Over mental breakdowns enzo

Over mental breakdowns enzo

Dag protjes! Ik hoop dat jullie allemaal een fijne start van de nieuwe week hebben gehad! Bij mij was het deze keer iets minder helaas. Niet dat ik alweer een zeurartikel wil schrijven (ik schrijf het, maar ik wil niet zeuren). Maar ik wil het toch wel graag kwijt. Want zo gaat dat met m’n blog. Dat is eigenlijk een plek waar ik dingen van me af kan schrijven. Dus ook de dingen die minder goed gaan. Minder fijn zijn. Gewoon minder zijn. Want het is niet elke dag feest. En ik hang normaal zelf mijn slingers op. Maar van’t weekend zijn die gewoon allemaal naar beneden gevallen.

Hoe het precies ging. Ik heb hier al een keer laten vallen dat ik me toch minder in mijn nopjes voelde op mijn werk. Op zich doe ik het grootste deel van m’n werk wel graag. Maar ik heb ook heel sterk het gevoel dat dit het niet is. En dat ik te veel dingen moet doen die compleet uit mijn comfort zone liggen. Nu kan ik dat eigenlijk over het algemeen wel redelijk goed van mij afzetten. Onder het mom van: ik héb tenminste werk! En een mooi loon. Lieve collega’s. En dat niet te ver van huis waardoor ik niet in de file moet staan. En ik op een redelijk uur thuis ben. Maar goed. Op de duur ga je toch meer de nadelen zien. Of niet zozeer de nadelen eigenlijk. Het gevoel “dit is het niet” gaat overheersen. Bij mij. En dit weekend was het zo erg dat ik het gewoon allemaal niet zag zitten.

Zondag wou ik beginnen studeren. Want ja, dat komt er dan ook nog bij. Een loodzware cursus (niet letterlijk, dat valt nog mee) die ik volledig doorgenomen moet hebben tegen 4 oktober. No pressure hoor! Goed. Ik zat dus in de veranda in de zetel, want het was prachtig weer (wat eigenlijk ook niet helpt met de studiemotivatie, maar oké). En ineens voelde ik gewoon een huilbui opkomen. Ik dacht iets als; oké daar gaan we weer. Even huilen. Tranen drogen. En doorgaan. Maar nee. Ik heb de  h e l e  dag gehuild. Niet overdreven. De hele dag. Afschuwelijk. En van studeren kwam er ook niet veel meer in huis natuurlijk. Uiteindelijk heb ik dan, om mijn gedachten wat te verzetten, de docu van Lady Gaga opgezet op Netflix. Dat hielp! Tot David thuis kwam in de late namiddag. Toen was het hek weer van de dam. Haha. Achteraf gezien kan ik er wel om lachen. Kinda. Ik ben gewoon zo’n over emotioneel mens. Ik voel alles precies 87653 keer harder.

Honderdmiljoenmiljard huilbuien en een doucheke later (danku David om zoveel geduld te hebben en me te troosten) kon ik mijn gedachten verzetten tijdens een etentje met de zus van David en zijn broers en ouders. Normaal vind ik dat altijd wel een ding, want twaalf mensen samen en veel prikkels. Maar zondagavond was het echt wat ik nodig had. En wonder boven wonder was er van m’n weenhoofd gewoon niets te zien. Ik word normaal helemaal vlekkerig en rood met van die waterige oogjes. Nu zag ik er gewoon fris en vrij fruitig uit! Aleja, ik hou mezelf maar voor dat ik er fris en vrij fruitig uitzag.

En toen was het echt avond en begon ik weer te denken aan maandag. Werk. NOOOOOO! Het ging dus niet hé. Het is niet dat ik het niet wil. Ik wil er gewoon niet om huilen. En kalm zijn. Zen. Mezelf voorhouden dat ik er met iemand over ga praten. Maar het gaat niet. Ik ben niet kalm en zen. Ik zat van ‘s morgens alweer te huilen. Als David me niet had gebracht met de auto, zou ik gewoon thuisgebleven zijn. Ik wil eigenlijk gewoon thuisblijven. Maar ik zat nu dus wel op een punt waarop ik niet anders meer kon dan er iets over zeggen. Dus ik heb me maandagochtend ongeveer een half uur schuil gehouden in de keuken. Tot onze ene kantoordirecteur er was en ik met traantjes in m’n ogen haar bureau binnen kwam. Alles er uit!

En nu? Nu ben ik heel blij dat ik gezegd heb wat er op m’n lever lag. En dat ze nu weten dat ik me niet zo goed voel. En dat heel lief waren; Ik voelde me gelijk al veel lichter. We gaan later deze week nog eens samenzitten om te bekijken wat we kunnen doen zodat ik me beter voel. Want ik weet dat ik geen overhaaste beslissingen mag nemen (ja serieus, zonder David zou ik gewoon al een ontslagbrief getypt hebben). Want huis en lening en ik wil niet arm zijn en gewoon werk hebben. Ook al wil ik nu dus liefst gewoon thuis blijven (mocht je het je afvragen, ik ben thuis vandaag want ik heb een studeerdag).

Verder heb ik besloten dat ik loopbaanbegeleiding wil. Ik heb al loopbaancheques besteld bij de VDAB. Ik hoop dat dat me gaat helpen om een beetje zicht te krijgen op wat ik graag wil. En kan. Want ondanks dat ik weet dat ik dit werk niet voor altijd wil blijven doen, zie ik voorlopig ook geen andere opties. Ik ben nog best kieskeurig. Want ik wil een klein, gezellig team. Een heel persoonlijk beleid. Dus ik zou wel graag in een winkel willen werken, maar niet in een grote keten. Maar goed, ik heb er goede hoop op dat zo’n loopbaancoach me kan helpen. En ondertussen probeer ik er zelf toch wat relaxter in te staan.

En dit schrijfsel is nu eigenlijk super lang geworden dus bedankt als je het uitgelezen hebt! 🙂

24 Comments

  1. Sonja 28 september 2017 / 11:18

    Oh joh wat rot…. Nu ik stageloop zit ik ook steeds meer over mijn toekomstige baan na te denken en het lijkt me ook zó moeilijk allemaal. Hoop heel erg dat je toch de lol er weer in terug kan krijgen, en anders toch lekker op zoek naar iets anders! Uiteindelijk komt het vast weer goed, en hé dit is wel een goede leerervaring voor wat je dus níet wil, brengt je uiteindelijk toch weer dichter bij wat je wel leuk vindt. Maar op dit moment gewoon echt rot, natuurlijk. Veel succes!!
    Sonja onlangs geplaatst…afgestudeerd (02): stop deze treinMy Profile

    • Irene 28 september 2017 / 15:38

      Dankje Sonja! Ik probeer het nu inderdaad te zien als een leerervaring. Ik weet niet wat ik wil maar ik weet nu wel wat ik niet wil 🙂

  2. Michelle 27 september 2017 / 21:31

    Vervelende situatie! Lijkt mij wel een heel goede beslissing om er iets aan te doen. Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten en dat was erg rot. Ik raakte alleen mijn baan ook daadwerkelijk kwijt wat heel heel heel vervelend was (was net zwanger) maar waardoor ik nu juist iets anders ben gaan doen en mij zoveel gelukkiger voel! Ik hoop dat er een oplossing is voor je verdrietige gevoel, het is zo naar om met tegenzin naar je werk te gaan..
    Michelle onlangs geplaatst…Wat ik voor altijd wil onthouden, lieve Owen #5My Profile

    • Irene 28 september 2017 / 15:40

      Wat vervelend dat je het zelf ook meegemaakt hebt én ook effectief je werk verloren bent. ‘t Is bij mij uiteindelijk wel nog mijn eigen keuze of ik wegga of niet. Jammer dat dar bij jou niet het geval was. Maar kijk, je hebt er nu uiteindelijk wel iets positiefs aan overgehouden hé 🙂

  3. Liese 27 september 2017 / 21:19

    Wat dapper om dit zo uit te schrijven, toch naar je werk te gaan op maandag én je hart te luchten! Ik had het er gisteren met een vriendin over: het leek voor ons een beetje terug de onzekerheid van het middelbaar/je een puber voelen: het leven op je voelen afkomen en niet goed weten wat doen en hoe. Verder vind ik het erg knap dat je naar je ‘signalen’ luistert en meteen in actie bent geschoten door de cheques aan te kopen en in begeleiding gaat! Ik ben ruim anderhalf jaar geleden ingestort op mijn werk en een hele tijd thuis moeten blijven omdat ik alle alarmbellen wegduwde, en soms niet eens besefte hoe erg het was. Misschien is niet weten wat je wil een punt om mee te starten, om dan mettertijd (terug) ruimte en energie te vinden voor wat je wél graag wil doen? Veeeel succes!
    Liese onlangs geplaatst…hier teken ik voor!My Profile

    • Irene 28 september 2017 / 15:42

      Danku Liese! Ik verschiet er eigenlijk van hoeveel mensen met zoiets zitten! Kijk heel erg uit naar de coaching. Hoop dat het me wat gaat opleveren. En ja, die alarmbellen, ik kan dat een tijdje negeren maar uiteindelijk ben ik veel te gevoelig om dat echt heel lang te laten doorgaan.

  4. Tamara 27 september 2017 / 18:30

    Hi Irene,

    Ik begrijp je volledig! Wat moedig dat je je verhaal hier zo openlijk post. Ik herken heel veel dingen van mezelf aan jou. Ik zou zeker inderdaad loopbaanbegeleiding volgen, ik heb dit trouwens ook aangevraagd. Ik heb ongeveer dezelfde situatie lopen en vorige week mijn baas op de hoogte gebracht. Maandag zitten we samen…. Spannend 😉
    Volg vooral je hart en doe wat jij het beste vindt. Ontslag nemen heb ik zelf overwogen, maar ik vond het zelf een te verre stap. Ik heb die zekerheid nodig. Neem vooral rust, rust voor je hoofd, rust voor je lichaam en denk goed na wat haalbaar is. Laat je alvast niet opsluiten in de gouden kooi, maar neem je opties doordacht door. Ik duim alvast! Ik vind het zelf altijd fijn “lotgenoten” te leren kennen, dus stuur me gerust ‘n persoonlijk bericht als je je volledig verhaal eens kwijt wil 🙂

    • Irene 27 september 2017 / 21:20

      Hé Tamara! Wat toevallig dat je eigenlijk in dezelfde situatie zit! Ik ga je een mailtje sturen 🙂

  5. Romy 26 september 2017 / 22:05

    Wat ontzettend verdrietig om te horen dat je zo’n mental breakdown had en het even niet meer wist afgelopen weekend. Aan de andere kant zijn juist dat soort momenten – hoe naar ook – ook de momenten waarop er eindelijk uitkomt wat je misschien al tijden had weggestopt. Echt superknap en goed dat je het hebt aangekaart op je werk! Ik kan me voorstellen dat dat heel lastig was, maar nu kom je wel echt ergens en hoef je niet langer met dit nare gevoel te blijven zitten hopelijk. Ik hoop zo dat er een goede oplossing komt en dat je – op welke manier dan ook – binnenkort met meer plezier naar je werk kunt gaan, of dat nou dit werk is of iets anders 🙂 Dikke knuffel!
    Romy onlangs geplaatst…Outfit | Liefde voor mijn vintage winterjasMy Profile

    • Irene 27 september 2017 / 21:18

      Dankje Romy voor je lieve woorden! Ik zat inderdaad echt op een punt waarop ik niet anders meer kon dan er iets van zeggen dus in dat opzicht was het dan wel “goed”.

  6. Nikita 26 september 2017 / 19:38

    Ik heb zelf vastgezeten in een opleiding die ik helemaal niet leuk vond, twee weken stage na elkaar waren toen de hel. Dus ik vind het ten eerste knap dat je nog de moed hebt om naar je werk te gaan. Maar goed dat je je zorgen op tafel hebt gegooid, want nu kan je pas geholpen worden. Ik wens jou dan ook heel veel succes en ik duim voor je dat het snel goedkomt!
    Nikita onlangs geplaatst…Je hoeft niet perfect te zijnMy Profile

    • Irene 27 september 2017 / 21:15

      Hé Nikita, wat lief! Dankje ^^ Mijn studie was eigenlijk ook al niet echt wat ik écht graag deed, gewoon omdat ik toen niet wist wat ik wou. Haha. ‘t Is ook altijd hetzelfde liedje hoor hier.

  7. Evelyne 26 september 2017 / 19:25

    Lieve Irene, ik heb je post helemaal uitgelezen en kreeg bij bijna elke zin de gedachte ‘dat heb ik ook’. Misschien ligt het bij mij nog iets anders dan bij jou, maar sinds een jaar zijn wij verhuisd met ons werk en sindsdien ga ik als een ongelukkig meisje naar mijn werk. Het is soms zo erg dat ik huilend in de auto zit. Ik heb er al met enkele mensen over gesproken maar het probleem is dat iedereen hetzelfde antwoord heeft ‘zoek ander werk’. Ok, simpel. Niet voor mij. Waarvoor ik gestudeerd heb voer ik nu halftijds uit maar is helemaal anders dan wat ik geleerd heb. Daarnaast voer ik nog een extra halftijdse job uit in een branche waar ik mij totaal niet in kan vinden, maar die ik er bij nam om aan een fulltime-job te raken. Wanneer ik rondvraag in andere werkplaatsen merk ik dat de job ofwel dezelfde is als ik nu uitvoer en dus helemaal niet is waar ik voor gestudeerd heb ofwel geschrapt is in de vacatures en dus niet meer worden aangeworven. Terwijl het wel broodnodig is dat een job als de mijne word aangeworven. Ik hou van mijn job zoals ik ze heb aangeleerd gekregen, niet zoals ik ze nu uitvoer. Ik wou dat ik mijn job waar ik zo van hield voor de rest van mijn tijd kon doen, maar helaas heeft de maatschappij daar anders over beslist. Ik wou dat ik een duidelijke stem had en die kon uitspreken zodat ik gehoord zou worden, maar helaas..
    Ik hoop uit het diepste van mijn hart dat je terug gelukkig word in je job en ik wens dit mezelf uiteraard ook toe. Ik duim voor jou!!! Much love from me <3
    Evelyne onlangs geplaatst…Mijn leven zoals het is #53 | Keuzes makenMy Profile

    • Irene 27 september 2017 / 21:12

      Waarvoor heb je gestudeerd Evelyne? Als je er graag over wil mailen, altijd welkom! Klinkt ook als een heel zware situatie bij jou. Vind het eigenlijk zot (zo te lezen) dat je het nog altijd doet, ondanks dat je je zo slecht voelt. Dus van mij ook veel liefde voor jou! Je bent echt een kanjer dat je het zo volhoudt! <3

  8. Lottes Anekdotes 26 september 2017 / 19:01

    Ik kan je alleen maar zeggen: laat het niet te lang aanslepen, als je je werk niet graag doet. Er verschijnt bij mij later nog een blogje over (nu kan dat nog efkes niet door het gevaar op mensen die het lezen die het nog niet weten en zo), maar ik heb héél lang gewacht om een beslissing te nemen over mijn werk. Zo lang dat het net op het nippertje niet te laat was. Dat raad ik niemand aan, dus… Als je je niet gelukkig voelt, zoek dan iets anders en blijf maar rustig zoeken tot je vindt wat je nodig hebt. Dat komt echt wel 🙂 Je leven is meer dan je werk alleen en mag niet alles overheersen.
    (Hoor mij nu eens, amai. Niemand vertellen dat ik zelf zolang gevochten heb 😉 )
    Lottes Anekdotes onlangs geplaatst…Over grote vakanties die er eigenlijk geen zijnMy Profile

    • Irene 27 september 2017 / 21:10

      Merci Lotte voor je wijze raad! 🙂 Ben wel benieuwd naar jouw ervaring eigenlijk. Ik heb nu inderdaad wel het gevoel dat mijn leven alleen om mijn werk draait. En dat ligt dan niet zozeer aan mijn uren, maar gewoon aan het feit dat ik er zelf nog teveel mee bezig ben.

  9. Eva 26 september 2017 / 16:34

    Ahw, kan gebeuren, toch? Je hoeft niet alles voor jezelf te houden 🙂 Echt goed van je dat je er wat van gezegd hebt! Anders blijf je ermee zitten. Mij lijkt het zó moeilijk om later leuk werk te vinden. Met elk soort werk is wel iets ‘mis’, ik denk dat je nooit het perfecte werk kunt vinden. Daar dacht ik laatst dus weer aan. En ik had dus nog nooit gehoord van een loopbaanbegeleider. Dus eigenlijk heb je door je artikel mij weer een stukje wijzer gemaakt 😉
    Eva onlangs geplaatst…Schoenen voor de herfst | Déze kwam ik tot nu toe allemaal tegen in mijn zoektochtMy Profile

    • Irene 27 september 2017 / 21:08

      Er zal inderdaad sowieso altijd iets zijn wat je niet helemaal aanstaat. Maar ‘t is wel super belangrijk dat het toch vooral leuk is hé 🙂

  10. kaylin 26 september 2017 / 15:20

    Tuurlijk heb ik het helemaal uitgelezen! Heel veel knuffels en liefde voor jou! Je mag oprecht trots zijn op jezelf dat je het vertelt hebt aan je leidinggevende.
    Weet ook dat je niet de enige bent met mental breakdowns. In het voorjaar had ik dat ook eens. De hele ochtend een knoop in mijn maag en toen ik begon met m’n laatdienst barstte ik gewoon in tranen uit. De stress en werkdruk had even z’n tol geëist. Erover ventileren met m’n collega’s deed toen ook veel deugd.

    • Irene 27 september 2017 / 21:04

      Als je erover praat gaat het meteen al beter hé? Echt super bedankt voor je lieve reactie! Het doet deugd ook om te weten dat er nog mensen zijn die soms van die breakdowns hebben.

  11. Sam - singlereadytomingleblog 26 september 2017 / 13:35

    Inderdaad echt rot! Ik vind het wel knap dat je je zorgen op je werk eerlijk op tafel hebt gegooid, denk dat dat wel oplucht. Ik heb nogal veelzijdig werk en doe ook niet alles even graag, dus soms zijn er echt weken waarin ik wat in een dipje zit. Is gewoon echt niet fijn omdat je inderdaad zoveel tijd op je werk spendeert… Hopelijk snel wat beterschap 🙂
    Sam – singlereadytomingleblog onlangs geplaatst…Gin (zonder tonic)My Profile

    • Irene 27 september 2017 / 21:02

      Het lucht inderdaad heel erg op!

  12. Madelon 26 september 2017 / 12:52

    Wat vervelend dat je niet helemaal op je plek voelt en lekker in je vel zit! Ik vind dat je het best goed opgepakt hebt! Je hebt je gedachten en zorgen gedeeld met je leidinggevende en je bent volop aan het nadenken over hoe je jezelf kan helpen, met bijvoorbeeld een loopbaancoach. Echt heel tof! Ik hoop dat je je snel beter voelt en er wat relaxter in kan staan. Je hebt al een goede stap gezet!
    Madelon onlangs geplaatst…5 keer | Tips om meer te lezenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge