alleen wel moeilijk. Op zich gaat het nu ook op m’n werk. En ik kan me ernaast zeker uitleven met m’n blog bijvoorbeeld. Maar ik zou het toch fijner vinden moest m’n werk ook helemaal m’n ding zijn. En omdat dat nu niet zo is, denk ik daar best wel vaak aan.

      • Liese 26 oktober 2017 / 20:33

        Laat maar wou toch nog even reageren: ik snap je volkomen. Ik wou in mijn antwoord van verschillende mensen-verschillende omgang met werk helemaal niet aangeven dat het allemaal vanzelf verloopt en daarmee jouw situatie teniet doen, in tegendeel.
        Liese onlangs geplaatst…volg de gids!My Profile

  2. Evelyne 13 oktober 2017 / 19:44

    Mooi geschreven. Doch zat ik bij veel dingen gewoon ‘ja’ te knikken omdat het gevoel bij mij hetzelfde is. Ookal ga ik er in sommige gevallen anders mee om. Ik trek mij echt alles aan. Dat is dan mijn grootste minpunt, waar ik wil aan werken maar niet lukt. Net als bij jou was/is het bij mij thuis ook. Mama zegt ‘dit doe je of dit draag je’ en Evelyne zegt ‘ja, oké’ Ik durf nu wel meer zeggen ‘nee’ of ‘ja, maar’ maar toch is het bijna een gewoonte geworden om te doen wat mijn ouders van mij verlangen (hoe vreemd dit ook klinkt). Ik ben dan ook vaak gepest geweest op school met mijn kledij enzovoort en dat heeft littekens nagelaten. Wanneer iemand mij aanvallend aanspreekt dan klap ik toe en moet ik moeite doen om niet in huilen uit te barsten bij die persoon. Ik wil mij dan sterker tonen dan ik ben en de eerste persoon die ik dan tegenkom en bij wie ik mij goed voel huil ik uit. Op de vraag waarin ik gegroeid ben zal ik even heel vreemd moeten op antwoorden. Ik vind dat ik gegroeid ben in mijn vorige job. Ik deed mijn job 9,5j met hart en ziel. Het liep niet altijd van een leien dakje en er was een periode waar ik het allemaal niet meer zag zitten, maar langzamerhand ben ik gegroeid in mijn job. Op het laatste hield ik zo van mijn job dat ik niets anders meer wilde. Helaas moesten een jaar geleden verhuizen met het rusthuis en is de job waar ik zo van hield helemaal omgekeerd tot een job waar ik ongelukkig van word. Ik hoop ooit terug het geluk te vinden en opnieuw te groeien. (sorry, deze reactie is langer geworden dan verwacht :p )
    Evelyne onlangs geplaatst…52 blije maandagen #39 | 4 redenen om 1 stap tegelijk te zettenMy Profile

    • Irene 13 oktober 2017 / 21:05

      Ik vind het net heel lief en moedig dat je de tijd neemt om hier heel open je ervaring neer te schrijven. Dus dankje Evelyne! Ik begrijp dat gevoel wel als iemand je heel aanvallend aanspreekt. Ik zou dan ook liefst huilen en ik doe dat ook hoor achteraf. Vraag maar aan David. Die hoort veel dingen van me aan 😉 Ik vind het geen vreemd antwoord trouwens! Vind het net heel mooi dat je gegroeid bent in je job en dat het uiteindelijk echt iets voor jou was. Uiteindelijk vraagt dat toch ook wat aanpassingsvermogen hé.

  3. Nikita 13 oktober 2017 / 19:40

    Mooi artikel! Ik herken me op verschillende vlakken wel. Net als jij kon ik het me als puber enorm aantrekken als mensen mijn kledingstijl niet leuk vinden. Maar als ik nu een t-shirt zie in de winkel dat anders is maar superleuk, dan koop ik het gewoon (mits ik geld meeheb ofcourse haha). En ik kan iedere zondag een nieuwe outfit uit de kast halen en blij zijn en het me niet aantrekken wat iemand anders daarvan denkt. Als ik zin heb om als 20-jarige in een minion-shirt en dikke minion-trui naar school te gaan, doe ik dat gewoon.

    Waar ik vooral in gegroeid ben is op gebied van van mezelf houden en zelfvertrouwen. Ik weet dat je mijn verhaal hebt gelezen over onzekerheid van de week. Zoals ik al zei, het is nog niet helemaal 100 procent in orde, maar ik ben wel goed op weg. Ik kan terug van mezelf houden en mezelf leren vergeven. Stapje voor stapje. Ik kan mezelf terug in de spiegel kijken en blij zijn dat ik dat ben. Ik ben terug trots op mijn karakter en goedheid. Maar ik heb zeker ook nog wel eens piekmomentjes. Geloof me, en dat is gewoon zwaar dan. Maar die hebben we allemaal.

    En Irene, vergeet niet om ook trots op jezelf te zijn. Want dat verdien je zeker weten 🙂 En die puntjes waar je nog wil groeien? Die komen nog wel 😉 Rome is niet in een dag gebouwd!
    Nikita onlangs geplaatst…Waarom ik jonger geschat worden helemaal niet zo erg vindMy Profile

    • Irene 13 oktober 2017 / 20:56

      Wat een lieve reactie Nikita! Het doet heel erg deugd dat je de tijd en moeite neemt om zo’n uitgebreid antwoord neer te schrijven. Van jezelf houden is echt zo belangrijk! We zijn niet perfect en er zijn sowieso nog (veel) dingen die je beter wil. Of anders. Maar als je dan toch van jezelf kunt houden, met al die imperfecties, dat is toch prachtig? Ik heb inderdaad je post gelezen en je bent ook van heel erg ver gekomen dus jij mag ook zeker super trots op jezelf zijn!

  4. Romy 13 oktober 2017 / 18:23

    Wat mag je ontzettend trots zijn op jezelf en op hoe je in de loop der jaren echt bent gegroeid! Natuurlijk ben je er nooit helemaal, maar zo te horen ben je tientallen, zo niet honderden, stappen verder dan je ooit was. Zo mooi dat je nu veel meer jezelf hebt leren kennen en ook jezelf durft te zijn. En die voorliefde voor roze en glitters en niet zoveel zin om uit te gaan? Die komen ook mij maar al te bekend voor 🙂
    Romy onlangs geplaatst…Mijn niet zo fabulous (maar superleuke!) bloggerbestaanMy Profile

    • Irene 13 oktober 2017 / 20:57

      Wat lief Romy! Dankje 🙂 Ben blij dat ik niet de enige roze&glitterfan ben. Hihi.

  5. Madelon 13 oktober 2017 / 14:55

    Wat een mooi en inspirerend artikel is dit! Misschien een beetje gek, maar ik vind het altijd fijn om te lezen dat anderen soms ook worstelen met wie ze zijn en persoonlijk groeien. Het werkt gewoon inspirerend en het is herkenbaar! Ik ben benieuwd naar de volgende aflevering.
    Ik denk dat ik mijzelf ook steeds beter leer kennen. De afgelopen twee jaar zijn er een hoop heftige dingen gebeurd, leuk en veel minder leuk, en het is heel cliché maar ook helemaal waar dat je dan ook goed leert kennen. Bij mij was er een helaas een depressie voor nodig om aan mijzelf toe te geven dat ik aan mijzelf moest werken. Ik merk wel dat ik mij sindsdien veel meer focus op mijzelf en op persoonlijke groei. Stapje voor stapje komen we er dus wel 🙂
    Madelon onlangs geplaatst…999 vragen aan jezelf #9My Profile

    • Irene 13 oktober 2017 / 16:50

      Ik lees zelf ook graag zo’n ervaringen om de simpele reden dat ik ondanks al deze groeipuntjes toch ook nog enorm worstel. Het klopt inderdaad dat je net uit de minder fijne ervaringen ook heel veel leert. Je neemt het allemaal mee. Heftig wel dat je een depressie had / misschien nog hebt. Lijkt me een heel moeilijke situatie. Maar je hebt er toch ook iets uit kunnen halen en dat is alleen maar super mooi en sterk! Dankje voor je lieve, open reactie, Madelon!

  6. Kaylin 13 oktober 2017 / 10:45

    Je mag heel trots zijn op jezelf Irene. Stap per stap kom je er wel.
    Ik ben al gegroeid op bepaalde vlakken maar ik vind dat er nog progressie mogelijk is. De onzekerheid en de gedachte wat anderen denken overwint soms nog…

    • Irene 13 oktober 2017 / 21:07

      Jij bent een kanjer! <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge